«Αυτός που βρισκόταν δεξιά, ο συνοδηγός μάλλον, τραβάει το πιστόλι, παίρνει στάση βολής ξεκάθαρα, σημαδεύει ευθεία και ρίχνει δυο φορές»
Ο Νίκος είναι ένας από τους αυτόπτες μάρτυρες της δολοφονίας του Αλέξη Γρηγορόπουλου. Τον βρήκαμε την Τετάρτη, στην απεργιακή συγκέντρωση και του ζητήσαμε να μας διηγηθεί τι είδε. Μας έκανε εντύπωση ότι, παρά το φορτισμένο κλίμα των ημερών, δεν προσπάθησε να διανθίσει τη διήγησή του με καταγγελίες και κραυγές. Σκεφτόταν την κάθε λέξη του, λες και κατέθετε ως μάρτυρας σε δικαστήριο. Παραθέτουμε ολόκληρη τη διήγησή του.
Βρισκόμαστε με έναν σύντροφο στο καφενείο του Γιλμάζ στην Ναυαρίνου. Καθόμασταν εκεί, καθόμασταν από το απόγευμα περίπου. Κάποια στιγμή, αντιλαμβανόμαστε, αντιλαμβάνομαι γιατί έβλεπα προς το δρόμο, το περιπολικό να έρχεται στη συμβολή Ζωοδόχου Πηγής και Ναυαρίνου. Σταματάει προκλητικά. Μια παρέα παιδιών, πιο κάτω, στη Τζαβέλλα, αντιδρούν σε αυτή την πρόκληση, πετώντας κάποια κουτάκια και κάποια στιγμή και ένα γυάλινο μπουκάλι. Οι μπάτσοι κάθε άλλο παρά φοβούνται. Συνεχίζουν να είναι προκλητικοί, βγαίνουν και οι δυο έξω από το αμάξι και μάλιστα ο ένας ρίχνει μια κρότου-λάμψης. Πολύ πιθανόν με εκτοξευτήρα. Σκάει μπροστά στα παιδιά, διαλύονται προς στιγμή, αυτοί μπαίνουν μέσα στο περιπολικό και στρίβουν στη Ναυαρίνου προς τη Χαριλάου Τρικούπη.
Εκείνη την στιγμή κατεβαίνουν τα ΜΑΤ, μια διμοιρία που ήταν γωνία Χαριλάου Τρικούπη και Ναυαρίνου. Κάθονται διακριτικά στη γωνία, ελέγχοντας την κατάσταση. Μετά κατεβαίνουν πεζή οι δυο ειδικοί φρουροί, περπατούν προς το δρόμο και κατεβαίνουν προς τα παιδιά. Στέκονταν στη συμβολή των οδών. Δεν μπήκαν στον πεζόδρομο και μετά από μια πολύ σύντομη ανταλλαγή διαξιφισμών ακούγεται ο πυροβολισμός. Εγώ όταν άκουσα την κρότου-λάμψης σηκώθηκα να δω τι γίνεται. Νόμισα ότι τελείωσε εκεί το συμβάν, γιατί τους είδα να φεύγουν. Μετά ξανακατεβαίνουν, δεν μπορούσα να καταλάβω ποιος ήταν ο λόγος που ήθελαν να κατέβουν ξανά. Να ζητήσουν τα ρέστα; Να κάνουν τι;
Ηταν μια πολύ σύντομη ανταλλαγή ύβρεων, δεν την άκουσα, αλλά φάνηκε. Εγώ έβλεπα κυρίως τους μπάτσους, δεν έβλεπα τα παιδιά κάτω στη Μεσολογγίου. Κράτησε δευτερόλεπτα. Αυτός που βρισκόταν δεξιά, ο συνοδηγός μάλλον, τραβάει το πιστόλι, παίρνει στάση βολής ξεκάθαρα, σημαδεύει ευθεία και ρίχνει δυο φορές. Κάνουν μεταβολή και γυρνάνε πίσω με τον ίδιο τρόπο που ήρθαν, περπατώντας απλά λίγο γρήγορα, όχι τρέχοντας ή κάτι τέτοιο. Σαν ψυχροί εκτελεστές, σαν να μην τρέχει τίποτα.
