Στην προσπάθειά του να δείξει ότι υπάρχουν «εναλλακτικές λύσεις» για τον ελληνικό καπιταλισμό, ο υπουργός ΠΑΠΕΝ Π. Λαφαζάνης πραγματοποίησε ένα ακόμη ταξίδι στη Ρωσία, όπου συναντήθηκε με τον υπουργό Ενέργειας Αλεξάντερ Νόβακ, τον αναπληρωτή υπουργό Οικονομικών Σεργκέι Στόρτσακ και με το «αφεντικό» της Gazprom Αλεξέι Μίλερ. Αυτή τη φορά δεν επέστρεψε με θριαμβευτικές δηλώσεις, ξέροντας ότι δεύτερη φορά το ίδιο ψέμα δεν πιάνει, δεν απέφυγε όμως τις υπαινικτικές αναφορές στις… εναλλακτικές δυνατότητες που κρύβει η συνεργασία με τη Ρωσία.
Σύμφωνα με το Δελτίο Τύπου του ΥΠΑΠΕΝ, ο Λαφαζάνης και ο Νόβακ «εκτίμησαν κατά τη συζήτησή τους πολύ θετικά τα βήματα που έχουν επιτευχθεί στην προετοιμασία για την κατασκευή του αγωγού με ρώσικο φυσικό αέριο στο ελληνικό έδαφος και καθόρισαν τις ενέργειες που πρέπει να πραγματοποιήσουν σε κυβερνητικό επίπεδο το επόμενο διάστημα για την πολιτική στήριξη του αγωγού». Την προηγούμενη φορά, βέβαια, όπως όλοι θυμόμαστε, ο Λαφαζάνης παρουσίασε ως τελειωμένη υπόθεση την κατασκευή της προέκτασης του Turkish Stream, που μέσω Ελλάδας θα στέλνει ρωσικό φυσικό αέριο στην κεντρική Ευρώπη. Κι όχι μόνον αυτό, αλλά προανήγγειλε και προκαταβολή ύψους 3-5 δισ. ευρώ, που θα έδιναν οι Ρώσοι για να βοηθήσουν την Ελλάδα στα προβλήματα ρευστότητας που αντιμετωπίζει.
Ξέρουμε τι έγινε στη συνέχεια. Οι Ρώσοι διέψευσαν τα περί προκαταβολής, ο Μίλερ ήρθε στην Αθήνα και δεν υπέγραψε καμιά συμφωνία (για να σώσουν τα προσχήματα ανακοίνωσαν ότι θα συγκροτήσουν κοινές ομάδες εργασίας) και έγινε σαφές σε όλους ότι ένα τέτοιο έργο για να κατασκευαστεί θα πρέπει πρώτα να περάσει από την Κομισιόν. Τώρα, ο Λαφαζάνης ανακοίνωσε ότι ο ίδιος και ο Νόβακ «συμφώνησαν να προχωρήσουν άμεσα στις αναγκαίες τροποποιήσεις της συμφωνίας Ελλάδας – Ρωσίας του 2008, ώστε να αποτελέσει το πλαίσιο στις σημερινές συνθήκες της πολιτικής στήριξης από τα δύο μέρη του αγωγού και άλλων ενεργειακών αναπτυξιακών έργων»! Δηλαδή, η σύμβαση για την κατασκευή του αγωγού, που πριν από ένα μήνα παρουσιαζόταν από τον Λαφαζάνη ως υπόθεση μερικών εβδομάδων, μετατράπηκε σε γύρους διαπραγματεύσεων για την τροποποίηση της ελληνορωσικής συμφωνίας του 2008 (την είχε συνάψει ο Καραμανλής)! Μιλάμε, δηλαδή, για παραπομπή του θέματος στις ελληνικές καλένδες.
Με τον Μίλερ ο Λαφαζάνης συζήτησε (πάντα σύμφωνα με το Δελτίο Τύπου του ΥΠΑΠΕΝ) «το εκδηλωμένο ενδιαφέρον εταιριών για τον αγωγό και τη διατυπωμένη πρόθεση συγκεκριμένων επενδυτών για συμμετοχή, μαζί με εταιρία συμφερόντων του ελληνικού δημοσίου, στο υπό συγκρότηση επενδυτικό σχήμα για την κατασκευή του αγωγού». Ο Μίλερ, όπως ισχυρίζεται το ΥΠΑΠΕΝ, «τόνισε την ανάγκη επιτάχυνσης των εργασιών για την ολοκλήρωση του αγωγού το αργότερο μέχρι το 2019 και επανέλαβε τη δέσμευση της Gazprom για διάθεση στον αγωγό επαρκών ποσοτήτων φυσικού αερίου για την ασφαλή κάλυψη των απαραίτητων αναγκών των χωρών της Ευρώπης». Ακόμη δεν τον είδαμε, Γιάννη τον εβγάλαμε! Ακόμη δεν υπάρχει απόφαση για την κατασκευή του αγωγού, η όποια απόφαση εξαρτάται από την Κομισιόν, αλλά ο Μίλερ (υποτίθεται πως) θέλει επιτάχυνση της κατασκευής και δεσμεύεται ότι θα φουλάρει τον αγωγό με αέριο που θα φτάνει για όλη την Ευρώπη. Μάλλον παραπάει το δούλεμα…
Τέλος, πάντα σύμφωνα με το Δελτίο Τύπου του ΥΠΑΠΕΝ, «ο Παναγ. Λαφαζάνης και ο Sergei Storchak εξέτασαν την πρόοδο και τα επόμενα βήματα στο ζήτημα της χρηματοδότησης προς την ελληνική εταιρία του δημοσίου που θα συμμετάσχει στον αγωγό. Ρωσικές εμπορικές τράπεζες έχουν εκδηλώσει ενδιαφέρον για σύμπραξη στο χρηματοδοτικό σχήμα, το οποίο υποστηρίζεται από τη ρωσική ηγεσία. Ο Παναγ. Λαφαζάνης τόνισε τη σημασία μιας τέτοιας χρηματοδοτικής ένεσης, η οποία μπορεί να αξιοποιηθεί για αναπτυξιακούς σκοπούς». Προσέξτε: συμφωνία για την κατασκευή του αγωγού δεν υπάρχει, σύμβαση κατασκευής δεν υπάρχει, προκαταβολή (και μάλιστα 3-5 δισ. ευρώ) δεν υπάρχει, αλλά υπάρχει… ενδιαφέρον από ρωσικές εμπορικές τράπεζες να συμπράξουν στο χρηματοδοτικό σχήμα. Ενα τέτοιο ενδιαφέρον δεν κοστίζει τίποτα, δεν συνεπάγεται καμιά δέσμευση και δίνεται ολόψυχα όταν το ζητά ένας υπουργός.
