Και οι πλέον αφελείς πολιτικά κατάλαβαν πως, μετά από ένα μήνα αμηχανίας, παλινωδιών και πανικόβλητης άμυνας και έχοντας χάσει εντελώς τη μπάλα, η κυβέρνηση, με εντολή του Καραμανλή, έβαλε μπροστά την επιχείρηση συγκάλυψης του σκανδάλου της καταλήστευσης των ασφαλιστικών ταμείων με τα δομημένα (ή σύνθετα) ομόλογα. Με το που γύρισε από το δεκαπενθήμερο ταξίδι του σε Αμερική και Αυστραλία (φρόντισε να εξαφανιστεί όσο περισσότερο μπορούσε), ο Αλογοσκούφης κλήθηκε στο Μαξίμου και του ζητήθηκε να σταματήσει να αδειάζει τον Τσιτουρίδη και να βάλει μπροστά την επιχείρηση συγκάλυψης. Ο Καραμανλής αποφάσισε τελικά να μην ξεφορτωθεί τον Τσιτουρίδη ή άλλο πολιτικό πρόσωπο, αλλά να διαχειριστεί την κρίση, πιστεύοντας ότι τίποτα καινούργιο δεν πρόκειται να προστεθεί και επομένως κάποια στιγμή θα ξεφουσκώσει. Αν τα πράγματα εξακολουθήσουν να είναι ζόρικα, τότε ο Τσιτουρίδης μάλλον δε θα τη γλιτώσει.
Ο Αλογοσκούφης μετέφερε στον Τσιτουρίδη το μήνυμα να το βουλώσει και να μιλά μόνο όταν του δίνει εντολή ο ίδιος. Για να μη μείνει μάλιστα καμιά αμφιβολία ότι αυτός κάνει το παιχνίδι και μόνο αυτός επικοινωνεί με τον Καραμανλή, ο Αλογοσκούφης ανακοίνωσε αλλαγές στο θεσμικό πλαίσιο των Ταμείων, χωρίς καν να έχει δίπλα του τον «καθ’ ύλην αρμόδιο» Τσιτουρίδη. Στον τελευταίο, που πρέπει να αισθάνεται τρισευτυχισμένος καθώς έσωσε την καρέκλα και την πολιτική καριέρα του, ανατέθηκε η βρόμικη δουλειά. Να δώσει στη δημοσιότητα κάποια στοιχεία για τις απώλειες των Ταμείων την περίοδο που το ΠΑΣΟΚ ροκάνιζε τα αποθεματικά τους στο χρηματιστήριο, σε μια προσπάθεια να αλλάξει την ατζέντα και να αναγκάσει το ΠΑΣΟΚ να χαμηλώσει τους τόνους. Ομως, ήταν τόσο άθλια η εμφάνισή του στη συνέντευξη Τύπου της περασμένης Τρίτης και τόσο φτηνιάρικα τα επιχειρήματα που επιστράτευσε, που μόνο ζημιά έκανε και στον εαυτό του και στην κυβέρνηση. Γιατί όταν μιλάς μετά από 50 μέρες και το μόνο που λες είναι ότι «και οι άλλοι έκλεβαν», τότε ισχύει το «όσο περισσότερο μιλάς τόσο επιβαρύνεις τη θέση σου».
Τι είπε ο Τσιτουρίδης; Οτι το ΠΑΣΟΚ έβαλε τα Ταμεία στο χρηματιστήριο και χάθηκαν 1,76 δισ. ευρώ το 1999-2000. Αυτή, όμως, είναι μια λογιστική καταγραφή. Αν οι μετοχές δεν πουλήθηκαν, τότε η καταγραφή θα έπρεπε να γίνει με βάση τις σημερινές τιμές, δηλαδή μετά την άνοδο του χρηματιστήριου από το 2003 μέχρι σήμερα. Αν ακολουθηθεί η μέθοδος της στιγμιαίας καταγραφής, τότε θα έπρεπε να γίνει και μια καταγραφή σήμερα για την πορεία των επενδύσεων των Ταμείων στα δομημένα ομόλογα και όχι να παραπέμπει ο Τσιτουρίδης στο χρόνο λήξης αυτών των ομολόγων.