Κατεβαίνω, τρέχω προς τα κάτω. Λέω στο σύντροφο που καθόμαστε μαζί, ότι είναι πυροβολισμοί αυτοί, δεν είναι πλαστικές σφαίρες. Εχω ξανακούσει, ήταν πολύ ξερός ο ήχος, αλλά τρέχω προς τα κάτω. Εχουν τραβήξει το παιδί λίγο πιο πίσω, στη συμβολή Τζαβέλλα και Μεσολογγίου. Είναι η παρέα του και το παιδί είναι ξαπλωμένο κάτω στο έδαφος. Του έχουν σηκώσει τη φανέλα και φαίνεται καθαρά μια μικρή οπή με λίγο αίμα στο ύψος της καρδιάς, αριστερά στον θώρακα και στην κοιλιά. Δεν είμαι σίγουρος αν ήταν οπή, φαινόταν κάτι με αίμα. Εν πάση περιπτώσει, το θέμα είναι ότι το παιδί δεν αιμορραγούσε, δεν είχε διαμπερές τραύμα. Ελεγαν κάποιοι ότι πρόκειται για πλαστικές σφαίρες. Αλλά παρόλα αυτά δεν είχε καμία επικοινωνία το παιδί, κοιτούσε προς το κενό. Προσπάθησαν να του κάνουν μαλάξεις, τεχνητή αναπνοή και κάποια στιγμή έκανε δυο φορές επιθανάτιο ρόγχο. Δηλαδή, προσπάθησε να ανασάνει, τινάχτηκε το σώμα του και η δεύτερη φορά του ήταν η τελευταία. Κάποια κοπέλα που ήταν εκεί, μεγαλύτερη σε ηλικία, είπε ότι το παιδί είναι νεκρό.
Τα παιδιά στην Μεσολογγίου και Τζαβέλλα ήταν περίπου 10-15 άτομα, ηλικίες 15, 16, 17, πιθανότατα όλα ανήλικα. Οταν έγινε η δολοφονία και συνειδητοποιήσαμε πλέον ότι μάλλον είναι νεκρός, επικράτησε πανικός και οδυρμός στα παιδιά. Προσπαθήσαμε να βρούμε αυτοκίνητο να το πάμε στο νοσοκομείο. Κάποιος κάλεσε ασθενοφόρο, ήρθε γρήγορα. Οταν ήρθε το ασθενοφόρο να πάρει τον νεκρό Αλέξη, το σταματήσαμε πριν φύγει, γιατί είχε σωριαστεί ένα άλλο παιδί κάτω από λιποθυμία. Οταν τον πήραν, συνειδητοποιήσαμε ότι ήταν νεκρός, αν και δεν θέλαμε να το πιστέψουμε αν δεν ήμασταν 100% σίγουροι.
Μετά, με τον σύντροφο που είναι και δικηγόρος πήγαμε κι εμείς κατευθείαν στον Ευαγγελισμό, όπου ξέραμε ότι θα πάνε το παιδί. Οταν φτάσαμε, εμφανίστηκαν τζιπάκια ΟΠΚΕ και ασφαλίτικα, ένα τζιπάκι με διακριτικά και ένα χωρίς, και λίγο ύστερα ήρθαν και ΜΑΤ. Κάποια στιγμή ρωτήσαμε ειδικευόμενους γιατρούς αν μπορούν να επιβεβαιώσουν την αιτία θανάτου του –ότι ήταν νεκρός το γνωρίζαμε καθ’ οδόν, από τηλεφωνική επικοινωνία– και μας είπαν ότι δεν μπορούν να ξέρουν, δίχως να έχουν κάνει νεκροτομή, αλλά φαινόταν μια οπή στο αριστερό ημιθωράκιο. Ηταν σοκαριστικό, δεν μπορούσα να σκεφτώ ή να λειτουργήσω σωστά. Συναισθήματα: απόγνωση πρώτα, οργή, μίσος αμέσως μετά. Ηταν μια ψυχρή δολοφονία, απρόκλητη και αναίτια.
