Επιθετική διείσδυση Τσίπρα στην Κεντροαριστερά

Mπορεί ο Κυρίτσης «προσωπικά να τόνιζε άλλα πράγματα αν έγραφε ένα τέτοιο άρθρο», μπορεί η Καζάντη να τα πήρε στο κρανίο και να έγραψε άρθρο με τον δηκτικό τίτλο «Ηταν ο Ανδρέας τροτσκιστής;», το οποίο με συνοπτικές διαδικασίες κατέβηκε από την ιστοσελίδα της φράξιας των 53+, μπορεί ο Μπαλάφας να ενθουσιάστηκε, βρίσκοντας «αρχοντιά» στο άρθρο του Τσίπρα, και να είπε, με τον δικό του, αμίμητο τρόπο (μην ξεχνάτε ότι ο Μπαλάφας δεν είναι καμιά… λουλού), ότι «ούτε ο όρος ψεύτης, ούτε ο όρος λαϊκιστής δεν ισχύει για τον Τσίπρα και τον Ανδρέα»,  μπορεί ο Βίτσας να ξεπέρασε και τον Μπαλάφα, δηλώνοντας ότι ο Ανδρέας Παπανδρέου ήταν ό,τι και ο Σαλβαδόρ Αλιέντε (!), όμως εμείς θα πρέπει να δώσουμε βάση σ' αυτά που είπε ο Παππάς: «Ο Ανδρέας Παπανδρέου και το ΠΑΣΟΚ το '81 έλυσαν το κορυφαίο πολιτικό ζήτημα στην Ελλάδα, ότι ο μισός πληθυσμός βρισκόταν στο πολιτικό και οικονομικό ημίφως, απόρροια του μετεμφυλιακού κράτους. […] Ως εκ τούτου, το ΠΑΣΟΚ αποτέλεσε τον κορμό της προοδευτικής μεριάς του πολιτικού φάσματος. Ο ΣΥΡΙΖΑ κατ' αναλογία αυτήν τη στιγμή είναι ο κορμός της προοδευτικής παράταξης, ο οποίος καλείται να λύσει το μεγάλο κοινωνικό πρόβλημα». 
 
Να δώσουμε βάση και σ' αυτά που είπε ο Τζανακόπουλος: «Στην πρώτη περίοδο το ΠΑΣΟΚ εγγραφόταν σε μία παράδοση η οποία θα μπορούσε να τοποθετηθεί στο αριστερό άκρο του φάσματος», ενώ «σήμερα το ΠΑΣΟΚ και η Δημοκρατική Συμπαράταξη έχουν φθάσει να εκπροσωπούν πολιτικά και ιδεολογικά εντελώς διαφορετικές πολιτικές αρχές από αυτές που εκπροσωπούσαν στην αρχή της πορείας τους, από το 74 μέχρι το 82-83».
 
Πόσο πιο καθαρά να πουν ποια είναι η στόχευση του ΣΥΡΙΖΑ, την οποία υπηρετεί και το άρθρο του Τσίπρα στην Documento; Παρά ταύτα, ο Τύπος που έχει αναλάβει υπό την προστασία του την Κεντροαριστερά και πασχίζει να μαζέψει όλα τα μπάζα της σε ενιαίο κόμμα, προσπαθεί να μας πείσει ότι ο Τσίπρας διέπραξε μεγάλη γκάφα. Από πού συνάγεται αυτό; Από το ότι αντέδρασαν η Φώφη, ο Σταύρος, ο Ραγκούσης και τ' άλλα παιδιά (ξέχασαν να μας πουν ότι εξίσου έντονα αντέδρασε και ο Κούλης που κατηγόρησε τον Τσίπρα για… έλλειψη ταυτότητας). Ο Τσίπρας, όμως, δεν απευθύνθηκε στη Φώφη, τον Σταύρο και τ' άλλα παιδιά (αυτούς τους έχει απέναντι, είναι πολιτικοί του αντίπαλοι). Απευθύνθηκε στους ψηφοφόρους που κάποτε ψήφιζαν ΠΑΣΟΚ. Και σ' αυτούς που από το 2012 και μετά άρχισαν να ψηφίζουν ΣΥΡΙΖΑ και ενδεχομένως το σκέφτονται την επόμενη φορά να ψηφίσουν ΠΑΣΟΚ (ή το νέο κόμμα, αν φτιαχτεί) και σ' εκείνους που εξακολούθησαν να ψηφίζουν ΠΑΣΟΚ ή Ποτάμι ή ΚΙΔΗΣΟ.
 