Την ίδια μέρα, ο νυν πρόεδρος του ΤΑΠ-ΟΤΕ, διορισμένος από τον Τσιτουρίδη, έδωσε στη δημοσιότητα έγγραφο από το οποίο αποδεικνύεται ότι ο Τσιτουρίδης είχε ενημερωθεί και είχε εγκρίνει την αγορά δομημένου ομολόγου από την προηγούμενη διοίκηση του Ταμείου. Μάλιστα, στη συγκεκριμένη περίπτωση το σκάνδαλο είναι καραμπινάτο, γιατί το ΤΑΠ-ΟΤΕ δεν είχε αποθεματικά για επένδυση. Πήρε 25 εκατ. ευρώ από τον κλάδο υγείας για να τα βάλει στο ομόλογο, συμπλήρωσε το έλλειμμα του κλάδου υγείας από τα ταμειακά διαθέσιμα του κλάδου σύνταξης και ανέλαβε ο κρατικός προϋπολογισμός να επιδοτήσει τον κλάδο σύνταξης! Δηλαδή, η κομπίνα εγκρίθηκε από τον Τσιτουρίδη και ήταν εν γνώσει του Αλογοσκούφη! Γιατί τόση πρεμούρα; Για να εξασφαλίσει το δημόσιο αγορά για τα ομόλογά του και οι ραντιέρηδες (τράπεζες και χρηματιστές προμήθειες και κέρδη). Οπως παραδέχτηκε ο πρόεδρος του ΤΑΠ-ΟΤΕ, σήμερα το συγκεκριμένο ομόλογο πουλιέται 18% κάτω από την τιμή που το αγόρασε το Ταμείο! Τι απάντησε ο Τσιτουρίδης στην αποκάλυψη; Πρώτα ζήτησε την παραίτηση του προέδρου του Ταμείου κι ύστερα έκανε μια δήλωση… άλλα λόγια ν’ αγαπιόμαστε, σύμφωνα με την οποία αυτός ενέκρινε την τροποποίηση του προϋπολογισμού και πως αυτό δεν αποτελεί παρέμβαση στην επενδυτική πολιτική του Ταμείου, που είναι ευθύνη της διοίκησής του! Μόνο που τον διαψεύδει ο ίδιος ο Καράογλου, ο πρόεδρος του ΤΑΠ-ΟΤΕ, που όπως φαίνεται δε θέλει να φορτωθεί την ευθύνη του σκανδάλου. Και ο Τσιτουρίδης και ο Αλογοσκούφης, λοιπόν, συνελήφθησαν ψευδόμενοι, όταν λένε ότι οι αποφάσεις αγοράς ομολόγων και γενικά επενδύσεων παίρνονται αυτόνομα από τις διοικήσεις των Ταμείων, χωρίς ενημέρωση ή έλεγχο από την κυβέρνηση, η οποία μάλιστα δεν ελέγχει τις διοικήσεις τους!
Στο χορό μπήκε και ο ίδιος ο Καραμανλής, προσεκτικά και αποστασιοποιημένα όμως. Δεν μπήκε σε λεπτομέρειες, δεν αναφέρθηκε στο συγκεκριμένο ζήτημα, αλλά επανέλαβε τις γνωστές μπουρδολογίες του περί «μηδενικής ανοχής στη διαφθορά». Σαν κερασάκι στην τούρτα πρόσθεσε και μια δόση αυτοκριτικής, λέγοντας ότι υπάρχει θεσμικό κενό και έπρεπε να το είχαν καλύψει νωρίτερα (αυτή η «αυτοκριτική» θυμίζει κάτι τηλεαστέρες που τους ρωτούν «ποιο είναι το μεγαλύτερο μειονέκτημά σου;» και απαντούν… «είμαι πολύ ειλικρινής»). Ομως, ελάχιστα πειστικά ακούστηκαν τα όσα είπε, γι’ αυτό και στελέχη της κυβερνητικής παράταξης επιμένουν να αμφισβητούν ανοιχτά τη γραμμή «δεν υπάρχει σκάνδαλο, δεν υπάρχουν πολιτικές ευθύνες», ζητώντας παραιτήσεις υπουργών και ανασχηματισμό, χωρίς ο Καραμανλής να μπορεί να επιβάλει καμιά πειθαρχία ή να απειλήσει με λήψη μέτρων.
