«Συμφωνούμε με τα περισσότερα από τα μέτρα που συμπεριλαμβάνονται στο σύμφωνο ανταγωνιστικότητας», τόνισε ο Γ. Παπανδρέου, μιλώντας σε διάλεξη στο πανεπιστήμιο Humboldt του Βερολίνου με θέμα: «Η αντιμετώπιση της χρηματοοικονομικής κρίσης, μια ευκαιρία για την Ευρώπη». Διάλεξη που μπόρεσε να την ολοκληρώσει μόνο αφού οι ασφαλίτες (κυρίως αυτοί της προσωπικής του ασφάλειας) έβγαλαν τσουβαληδόν έξω από την αίθουσα ομάδες ελλήνων φοιτητών και φοιτητριών, που άνοιξαν πανό και φώναξαν συνθήματα ενάντια στην κυβερνητική πολιτική.
Αφού έδωσε δημόσια τα διαπιστευτήριά του (αυτό το λόγο εξυπηρετούσε η στημένη διάλεξή του στο Humboldt), πήγε μερικές ώρες αργότερα ως ικέτης στην αυλή της καγκελαρίας, για να υποβάλει τα σέβη του και να εισπράξει την αναμενόμενη «κρυάδα» από την Αγκελα Μέρκελ.
Σύμφωνα με τα όσα έλεγε of the record, μετά τη συνάντηση Μέρκελ-Παπανδρέου, ο Πεταλωτής, ο έλληνας πρωθυπουργός υπέβαλε στη γερμανίδα καγκελάριο τρία αιτήματα: Πρώτο, την επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής του δανείου των 110 δισ. ευρώ. Δεύτερο, τη μείωση των επιτοκίων δανεισμού. Τρίτο, την επαναγορά ελληνικών κρατικών ομολόγων από το μηχανισμό στήριξης της ΕΕ. Φυσικά, ο Πεταλωτής δεν είπε τι προσέφερε ο Παπανδρέου. Αυτό το είπαν γερμανικές πηγές. Προσέφερε την πλήρη υποστήριξη της ελληνικής κυβέρνησης στο «σύμφωνο ανταγωνιστικότητας», που προωθούν Μέρκελ και Σαρκοζί, με ισχυρές αντιδράσεις από άλλες ιμπεριαλιστικές πρωτεύουσες της Ευρώπης και υποσχέθηκε ότι το Μάη η ελληνική κυβέρνηση θα περάσει από τη Βουλή το νέο σκληρό πακέτο μέτρων (το περιβόητο «μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα», για το οποίο μιλάει συνεχώς ο Παπακωνσταντίνου), που θα επεκτείνεται μέχρι το 2015, δηλαδή θα ξεπερνά τον ορίζοντα του Μνημόνιου.
Στις επίσημες δηλώσεις που έγιναν, μετά το τέλος της συνάντησης, η Μέρκελ υπήρξε αβρή στις γενικολογίες και σφίγγα επί του συγκεκριμένου. Μοίρασε συγχαρητήρια (δεν κοστίζουν τίποτα) για το «νοικοκύρεμα» που έχει κάνει η ελληνική κυβέρνηση, δεν παρέλειψε, όμως, να σημειώσει με νόημα, ότι υπάρχουν «μέτρα που απομένουν να ληφθούν από την Ελλάδα», αναφερόμενη προφανώς στις δεσμεύσεις που ήδη έχουν αναληφθεί για σκληρή λιτότητα μέχρι και το 2015. Αναφέρθηκε, επίσης, στις «απεργίες και τις μεγάλες αντιδράσεις που υπάρχουν στην Ελλάδα», για να εξάρει το «πολιτικό θάρρος» της κυβέρνησης. Ομως, για τα τρία αιτήματα του Παπανδρέου δεν είπε λέξη. Ούτε καν για το αίτημα της επιμήκυνσης αποπληρωμής του δανείου των 110 δισ. ευρώ, που υποτίθεται ότι καταρχήν καλύπτεται από πολιτική απόφαση των ευρωπαίων ηγετών, στη σύνοδο κορυφής του Γενάρη.
