Δυο μέρες πριν οι πρεσβευτές Ελλάδας και Μακεδονίας συναντηθούν στη Νέα Υόρκη για ένα ακόμη γύρο διαπραγματεύσεων (ίσως και τον τελικό), οι αμερικάνοι ιμπεριαλιστές φρόντισαν να δείξουν ποιος κάνει το παιχνίδι, ποιος κρατάει στα χέρια του το κλειδί των εξελίξεων. Και μάλιστα, φρόντισαν να το δείξουν χωρίς καμιά διπλωματική αβρότητα. Με τρόπο που επανέφερε στη μνήμη μας εποχές Πιουριφόι.
Την περασμένη Τετάρτη, ο αμερικανός πρεσβευτής κάλεσε στο σπίτι του για γεύμα επιλεγμένους δημοσιογράφους, για να ανακοινώσει σ’ αυτούς (και μέσω αυτών να γίνουν γνωστά) τα τρία «αιτήματα» που η αμερικάνικη κυβέρνηση θέτει προς την ελληνική:
1. Συνάντηση των πρωθυπουργών Ελλάδας και FYROM, για να υπάρξει πραγματική πρόοδος και να επιταχυνθεί η διαδικασία αναζήτησης λύσης στο θέμα του ονόματος της γειτονικής χώρας.
2. Αμεση αναγνώριση της ανεξαρτησίας του Κοσσυφοπέδιου από την ελληνική κυβέρνηση.
3. Ενίσχυση της ελληνικής στρατιωτικής συμμετοχής στο πολεμικό μέτωπο του Αφγανιστάν.
Νομίζουμε ότι πιο καθαρά δε θα μπορούσαν να γίνουν τα πράγματα. Οι Αμερικάνοι προσφέρουν στήριξη στο γελοίο θέμα της ονομασίας της FYROM και ζητούν άμεση αναγνώριση του Κοσσυφοπέδιου (τουτέστιν, ρήξη με τη Σερβία και τη Ρωσία) και περισσότερο στρατό στο Αφγανιστάν. Πρόκειται για αιτήματα που έχουν υποβάλει εδώ και καιρό και στα οποία ο Καραμανλής δεν έχει ευθυγραμμιστεί, για λόγους που έχουν να κάνουν με τις προτεραιότητες της εξωτερικής πολιτικής του ελληνικού κράτους.
Οι Αμερικάνοι δείχνουν καθαρά πως το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι η απόλυτη νατοποίηση-αμερικανοποίηση των Βαλκανίων. Γι’ αυτό και προωθούν την ένταξη της Αλβανίας, της Κροατίας και της Μακεδονίας στο ΝΑΤΟ, γι’ αυτό επέσπευσαν την ανεξαρτητοποίηση του Κοσσυφοπέδιου (όταν τη δεκαετία του ‘90 οι Κοσοβάροι στέναζαν υπό τη μπότα του Μιλόσεβιτς, έκαναν πως δεν έβλεπαν και στήριζαν το ενιαί-ο της Γιουγκοσλαβίας, κόντρα στη Γερμανία που έσπρωχνε στις αποσχίσεις και τη διάλυση). Θέλουν να φράξουν το δρόμο στη Ρωσία και να ελέγξουν τους δρόμους του πετρέλαιου και του φυσικού αέριου. Γι’ αυτό και στριμώχνουν τον Καραμανλή και την ελληνική κεφαλαιοκρατία, που έχει προσανατολιστεί στην ενεργειακή «συνεργασία» με τη Ρωσία.
Το ελληνικό κράτος δυσκολεύεται να εξασφαλίσει τη σχετική του ανεξαρτησία ακόμα και σ’ αυτό τον τομέα. Το λεγόμενο «σκοπιανό» (τι γελοίος όρος, αλήθεια!), στο οποίο από τη δεκαετία του ‘90 έχει παγιδευτεί η ελληνική εξωτερική πολιτική, γίνεται έτσι όπλο στα χέρια των Αμερικάνων για να αυξήσουν την εξάρτηση της χώρας μας. Αν ο Καραμανλής συμφωνήσει, όπως του υποδεικνύουν οι Μητσοτάκηδες, οι Αμερικάνοι είναι σε θέση να επιβάλλουν τη διπλή ονομασία στην ασθενή κυβέρνηση των αμερικανοθρεμμένων κολεγιόπαιδων της Μακεδονίας (το ενδεχόμενο μιας και μοναδικής σύνθετης ονομασίας μάλλον δε μπορούν να το αντέξουν ούτε τα κολεγιόπαιδα). Αν δεν συμφωνήσει, τότε οι Αμερικάνοι έχουν τον τρόπο να παρακάμψουν ακόμα και ενδεχόμενο ελληνικό βέτο στη σύνοδο κορυφής του ΝΑΤΟ, να βάλουν τη Μακεδονία σε καθεστώς «κράτους παρατηρητή» (που δεν θα εμποδίσει την επιτάχυνση της νατοποίησής της) και να την οδηγήσουν στον ΟΗΕ, προκειμένου να πετύχει την αναγνώρισή της με το συνταγματικό της όνομα, αφού το ελληνικό βέτο θα ισοδυναμεί με μονομερή καταγγελία της λεγόμενης ενδιάμεσης συμφωνίας.