Σ' αυτούς τους ψηφοφόρους απευθύνθηκε ο Τσίπρας, συγκρίνοντας τον εαυτό του με τον Ανδρέα και τον ΣΥΡΙΖΑ με το «ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα». Και προσπαθώντας να ενεργοποιήσει τα παραδοσιακά αντιδεξιά αντανακλαστικά (αφού του έστρωσε τον δρόμο ο Λαλιώτης, με το άρθρο στην φιλική προς τον ΣΥΡΙΖΑ κυριακάτικη εφημερίδα του Λιβάνη). Σύμμαχό του σ' αυτόν τον διεμβολισμό ο Τσίπρας έχει και την ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία, η οποία τον έχει αγκαλιάσει, τον έχει δεχτεί στους κόλπους της, τον χρησιμοποιεί (όσο μπορεί) για να κερδίσει «πόντους» σε διάφορες ευρωπαϊκές χώρες.
 
Το άρθρο Τσίπρα ήταν αναμφισβήτητα μια προκλητική επιθετική κίνηση απέναντι στους «κληρονόμους» του Ανδρέα Παπανδρέου. Κι αυτό αποκαλύπτει φόβο απέναντι στην εν εξελίξει προσπάθεια να συνενωθούν σε ενιαίο μόρφωμα (έστω και συμμαχικό) όλοι οι «σατράπες» που σκόρπισαν μετά την εκλογική κατάρρευση του ΠΑΣΟΚ. Αν οι εκλογές ήταν να γίνουν άμεσα, ο Τσίπρας δε θα τους φοβόταν. Θα είχε τη δεύτερη θέση στο τσεπάκι του. Χαλαρά. Με ανοιχτό, όμως, τον εκλογικό ορίζοντα, φοβάται. Είναι τόσο ρευστό το πολιτικό σκηνικό και τόσο μεγάλη η αδυναμία του ΣΥΡΙΖΑ να ασκήσει μια -οριακά έστω- δημαγωγική πρακτική πολιτική, που φοβάται ότι η ενωμένη Κεντροαριστερά μπορεί τελικά να επαναφέρει τα πράγματα στην προηγούμενη θέση τους: αν όχι να πάρει τη δεύτερη θέση, να κλείσει την τεράστια ψαλίδα με τον ΣΥΡΙΖΑ και να απειλεί ότι την επόμενη φορά θα τον υπερσκελίσει και θα βυθίσει τον Τσίπρα και την παρέα του στην εκλογική ανυποληψία.
 
Αυτούς τους φόβους τους μετέτρεψαν σε όπλο επίθεσης οι Τσιπραίοι, βάζοντας στην Κεντροαριστερά το δίλημμα που την πονάει, γιατί μπορεί να δράσει αντισυσπειρωτικά: με εμάς ή με τον Κούλη, τον Αδωνη και τον Βορίδη; Αν εξαιρέσει κανείς τη Φώφη και τους μέντορές της (Λαλιώτη, Σκανδαλίδη κλπ.) και την παρέα του Γιωργάκη, όλοι οι άλλοι κεντροαριστεροί είναι απλώς αντι-ΣΥΡΙΖΑ. Δηλαδή, εν δυνάμει σύμμαχοι (και κυβερνητικοί εταίροι του Κούλη). Ο Τσίπρας τους βάζει να λύσουν το πρόβλημα πολιτικού προσανατολισμού, ώστε να τους διασπάσει και να σύρει σε συμμαχία με τον ΣΥΡΙΖΑ το μεγαλύτερο μέρος. Με ηγεμόνα τον ίδιο βέβαια.
 
Οπως έδειξαν οι σπασμωδικές αντιδράσεις όλων των κεντροαριστερών, ο Τσίπρας κατάφερε τελικά να μετατρέψει τους φόβους του σε όπλο, με το οποίο προκάλεσε ταραχή στον «όμορο πολιτικό χώρο». Μένει να δούμε τις εξελίξεις σ' αυτόν τον χώρο.