Στα ζητήματα αυτά είχαν φροντίσει να αναφερθούν γερμανικές κυβερνητικές πηγές, μετά τη συνάντηση των Σόιμπλε-Παπακωνσταντίνου, που προηγήθηκε αυτής των Μέρκελ-Παπανδρέου. Ξεκαθάρισαν, λοιπόν, ότι η Γερμανία δεν αποδέχεται καμιά λύση χωριστά για την Ελλάδα, αλλά μόνο λύση «πακέτο» με τις γενικότερες αλλαγές στο ευρωπαϊκό πλαίσιο «οικονομικής διακυβέρνησης». Δηλαδή, η γερμανική κυβέρνηση εξαρτά ακόμα και την επιμήκυνση της αποπληρωμής του χρέους προς την τρόικα από την αποδοχή του «συμφώνου ανταγωνιστικότητας» από το σύνολο της ευρωζώνης. Επειδή, όμως, αυτό είναι σφόδρα πιθανό να μη λυθεί ούτε στις δυο επικείμενες συνόδους κορυφής (11 Μάρτη των ηγετών των χωρών μελών της Ευρωζώνης κα·ι 25 Μάρτη ολόκληρης της ΕΕ), λόγω των αντιδράσεων που υπάρχουν από άλλες ιμπεριαλιστικές χώρες στην επιβολή μιας γερμανο-γαλλικής οικονομικής και πολιτικής δικτατορίας, το πιθανότερο είναι να περιμένει ακόμα και η επιμήκυνση και η κυβέρνηση Παπανδρέου να αναγκαστεί να ψηφίσει το νέο εφιαλτικό πακέτο (2012-2015) χωρίς να διαθέτει καν ένα φανταχτερό σελοφάν για να το τυλίξει.
Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ επεδίωξε, καταθέτοντας το σύνολο των ευρωενωσίτικων δικαιωμάτων της στην ποδιά της Μέρκελ, να πετύχει μια ξεχωριστή ρύθμιση για τα δάνεια των 110 δισ., που τόσο ανάγκη την έχει η ελληνική κεφαλαιοκρατία. Γιατί αν εφαρμοστεί το γερμανικό σχέδιο «ελεγχόμενης χρεοκοπίας», που περιλαμβάνει «κούρεμα» ομολόγων, οι ελληνικές τράπεζες που κατέχουν σημαντικό μέρος του χρέους θα βρεθούν στα πρόθυρα της κατάρρευσης και θα αναγκαστούν να παραδοθούν άνευ όρων στο διεθνές χρηματιστικό κεφάλαιο. Ο Παπανδρέου εισέπραξε ένα κατηγορηματικό νάιν, όμως η κατάθεση των δικαιωμάτων του ελληνικού κράτους συνετελέσθη. Δηλαδή, ακόμα και ως αστό διαπραγματευτή να δει κανείς τον Παπανδρέου, θα τον κρίνει ως εντελώς αποτυχημένο.
Οι πηγές της γερμανικής κυβέρνησης δήλωσαν, επίσης, ότι στα άλλα δυο αιτήματα Παπανδρέου η Γερμανία είναι από επιφυλακτική έως αρνητική. Επιφυλακτική ως προς τη μείωση των επιτοκίων και αρνητική στην αγορά ελληνικών ομολόγων από τον ευρωπαϊκό μηχανισμό στήριξης, για να αλαφρώσει λίγο το βάρος του ελληνικού κρατικού χρέους και προπαντός να μη χάσουν πολλά οι ελληνικές τράπεζες, αφού αν γινόταν επαναγορά ομολόγων, αυτή θα γινόταν στις ονομαστικές τιμές τους.
Σύμφωνα με πληροφορίες που είδαν το φως της δημοσιότητας σε γερμανικά έντυπα, η Μέρκελ ξεκαθάρισε στον Παπανδρέου πως αν υπάρξει ευτυχής κατάληξη στο θέμα του «συμφώνου ανταγωνιστικότητας» στις 25 Μάρτη, το μόνο που μπορεί να περιμένει η ελληνική κυβέρνηση είναι η επιμήκυνση της αποπληρωμής των 110 δισ. ευρώ και μια μείωση των επιτοκίων αυτού του χρέους κατά 1-1,5% (δεν διευκρινίστηκε αν αυτό θα αφορά το σύνολο του χρέους ή μόνο τις δόσεις από τώρα και στο εξής). Απαραίτητος όρος, όμως, είναι να έχει ψηφιστεί το «μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα», που προβλέπεται από το Μνημόνιο-3 (Νοέμβρης 2010) και το οποίο έχει προσθέσει στο αρχικό πακέτο του Μνημόνιου (30 δισ. ευρώ) άλλα περίπου 12 δισ. ευρώ!
Καταλαβαίνετε τι εφιαλτικά μέτρα θα περιλαμβάνει αυτό το πακέτο, με δεδομένο ότι ήδη οι εργαζόμενοι (αλλά και οι μικρομεσαίοι) έχουν φτάσει στο αμήν. Είναι προφανές ότι η γερμανική κυβέρνηση δεν έχει καμιά σιγουριά ότι ο Παπανδρέου θα καταφέρει να περάσει και αυτό το νέο πακέτο. Και βέβαια, ξέροντας πως παίζεται η αστική πολιτική, η Μέρκελ δεν πιστεύει ότι η αντιπολίτευση θα σπεύσει να προσφέρει συναίνεση σε μια ετοιμόρροπη κυβέρνηση. Γιατί, λοιπόν, η Γερμανία να κάνει την παραμικρή παραχώρηση, όταν δεν είναι βέβαιη ότι η άλλη πλευρά θα μπορέσει να υλοποιήσει όλες τις δεσμεύσεις της; Κάπως έτσι προκύπτει το άρωμα εκλογών.