Ολη η επιχειρηματολογία της κυβέρνησης, που την παπαγαλίζουν κάθε μέρα ο Αλογοσκούφης, ο Τσιτουρίδης, ο Ρουσόπουλος και ο Αντώναρος (κανένα άλλο κυβερνητικό στέλεχος δεν βγαίνει να εκτεθεί, ενώ δεν είναι λίγοι εκείνοι που ακόμα και τώρα διαφωνούν ανοιχτά με την τακτική που επέλεξε ο Καραμανλής) περιέχεται σε ένα non paper που έδωσε στη δημοσιότητα ο Αλογοσκούφης στις 12 Απρίλη. Πρόκειται για ένα μνημείο ψεύδους, παραπληροφόρησης και αμοραλισμού, το οποίο υποστηρίζει ότι κανένα σκάνδαλο δεν υπάρχει και πως όλα είναι προϊόν παραπληροφόρησης!
Σύμφωνα με τον Αλογοσκούφη, τα Ταμεία δεν θα έχουν ζημιά από την αγορά σύνθετων ομολόγων και το μόνο πρόβλημα που υπάρχει είναι ότι κάποια Ταμεία αγόρασαν ακριβά κάποια ομόλογα και αυτό πρέπει να ελεγχθεί! Αναρωτιέται κανείς, μετά απ’ αυτόν τον ισχυρισμό, γιατί η κυβέρνηση απαγόρευσε, μετά το ξέσπασμα του σκανδάλου, την αγορά δομημένων ομολόγων από τα Ταμεία. Αφού είναι συμφέρουσα η επένδυση, γιατί τους την απαγόρευσε; Γιατί ο Αλογοσκούφης μιλούσε για «επικίνδυνα» ομόλογα και ο Δούκας δήλωνε ότι «δεν θα συμβούλευε» τα Ταμεία να αγοράζουν τέτοια προϊόντα; Δεν παρέλειψε ακόμη ο Αλογοσκούφης να πλέξει το εγκώμιο αυτών των ομολόγων, ενώ σε ραδιοφωνική του συνέντευξη στον ΣΚΑΙ δεν δίστασε να πει πως εκείνο που τον ανησυχεί είναι μήπως… συκοφαντηθούν τα σύνθετα ομόλογα! Ετσι, απέδειξε ότι πίσω από τη μεγάλη κομπίνα δεν βρίσκονται κάποιοι «άπληστοι χρηματιστές» που εκμεταλλεύτηκαν τις «ανίδεες διοικήσεις» κάποιων Ταμείων, αλλά αυτός ο ίδιος, το κόμμα του και ένας κύκλος εμπίστων στελεχών που παίζουν στα δάχτυλα τις μπίζνες με τον χρηματιστηριακό τζόγο.
Αρκεί να σταθούμε σε ένα μόνο από τα «επιχειρήματα» του non paper Αλογοσκούφη: «Σε κάθε περίπτωση, το κεφάλαιο που επενδύεται στα σύνθετα ομόλογα είναι εξασφαλισμένο». Ακόμα και ένας παντελώς ανίδεος περί τα οικονομικά, ένας άνθρωπος εφοδιασμένος μόνο με την κοινή πείρα, μπορεί να «ταπώσει» τον κύριο καθηγητή με ένα ερώτημα τριών λέξεων: και ο πληθωρισμός; Αν αγοράζεις σήμερα 100 και πάρεις ύστερα από 20-30-40 χρόνια (ακόμα και τέτοιας διάρκειας δομημένα ομόλογα εκδόθηκαν και τα φορτώθηκαν τα Ταμεία) 100, έχεις εξασφαλισμένο το κεφάλαιο; Και μόνο ο πληθωρισμός αρκεί για να μειώσει έως εξαφάνισης ακόμα και το αρχικό κεφάλαιο. Οταν ένας υπουργός που στοιχειώδη οικονομικά γνωρίζει φτάνει να πει αυτή τη φράση, τότε ενεργεί σαν κοινός απατεώνας. Θυμίζει το Γιάννο του ΠΑΣΟΚ, τότε που διαφήμιζε το χρηματιστήριο («το χρηματιστήριο πάει κανόνι» έλεγε).
