Ολόκληρη ανακοίνωση εξέδωσε το ΠΓ του Περισσού στις 18 Σεπτέμβρη, για να μιλήσει για τις εξελίξεις στη Συρία. Από το περιεχόμενο της ανακοίνωσης κρίνουμε ότι μάλλον προσπάθησε να απαντήσει σε «γκρίνια» που ακούγεται εσωκομματικά, εξαιτίας της προκλητικής ανοιχτής στήριξης που προσφέρει στο καθεστώς Ασαντ.
Η ανακοίνωση μιλά για ιμπεριαλιστική επέμβαση στη Συρία, με την ενίσχυση των αντικαθεστωτικών από τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις της Δύσης, γειτονικά κράτη όπως η Τουρκία και αραβικά κράτη όπως το Κατάρ και η Σαουδική Αραβία. Δεν χαρακτηρίζει, όμως, ιμπεριαλιστική επέμβαση τη στήριξη που προσφέρουν στο καθεστώς Ασαντ η Ρωσία και η Κίνα. Γιατί άραγε; Μήπως αυτή η στήριξη γίνεται στο όνομα των συμφερόντων του συριακού λαού; Δεν έχει ως κίνητρο τη διατήρηση των δικών τους συμφερόντων που συνδέονται με το καθεστώς Ασαντ; Αντί μιας ευθείας καταγγελίας και αυτής της πλευράς της ιμπεριαλιστικής επέμβασης, το ΠΓ του Περισσού περιορίζεται σε μια δημοσιογραφικού τύπου περιγραφή, σύμφωνα με την οποία «βασικό στοιχείο, που λειτουργεί ανασταλτικά και εμποδίζει μέχρι στιγμής τη στρατιωτική επέμβαση των ΗΠΑ, ΝΑΤΟ, ΕΕ στη Συρία, είναι ιδιαίτερα η στάση της Ρωσίας, που διαθέτει στρατιωτική βάση στο συριακό λιμάνι Ταρτούς, αλλά και της Κίνας, που στηρίζουν το συριακό καθεστώς», ενώ «η στάση αυτών των δυνάμεων καθορίζεται από τα μεγάλα οικονομικά, στρατιωτικά και πολιτικά συμφέροντα στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου, του Περσικού Κόλπου και της Κεντρικής Ασίας, που διακυβεύονται σε περίπτωση ανατροπής των καθεστώτων της Συρίας και του Ιράν και της αντικατάστασής τους από πολιτικές δυνάμεις που θα θέτουν εμπόδια στη συνεργασία με τις Κίνα – Ρωσία».
Για να ρίξει στάχτη στα μάτια των οπαδών της, η ηγεσία του Περισσού σημειώνει ότι «τα γεγονότα που ξεκίνησαν πριν από ενάμιση χρόνο στη Συρία έχουν τη ρίζα τους στο εσωτερικό της χώρας, στα οικονομικά, κοινωνικά και πολιτικά προβλήματα που βιώνουν η εργατική τάξη και τα άλλα λαϊκά στρώματα. Προβλήματα που οξύνθηκαν τα τελευταία χρόνια, εξαιτίας της πολιτικής των καπιταλιστικών αναδιαρθρώσεων (ιδιωτικοποιήσεων, της συρρίκνωσης των εργατικών – λαϊκών δικαιωμάτων και εισοδημάτων), που προωθούνται προς όφελος της ντόπιας αστικής τάξης για τη βελτίωση της θέσης της στη διεθνή καπιταλιστική αγορά». Αναγνωρίζουν, δηλαδή, για πρώτη φορά απ’ όσο θυμόμαστε, ότι υπήρξε λαϊκή εξέγερση στη Συρία, ταυτόχρονα όμως θολώνουν τα νερά υποστηρίζοντας ότι «ταυτόχρονα εκδηλώθηκε και η προσπάθεια ιμπεριαλιστικής επέμβασης στα εσωτερικά της Συρίας από τις ΗΠΑ, ΕΕ, ΝΑΤΟ, Ισραήλ, Τουρκία, Κατάρ, Σαουδική Αραβία». Κι αμέσως μετά, στρώνουν το δρόμο στην υποστήριξη του συριακού καθεστώτος, δήθεν για λόγους υπεράσπισης της ειρήνης στην περιοχή: «Η αποδυνάμωση του συριακού καθεστώτος, ή ακόμη και η ανατροπή του, μπορεί να ανοίξει την “όρεξη” όχι μόνο σε ιμπεριαλιστικά σχέδια επίθεσης κατά του Ιράν, αλλά και σε νέους διαμελισμούς κρατών της περιοχής, σε ντόμινο αποσταθεροποίησης και αιματοχυσιών, κάτι που θα φέρει νέους ιμπεριαλιστικούς πολέμους και επεμβάσεις».
