Μία οι ζεϊμπεκιές του Γιωργάκη, μία οι κουμπαριές του δάμαλου, άντε να βρει γραμμή πλεύσης ο ελληνικός αστισμός, καθώς το τουρκικό κράτος ακολουθεί για μια ακόμα φορά την τακτική του μαστίγιου και του καρότου. Από τη μια επιθέσεις φιλίας του Ερντογάν και του Γκιουλ, από την άλλη καθημερινές παραβιάσεις των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων στη θάλασσα και τον εναέριο χώρο του Αιγαίου.
Η κυβέρνηση Καραμανλή έχει χάσει το μπούσουλα. Τη μια μέρα διοχετεύει ανεπίσημα την είδηση, ότι σχεδιάζει να επανεξετάσει τη στάση της έναντι της ευρωπαϊκής στρατηγικής της Τουρκίας και την άλλη βγαίνει ο Ρουσόπουλος και δηλώνει: «Η υποστήριξη της ευρωπαϊκής προοπτικής της Τουρκίας είναι στρατηγική επιλογή της Ελλάδας. Η θέση αυτή έχει στη χώρα μας υπερκομματική αποδοχή. Δεν βλέπω μέχρι στιγμής να υπάρχει κάποια μεταβολή σ’ αυτή την πραγματικότητα».
Η πλάκα είναι πως οι Πασόκοι, που είναι οι πρώτοι που αποδέχτηκαν τη γραμμή της στήριξης της ευρωπαϊκής στρατηγικής της Τουρκίας, προσπαθούν να βγάλουν τώρα πολιτική υπεραξία, καταγγέλλοντας την κυβέρνηση ότι δεν έχει σαφή πολιτική και επιδίδεται σε ερασιτεχνισμούς. Προφανώς, ερασιτεχνισμός θεωρείται η κουμπαριά του δάμαλου με τον Ερντογάν, ενώ το ζεϊμπέκικο του Γιωργάκη ήταν υψηλή διπλωματία!
Η αλήθεια είναι πως το ελληνικό αστικό κράτος συμπεριφέρεται εντελώς αμήχανα. Από το Ελσίνκι έχει παραιτηθεί ουσιαστικά από κάθε κίνηση πίεσης επί της ευρωπαϊκής στρατηγικής της Τουρκίας. Η σημερινή κυβέρνηση απλά συνεχίζει την πολιτική της προκατόχου της. Υπάρχει, όμως, ένας παράγοντας που δεν τους βγήκε στο σχεδιασμό και τώρα τους βάζει εμπόδια. Αναφερόμαστε στο Κυπριακό, που πίστευαν ότι θα λυθεί βάσει του σχεδίου Ανάν, όμως αυτό δεν επιτεύχθηκε. Από τη στιγμή που η ελληνοκυπριακή πλευρά ψήφισε «όχι», εκ των πραγμάτων υπάρχει πρόβλημα. Και για τη Λευκωσία και για την Αθήνα. Πώς θα ψηφίσουν την έναρξη ενταξιακών διαπραγματεύσεων της Τουρκίας, όταν το τουρκικό κράτος δεν έχει κάνει καν μια χειρονομία καλής θέλησης στην Κύπρο; Η Λευκωσία δηλώνει ότι θα το παζαρέψει, ανεπίσημα κάνει λόγο ακόμα και για βέτο, όμως είναι εξαιρετικά αδυνατισμένη και στριμωγμένη στη γωνία. Και τί κάνει η Αθήνα για να στηρίξει τη Λευκωσία; Τίποτα απολύτως. Οι παλιές εποχές του «η Κύπρος αποφασίζει, η Ελλάδα συμπαρίσταται», της «συναπόφασης» και του «ενιαίου αμυντικού χώρου» έχουν παρέλθει ανεπιστρεπτί. Η Αθήνα έχει εγκαταλείψει εντελώς τη Λευκωσία, ξεκαθαρίζοντας ότι δεν πρόκειται σε καμιά περίπτωση να ασκήσει βέτο στην υπέρ της Τουρκίας απόφαση που ετοιμάζεται να πάρει η ΕΕ. Ο Παπαδόπουλος σίγουρα αισθάνεται ότι η Αθήνα τον έχει εγκαταλείψει, δεν μπορεί όμως να πει και τίποτα, γιατί θα χαλάσει τις ισορροπίες και αυτό δεν μπορεί να το σηκώσει. Θα βρεθεί κατηγορούμενος για δεύτερη φορά.