Περιττεύει μάλλον να σχολιάσουμε την «αλήθεια» του Αλογοσκούφη, ότι η «Ακρόπολις» δεν γνώριζε για την έκδοση του ομολόγου που φορτώθηκε στο ΤΕΑΔΥ από το Γενικό Λογιστήριο του Κράτους αλλά «το γνώριζε από τις δικές της σχέσεις με την αγορά και όχι από το υπουργείο Οικονομικών». Παραδέχεται ο Αλογοσκούφης ότι η «αγορά» γνώριζε. Ποια είναι η «αγορά»; Η JP Morgan, τη σύμβαση με την οποία αρνείται να δώσει στη δημοσιότητα η κυβέρνηση, περιμένοντας να περάσει η μπόρα. Οπως με ανακοίνωσή του έχει παραδεχτεί ο κρατικός ΟΔΔΗΧ (που εποπτεύεται από τον Αλογοσκούφη), η έκδοση αυτών των ομολόγων γίνεται κατά παραγγελία του πελάτη. Επομένως, η «Ακρόπολις» ενημερώθηκε από τη JP Morgan, βρήκε τον πελάτη (το ΤΕΑΔΥ), συμφώνησε τους όρους και η JP Morgan έδωσε στο υπουργείο τους όρους έκδοσης του δανείου. Τι μας λέει τώρα ο Αλογοσκούφης; Ξέρετε, εγώ δεν το είπα στην «Ακρόπολις» αλλά μίλησα μόνο με τη JΡ Morgan; Και έτσι να είναι, αλλάζει τίποτα επί της ουσίας;
Ούτε μικρά παιδιά δε μπορούν να χάψουν το παραμύθι ότι η κυβέρνηση δεν ήξερε τίποτα για τους τελικούς αγοραστές των δομημένων ομολόγων, γιατί «η αρμοδιότητα του υπουργείου Οικονομικών εξαντλείται στην έκδοση των ομολόγων και στην είσπραξη των αντίστοιχων ποσών των δανείων; Και πώς γίνεται και οι διοικήσεις τόσων Ταμείων αγόραζαν την ίδια μέρα το ίδιο (ή τα ίδια) ομόλογα; Επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος πάθαιναν ξαφνικά όλοι; Και οι διοικητές και τα μέλη του ΔΣ και ο κρατικός επίτροπος που έχει δικαίωμα βέτο σ’ αυτές τις πράξεις; Και μάλιστα, παραβίαζαν σωρηδόν το όριο του 23% που προβλέπεται για επενδύσεις σε χρηματιστηριακά προϊόντα, χωρίς η κυβέρνηση (διά του επιτρόπου της έστω) να παίρνει χαμπάρι; Σε ποιον τα πουλάνε αυτά τα παραμύθια;
Τέλος, αξίζει να σταθούμε στο επιχείρημα των Αλογοσκούφη-Τσιτουρίδη, ότι τα Ταμεία δεν θα χρειαστεί να «σπάσουν» ομόλογα για να καλύψουν ανάγκες τους, γιατί οι συντάξεις είναι εγγυημένες από το κράτος! Δηλαδή, θέλουν να μας πείσουν ότι ένα Ταμείο δεν θα έχει ταμειακή ρευστότητα για να ανταποκριθεί στις παροχές του (συντάξεις, υγεία κ.λπ.), θα έχει στα χαρτοφυλάκιά του ομόλογα και μετοχές και δεν θα υποχρεωθεί να τα πουλήσει, αλλά το κράτος σαν καλός Σαμαρείτης θα σπεύσει και θα του πει «ξέρεις; μη “σπας” ομόλογα ή μετοχές, γιατί θα χάσεις, αλλά θα σου δώσω εγώ λεφτά από τον κρατικό προϋπολογισμό για να καλύψεις τις ανάγκες σου»! Οταν ένα Ταμείο βρεθεί σε ταμειακή ανάγκη, δύο λύσεις έχει: ή θα χρησιμοποιήσει τα αποθεματικά του (εν ανάγκη «σπάζοντας» ομόλογα ή μετοχές, με χασούρα βέβαια, στην οποία άλλωστε προσδοκούν τα σαΐνια του χρηματιστήριου) ή θα καταφύγει σε δανεισμό από τις τράπεζες, με επαχθείς φυσικά όρους. Ξέρουμε πολύ καλά τι γινόταν τη δεκαετία του ‘80, όταν τα Ταμεία δεν είχαν σπρωχτεί στις μετοχές και τα ομόλογα. Το κράτος κρατούσε υποχρεωτικά δεσμευμένα, με εξευτελιστικά επιτόκια, τα αποθεματικά τους στην Τράπεζα της Ελλάδος και τα χρησιμοποιούσε για να χρηματοδοτεί την «ανάπτυξη» (τα γνωστά δανεικά κι αγύριστα των καπιταλιστών) και τα Ταμεία εξαναγκάζονταν να καλύπτουν τα διαχειριστικά τους ελλείμματα με δανεισμό από τις τράπεζες, με επιτόκια που ξεπερνούσαν το 25% ορισμένες φορές και το 30%.