Η γελοιότητα του ελληνικού εθνικισμού εμποδίζει το κράτος του να υπερασπιστεί στοιχειωδώς τα συμφέροντα της ελληνικής κεφαλαιοκρατίας! Γιατί αν δεν είχαν αναγάγει αυτή την καρικατούρα του Μακεδονικού σε «ύψιστο εθνικό θέμα», θα μπορούσαν να κάνουν πιο άνετα το ενεργειακό παιχνίδι τους με τους Ρώσους, στο οποίο αναμιγνύονται μερικοί από τους μεγαλύτερους ελληνικούς καπιταλιστικούς ομίλους. Αυτή η γελοιότητα συνεχίζεται ακόμα και σήμερα, καθώς πέρα από την εθνικιστική τύφλωση μερικών ακροδεξιών κύκλων, επηρεάζει και το εσωτερικό πολιτικό παιχνίδι. Δείτε, για παράδειγμα, πως «ξετσούμισε» ο Καρατζαφέρης, που τα γκάλοπ τον έδειχναν να είναι «στο φτύσιμο». Δείτε πως συμπεριφέρεται ο Ανθιμος, μολονότι ο Ιερώνυμος και άλλοι δεσποτάδες ζητούν αποχή της Εκκλησίας, βοηθώντας έτσι την κυβέρνηση.
Πέρα, όμως, από τους «μακεδονομάχους του Μπρανκαλεόνε», αυτά τα θρασύδειλα δείγματα του ελληνικού εθνικοφασισμού, έχουμε πλήρη ευθυγράμμιση στον «ήπιο εθνικισμό» όλου του αστικού πολιτικού φάσματος. Δείτε για παράδειγμα την επιμονή του Περισσού σ’ αυτή τη γραμμή (η ηγεσία του μάλιστα εμφανίζεται ως… δικαιωμένη από τις εξελίξεις). «Οσον αφορά στο όνομα της ΠΓΔΜ ζητήσαμε να δοθεί το κύριο βάρος στην επίσημη και τυπικά κατοχυρωμένη αναγνώριση ότι ο όρος Μακεδονία ή σχετικό παράγωγο εκφράζει αποκλειστικά και μόνο γεωγραφική έννοια, πράγμα που αναιρεί την ύπαρξη μακεδονικής εθνότητας και την έγερση μειονοτικών ζητημάτων» (Αλ. Παπαρήγα, ομιλία σε εκδήλωση στον Περισσό, 25.2.08). «Αυτό όμως που έχει σημασία είναι να ξεκαθαριστεί η χρήση αυτού του όρου, που απ’ ό,τι φαίνεται δεν μπορεί να αποφευχθεί, να πατάει στο εξής: Πρόκειται για έδαφος γεωγραφικό και όχι για εθνότητα μακεδονική. Για μας αυτό είναι το κυριότερο» (η ίδια, συνέντευξη στο ρ/σ ΑΝΤ1, 25.2.08).
Τα διαβάζεις και σου σηκώνεται η τρίχα. Με μονοκοντυλιά οι ηγέτες του Περισσού δε σβήνουν μόνο την ιστορία μιας χώρας που από το 1945 (ως Ομόσπονδη Δημοκρατία της Γιουγκοσλαβίας) αποκαλούνταν Μακεδονία, όχι μόνο το δικαίωμα ενός έθνους στον αυτοπροσδιορισμό του, αλλά και ένα μεγάλο κομμάτι της νεοελληνικής ιστορίας. Σβήνουν τους άγριους διωγμούς που υπέστησαν οι Σλαβομακεδόνες από το ελληνικό κράτος, το ξερίζωμά τους από τις εστίες τους, αλλά και τους αγώνες τους στο ΕΑΜ-ΕΛΑΣ και στο ΔΣΕ. Η επίκληση αλυτρωτικών κινδύνων είναι προβοκατόρικη, ενώ μειονοτικό ζήτημα ασφαλώς και υπάρχει, δυστυχώς σε πολύ μικρή κλίμακα. Ναι υπάρχουν στην Ελλάδα πολίτες που προσδιορίζονται εθνικά ως Μακεδόνες (ή «ντόπιοι») οι οποίοι έχουν εθνικά δικαιώματα που καταπατούνται και που πρέπει να τους αναγνωριστούν. Είναι οι λίγοι που κατάφεραν να παραμείνουν στις εστίες τους, παρά τους πολύχρονους διωγμούς. Αυτά τα δικαιώματα, άλλωστε, έβγαλαν τους προγόνους τους μαζικά «στο κλαρί», στα αντάρτικα που καθοδήγησαν οι κομμουνιστές.
