Αν και έχει συνηθίσει στα χαστούκια, η νέα ξεγυρισμένη σφα-λιάρα από το ΔΝΤ πόνεσε τη συγκυβέρνηση των Τσιπροκαμμένων. Περίμενε ότι θα απαλυνόταν κάπως η εκτίμηση για τη μη βιωσιμότητα του ελληνικού χρέους. Οτι το «εξαιρετικά μη βιώσιμο» θα γινόταν απλώς «μη βιώσιμο». Παρά τις προσπάθειες που έγιναν στο παρασκήνιο, το «εξαιρετικά» παρέμεινε και στην καινούργια έκθεση του ΔΝΤ. Ομως δεν είναι μόνον αυτό. Οι τεχνοκράτες του ΔΝΤ προανήγγειλαν την επίσπευση του πετσοκόμματος του αφορολόγητου, από το 2019 έναντι του 2020, δυνατότητα που προβλέπεται στο τέταρτο Μνημόνιο που έχει ήδη προνομοθετηθεί. Οσο για τα περιβόητα «αντίμετρα», αυτά δε θα μπορέσουν να εφαρμοστούν πριν από το 2023, λένε. Αλλιώς δε βγαίνουν τα νούμερα.
Πέρα από τον άμεσο αρνητικό επικοινωνιακό αντίκτυπο (ευτυχώς για τους Τσιπροκαμμένους που μεσολάβησε Σαββατοκύρια-κο -είναι και καλοκαίρι- και ο αρνητικός αντίκτυπος μειώθηκε), ήταν επόμενο να πυροδοτηθεί ένας νέος γύρος εκλογολογίας, ό,τι χειρότερο για τον Τσίπρα και την παρέα του, αφού η εκλογολογία τους φέρει να αναζητούν διέξοδο για ν' αποδράσουν. Η βάση αυτής της εκλογολογίας είναι απλή. Αν το πετσόκομμα του αφορολόγητου έρθει την 1.1.2019, μαζί με το νέο πετσόκομμα των συντάξεων, και παράλληλα ακυρωθούν τα «αντίμετρα», πώς θα πάει για εκλογές ο Τσίπρας τον Σεπτέμβρη του 2019; Θα αναζητήσει την καλύτερη στιγμή μέσα στο 2018 για να πάει τότε σε εκλογές και να περιορίσει όσο μπορέσει τις απώλειες του ΣΥΡΙΖΑ.
Είναι αβάσιμη αυτή η εκλογολογία; Κάθε άλλο. Στηρίζεται σε μια σειρά εύλογους συλλογισμούς. Κανείς όμως δεν μπορεί να προβλέψει πώς θα εξελιχθούν τα πράγματα. Γιατί δηλαδή θα είναι καλύτερα τα πράγματα για τους Τσιπροκαμμένους το 2018, αν όλοι γνωρίζουν ότι όλο το πακέτο των προνομοθετημένων μέτρων θα εφαρμοστεί το 2019 (και όχι μισό-μισό μεταξύ 2019 και 2020) και τα «αντίμετρα» θα παραπεμφθούν στις ελληνικές καλένδες; Γιατί να μην πρυτανεύσει στον Τσίπρα και την παρέα του η σκέψη «ας βγάλουμε έναν ακόμα χρόνο εξουσίας και μετά βλέπουμε»;
Οπως σταθερά υποστηρίζουμε, η εκλογολογία λειτουργεί σε κάθε περίπτωση αποπροσανατολιστικά. Πρώτον, γιατί καθιστά μείζονα πολιτική εξέλιξη το χρόνο διεξαγωγής των εκλογών, ενός γεγονότος πολιτικά αδιάφορου. Αν παλιότερα, σε περιόδους σχετικά ομαλής λειτουργίας του συστήματος, οι κυβερνητικές εναλλαγές είχαν κάποιο νόημα σε επίπεδο αλλαγής επιμέρους πτυχών της κυρίαρχης πολιτικής (ανάλογα και με την πορεία της ταξικής πάλης), την περίοδο της κρίσης και των Μνημονίων έχασαν κάθε νόημα. Αυτό δεν είναι δικός μας ισχυρισμός, αλλά έχει επιβεβαιωθεί από όλη την κοινοβουλευτική ιστορία των τελευταίων οχτώ ετών. Παπανδρέου, Παπαδήμος (με Παπανδρέου, Σαμαρά και Καρατζαφέρη), Σαμαράς (με Βενιζέλο και Κουβέλη), Τσίπρας (με Καμμένο) εφαρμόζουν την ίδια πολιτική, χωρίς καμιά ουσιαστική αλλαγή. Υπάρχει κάτι που να υπονοεί -έστω- ότι κάτι πρόκειται ν' αλλάξει με μια ακόμα κυβερνητική εναλλαγή, όταν έχει ήδη προνομοθετηθεί το τέταρτο Μνημόνιο (2018-2022) και έχει συμφωνηθεί -σε επίπεδο Eurogroup- το πέμπτο Μνημόνιο (2023-2060);
Δυστυχώς, όμως, η εκλογολογία εξακολουθεί να λειτουργεί ως ισχυρό κοινωνικό κατευναστικό. Δεν γράφουν οι «αναλυτές» του αστικού Τύπου για να περνούν τον καιρό τους ή επειδή δεν έχουν κάτι σοβαρότερο να γράψουν. Η εκλογολογία καλλιεργεί φρούδες ελπίδες (σε μικρότερο βαθμό σε σχέση με το παρελθόν, αλλά καλλιεργεί) και εντείνει την κοινωνική παράλυση. Σ' ένα λαό μπαϊλντισμένο, απογοητευμένο, με την ηττοπάθεια να έχει φωλιάσει στις συνειδήσεις, αυτό το πρόσθετο ηρεμιστικό έρχεται να εντείνει την κοινωνική παράλυση. Επιπρόσθετα, η εκλογολογία έρχεται να ενισχύσει τον «κοινοβουλευτικό κρετινισμό», που αποτελεί βασικό αγκωνάρι του καπιταλιστικού συστήματος.
Τόσο βασικό αγκωνάρι που ακόμα και δυνάμεις που διατείνονται ότι είναι αντικαπιταλιστικές δε χάνουν καμιά ευκαιρία συμμετοχής στις εκλογές, δείχνοντας κατά τις προεκλογικές περιόδους τον καλύτερο εαυτό τους, παρουσιάζοντας την πιο πλατιά δραστηριότητά τους και μετά τις εκλογές καταναλώνοντας άφθονη «φαιά ουσία» στην ανάλυση του εκλογικού αποτελέσματος. Μοιάζει να έχουν πιαστεί σε μια παγίδα, η οποία εν τέλει τους αρέσει και δε θέλουν να βγουν απ' αυτή. Με πρόσχημα την αντίληψη που έχει ο λαός για τη σημασία των εκλογών, συμμετέχουν σ' ένα παιχνίδι «προσημειωμένο» από τις κυρίαρχες αστικές δυνάμεις.
Το ζήτημα, όμως, είναι πώς θα βγούμε απ' αυτό το παιχνίδι. Πώς θα πάμε κόντρα στις παγιωμένες συνήθειες του «κοινοβουλευτικού κρετινισμού». Πώς θα δείξουμε τον «άλλο δρόμο». Το δρόμο της πλήρους ρήξης με τον αστισμό, που οδηγεί στην ταξική ανασυγκρότηση του εργατικού κινήματος, έτσι που να μπορεί όχι μόνο να διεξάγει τον άμεσο διεκδικητικό αγώνα, αλλά και να αντιπαρατίθεται πολιτικά με τον αστισμό στο μόνο προνομιακό για την εργατική τάξη πεδίο: στους δρόμους.