Δεν παραλείπουν ακόμη να μηδενίσουν, για μια ακόμη φορά, τις εξεγέρσεις των λαών σε όλο σχεδόν τον αραβικό κόσμο: «Συμπερασματικά, μπορούμε να πούμε πως οι πανηγυρισμοί αστικών και οπορτουνιστικών δυνάμεων για τη λεγόμενη “Αραβική Ανοιξη” ήταν αβάσιμοι, υποτιμούσαν είτε αποσιωπούσαν τις ιμπεριαλιστικές στοχεύσεις του σχεδίου για τη “νέα Μέση Ανατολή”, αλλά και τις επιδιώξεις των αστικών τάξεων των χωρών αυτών να εκτονώσουν, να χειραγωγήσουν τις λαϊκές αντιδράσεις και να εξασφαλίσουν τη διαιώνιση των καπιταλιστικών καθεστώτων». Ποιος σοβαρός μαρξιστής θα μπορούσε να υποστηρίξει ότι οι αυθόρμητες λαϊκές εξεγέρσεις στην Τυνησία, την Αίγυπτο και αλλού είχαν χαρακτήρα σοσιαλιστικών προλεταριακών επαναστάσεων; Εμείς, τουλάχιστον, από την πρώτη στιγμή επισημάναμε τα στενά όρια αυτών των εξεγέρσεων και προδιαγράψαμε την εξέλιξη προς μια αλλαγή μέσα στα όρια του καπιταλισμού και της εξάρτησης. Και ποιος σοβαρός μαρξιστής, όμως, μηδενίζει τέτοια κοινωνικά φαινόμενα, επειδή δεν έχουν σοσιαλιστικό προσανατολισμό; Και κυρίως, ποιος βαφτίζει αυτά τα μεγάλης σημασίας κινήματα ως εργαλείο αυτών που απεργάζονται το σχέδιο της «νέας Μέσης Ανατολής»; Είχε, μήπως, ποτέ αυτό το σχέδιο ως στόχευσή του την ανάδειξη του Πολιτικού Ισλάμ στην πολιτική ηγεσία των αραβικών κρατών; Εμπιστεύονται οι Αμερικάνοι το Πολιτικό Ισλάμ, που τόσο ευεπίφορο στις πιέσεις των πληβειακών μαζών είναι;
Το συμπέρασμα της ανακοίνωσης του ΠΓ του Περισσού είναι «όλα τα λεφτά»: «Το ΚΚΕ τονίζει ότι η πορεία της Συρίας είναι εσωτερική της υπόθεση και το Κόμμα μας συγκεντρώνει την προσοχή στο κύριο, που αυτή τη στιγμή είναι ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος και οι ανάλογες επεμβάσεις στην περιοχή, με τη συμμετοχή μάλιστα και της Ελλάδας. Η αντίθεσή μας σε μια πιθανή ιμπεριαλιστική επέμβαση στη Συρία, ή ανάλογη επίθεση στο Ιράν, δε σημαίνει παραίτηση από την κριτική στάση που διατηρεί το Κόμμα μας απέναντι στα αστικά καθεστώτα αυτών των χωρών». Πλήρης αδιαφορία για τις σφαγές που κάνει το συριακό καθεστώς («εσωτερική υπόθεση της Συρίας»), αδιαφορία για την ιμπεριαλιστική εκείνη πλευρά που στηρίζει το καθεστώς Ασαντ (Ρωσία και Κίνα) και απλώς γενική και αόριστη «κριτική στάση» για το καθεστώς.
Οταν οι αντικαθεστωτικοί έχουν πίσω τους τους ιμπεριαλιστές της Δύσης και το καθεστώς Ασαντ τους ιμπεριαλιστές της Ανατολής, η ηγεσία του Περισσού καταγγέλλει μόνο τη μια πλευρά.