Τέλος, ο Λαφαζάνης (υποτίθεται ότι) συζήτησε με τον Στόρτσακ το ενδιαφέρον της Ελλάδας να συμμετάσχει στη νέα τράπεζα των BRICS και ο Στόρτσακ «δεσμεύτηκε ότι η Ρωσία, που προεδρεύει αυτή την περίοδο στους BRICS, θα στηρίξει αποφασιστικά αίτημα της Ελλάδας για συμμετοχή στη νέα τράπεζα. Διευκρίνισε επίσης ότι το μερίδιο που θα καταβάλλει η Ελλάδα για τη συμμετοχή της ως εταίρος στη νέα τράπεζα θα είναι εξαιρετικά χαμηλό, ενώ η Ελλάδα θα μπορούσε να επωφεληθεί με αναπτυξιακές χρηματοδοτήσεις από την τράπεζα μόλις η συγκρότησή της ολοκληρωθεί».
Οποιος διαβάζει ειδικά αυτή την τελευταία αναφορά φαντάζεται πως μόλις η Ελλάδα συμμετάσχει σ’ αυτή την τράπεζα, θ’ αρχίσουν να ρέουν κεφάλαια που θα διατεθούν για αναπτυξιακούς σκοπούς, ώστε να βρει δουλειά το άνεργο εργατικό δυναμικό. Αυτή είναι και η πονηρή πρόθεση του Λαφαζάνη. Ομως, όπως δήλωσε ο Π. Ρουμελιώτης, τον οποίο ο Δραγασάκης διόρισε ως υπεύθυνο για τις επαφές με τη New Development Bank, η NDB θα ξεκινήσει με αρχικό κεφάλαιο 100 δισ. ευρώ και άλλα τόσα αποθεματικό και θα λειτουργεί με βάση το «Washington Consensus», δηλαδή το δεκάλογο του νεοφιλελευθερισμού. Οι ετήσιες εκταμιεύσεις προβλέπονται, πάντα κατά τον Ρουμελιώτη, στα 34 δισ. ευρώ. Με δεδομένο ότι η Ελλάδα θα χρειαστεί μόνο για το 2015-2016 γύρω στα 25-30 δισ. ευρώ (ανάλογα με το αποτέλεσμα της νέας αναδιάρθρωσης του χρέους) για την κάλυψη του χρηματοδοτικού της κενού, δηλαδή για την εξυπηρέτηση των δανείων που τρέχουν, αντιλαμβάνεται κανείς ότι η NDB δεν μπορεί να της προσφέρει καμιά εναλλακτική λύση. Επειδή στις «αγορές» δεν μπορεί να βγει, θα πρέπει ν’ αναζητήσει τρίτο «πακέτο» από ΕΕ και ΔΝΤ. Αυτό, άλλωστε, διαπραγματεύεται όλους αυτούς τους μήνες η συγκυβέρνηση των Τσιπροκαμμένων.
Θα ήταν εξόχως διασκεδαστική η εμμονή του Λαφαζάνη με τα ρωσικά συμφέροντα και η προσπάθειά του να πιάσει μια συμφωνία, η οποία συνεχώς του ξεφεύγει, αν πίσω απ’ όλα αυτά δεν κρυβόταν μια προσπάθεια εξαπάτησης του ελληνικού λαού, στον οποίο σερβίρεται το παραμύθι ότι μπορεί να ευημερήσει σε μια καπιταλιστική Ελλάδα, η οποία απλώς θα διευρύνει τις οικονομικές και πολιτικές της σχέσεις προς τη Ρωσία και την Κίνα. Ακόμη και αν ο ελληνικός καπιταλισμός δεν είχε κάνει τις στρατηγικές επιλογές του (η ένταξη στην ΕΕ και την Ευρωζώνη είναι μία από τις βασικότερες), η στροφή προς άλλα ιμπεριαλιστικά κέντρα θα είχε το ίδιο πρακτικό αποτέλεσμα για τον ελληνικό λαό. Η ιμπεριαλιστική εξάρτηση δεν έχει χρώμα. Στη βάση της έχει πάντοτε την υπερεκμετάλλευση των εργατών και τη ληστεία.