Επειδή η σχετική συζήτηση ξεκίνησε από ένα δημοσίευμα των «Νέων», σύμφωνα με το οποίο το Ταμείο Προνοίας Δημοσίων Υπαλλήλων «σπάει» ομόλογα για να πληρώσει παροχές, ο Τσιτουρίδης με τον Αλογοσκούφη έβαλαν τον πρόεδρο του Ταμείου να εκδώσει ανακοίνωση, στην οποία έλεγε ότι δεν «σπάει» ομόλογα γιατί δεν έχει ανάγκη ρευστότητας και ότι η νέα διοίκηση δεν αγόρασε δομημένα ομόλογα, γιατί θεωρεί ικανοποιητικό το επιτόκιο της ΤτΕ και έχει καταθέσει το σύνολο των αποθεματικών του ΤΠΔΥ σ’ αυτή. Ταυτόχρονα, όμως, παραδεχόταν ότι «Ομόλογα Ελληνικού Δημοσίου έχουν αγοράσει όλες οι προηγούμενες Διοικήσεις και ιδιαίτερα οι Διοικήσεις πριν το 2004», ενώ «δύο Ομόλογα αξίας 12.970.000 ευρώ , που αναφέρει το δημοσίευμα, και αγοράστηκαν το 2005 από την προηγούμενη διοίκηση, μέσω της Εθνικής Τράπεζας (10 εκατ. ευρώ, με αγορά στο 100%) και της ALPHA BANK (2,97 εκατ. ευρώ, με αγορά στο 99%), δεν προτίθεται η παρούσα Διοίκηση του Ταμείου να τα ρευστοποιήσει, διότι δεν έχει πρόβλημα ρευστότητας. Αλλωστε, αυτά αντιπροσωπεύουν μόλις το 4% περίπου των διαθεσίμων του Ταμείου». Οι δυο τελευταίες αγορές αφορούν δομημένα ομόλογα, έγιναν επί ΝΔ και εκείνο που δεν μας λέει ο Νεοδημοκράτης πρόεδρος είναι ποια είναι η σημερινή αξία τους.
Ποιος εμφανίστηκε με πύρινο άρθρο στα «Νέα» καταγγέλλων τη ληστεία των αποθεματικών των Ταμείων; Ο… Γιάννος Παπαντωνίου. Ο άνθρωπος που, αφού έσπρωξε το λαουτζίκο στο χρηματιστήριο, για να του κατασπαράξουν τις οικονομίες οι μεγαλοκαρχαρίες και οι ραντιέρηδες, έφτιαξε στη συνέχεια ένα νόμο, προσπαθώντας να συγκρατήσει κάπως την κατρακύλα του χρηματιστήριου, για να ξανακερδίσει τις εκλογές το ΠΑΣΟΚ. Ηταν ο νόμος 2679/99, με τον οποίο σπρώχτηκαν βιαίως (μέσω των ελεγχόμενων διοικήσεων) τα ασφαλιστικά ταμεία στο χρηματιστήριο και να συντελεστεί εκεί μια τεράστια ληστεία των αποθεματικών τους.
Με κάτι τέτοιες εμφανίσεις τρίβει τα χέρια της η ΝΔ. Γιατί αναμοχλεύονται μνήμες και έτσι το ΠΑΣΟΚ αδυνατεί να εισπράξει τη δυσαρέσκεια από την κυβερνητική πολιτική. Υπηρεσίες προσφέρει και σε μας ο Γιάννος, γιατί μας προσφέρει υλικό για να χτυπάμε τον αποπροσανατολιστικό δικομματικό καυγά και να αναδεικνύουμε την ουσία της διαχρονικής καταλήστευσης των Ταμείων.