Και οι παραβιάσεις στο Αιγαίο; Αυτός είναι ο άγνωστος που δεν τον είχαν πάρει υπόψη τους και τους προέκυψε την τελευταία στιγμή, εντείνοντας την αμηχανία στην κυβέρνηση. Η βολική άποψη που διοχετεύει η κυβέρνηση στα ΜΜΕ είναι πως πρόκειται για κινήσεις του στρατιωτικού κατεστημένου της Τουρκίας, που ξεπερνάει τους πολιτικούς και κάνει δική του αυτόνομη πολιτική. Υπάρχει, όμως, και η άποψη πως πρόκειται για δυο όψεις της ίδιας πολιτικής. Ο Ερντογάν κάνει τη δουλειά του, δίνοντας όρκους αιώνιας φιλίας, και οι στρατηγοί κάνουν τη δική τους, υπενθυμίζοντας τις τουρκικές διεκδικήσεις («γκρίζες ζώνες») στο Αιγαίο. Ο Καραμανλής, πάντως, δεν έχει να αντιμετωπίσει καμιά ιδιαίτερη εθνικιστική πίεση στο εσωτερικό. Κατηγορίες για «ενδοτικότητα» (πολύ περισσότερο για «προδοσία») δεν ακούγονται. Ο σκληρός δεξιός πυρήνας, που κατήγγελνε το ΠΑΣΟΚ, έχει λουφάξει, γιατί δεν μπορεί να αντιπολιτευθεί τη δική του κυβέρνηση. Οι Πασόκοι είναι ιδιαίτερα προσεκτικοί και μένουν στις κατηγορίες για «ανικανότητα» και «ερασιτεχνισμό» της κυβέρνησης Καραμανλή. Ακόμα και ο Περισσός δεν έχει ξεδιπλώσει τις πατριωτικές σημαίες του. Γενικώς, η «τουρκοφαγία» δεν είναι στα πάνω της αυτή την περίοδο.
Οσο για τον ελληνικό λαό, έχει πολύ σοβαρότερα προβλήματα και δεν μπορεί να αντιδράσει γι’ αυτά. Ετσι, δεν του μένει και πολλή όρεξη ν’ ασχοληθεί με τις διπλωματικοστρατιωτικές καντρίλλιες του ελληνικού και του τουρκικού κράτους στο Αιγαίο και στις Βριξέλες. Κάτι είναι κι αυτό. Οπως λένε, ουδέν κακόν αμιγές καλού. Ο ελληνικός καπιταλισμός δεν απεμπολεί τα συμφέροντά του στο Αιγαίο. Το ίδιο και ο τουρκικός βέβαια. Ο ελληνικός καπιταλισμός έχει επιλέξει μια ορισμένη στρατηγική υπεράσπισης αυτών των συμφερόντων, που στηρίζεται όχι πια στους λεονταρισμούς και στις πατριωτικές κορόνες, αλλά στην αναγνώριση επιδιαιτητικού ρόλου στις ΗΠΑ, το ΝΑΤΟ και την ΕΕ. Στην Αθήνα είναι πεπεισμένοι ότι όσο πιο κοντά βρίσκεται η Τουρκία στην ΕΕ τόσο περισσότερες θα είναι οι δυνατότητες ελέγχου της από τις μεγάλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις της Ενωσης. Ετσι κι αλλιώς, το ελληνικό κρράτος ουδέποτε έζησε χωρίς προστάτες.
