«Προσέξτε, αν υπήρχε μια σημαντική ελπίδα όχι για την Ελλάδα αλλά για την ευρωζώνη και την Ευρώπη ήταν η άνοδος του ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία, στην διακυβέρνηση. Αν υπήρχε μια δυνατότητα τώρα πριν βαθύνει η κρίση σε σημείο που ενδεχομένως δεν θα υπάρχει επιστροφή, να υπάρξει ένα δημιουργικό σοκ στην Ευρώπη, να συνειδητοποιήσουν ότι κάποιος πρέπει να πιέσει να παρθούν αποφάσεις τώρα. Αυτό θα ήταν αν εμείς πηγαίναμε σε μια σύνοδο κορυφής και τους λέγαμε κατεβάστε τα μολύβια, δεν υιοθετούμε τη στρατηγική της λιτότητας, ενδεχομένως να αποφασίσετε σήμερα ότι διαλύεται η Ευρώπη ή να κάτσουμε τις τρεις τέσσερις μέρες κλεισμένοι στη Σύνοδο μέχρι να παρθεί μια απόφαση διεξόδου. Αυτό θα ήταν κάτι το οποίο δεν θα ήταν απλά ένα δημιουργικό σοκ αλλά μια υπέρβαση, που θα αφορούσε όχι μόνο την Ελλάδα αλλά όλους τους λαούς της Ευρώπης».
Αυτά είπε, με τη γνωστή του… μετριοφροσύνη ο Αλ. Τσίπρας, μιλώντας στο «θερινό πανεπιστήμιο του Κόμματος Ευρωπαϊκής Αριστεράς», που οργανώθηκε σε κάμπινγκ του Πηλίου. Εν προκειμένω δε θα μας απασχολήσει η ξέχειλη αλαζονεία του Τσίπρα και γενικότερα των ΣΥΡΙΖΑίων, αλλά η ουσία των όσων είπε. Εξακολουθούν να αναπαράγουν το παραμύθι της ΕΕ που αποτελεί πεδίο ταξικών ανταγωνισμών και όχι όργανο κυριαρχίας του μονοπωλιακού κεφάλαιου σε όλη την Ευρώπη. Αρκεί να πάει ένας «τσαμπουκαλεμένος αριστερός» τύπου Τσίπρα σε μια σύνοδο κορυφής να τους πει «κατεβάστε τα μολύβια» (παλαιότερα έλεγε «να χτυπήσει το χέρι στο τραπέζι») και τότε θα προκαλούνταν «όχι απλά ένα δημιουργικό σοκ αλλά μια υπέρβαση» και ολόκληρη η ΕΕ θ’ απαλλασσόταν από τη λιτότητα!
Πιστός σ’ αυτή τη στρατηγική κατεύθυνση, κατεύθυνση εξαπάτησης του ελληνικού λαού και ωραιοποίησης του καπιταλισμού και της ιμπεριαλιστικής σφηκοφωλιάς που ονομάζεται ΕΕ, ο ΣΥΡΙΖΑ, αφού κατηγόρησε, διά στόματος Τσίπρα, την κυβέρνηση ότι «έδειξε ακατανόητη αδράνεια στη Σύνοδο Κορυφής στις 29 Ιούνη» (!!!), την κάλεσε να μη συναντηθεί με την τρόικα (όπως κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ), να μη «συνδιαλέγεται με τρεις υπαλλήλους εντεταλμένους να υλοποιήσουν ένα αποτυχημένο πρόγραμμα», αλλά «να ζητήσει άμεση σύγκληση έκτακτης Συνόδου Κορυφής, όπου θα αναζητηθεί μαζί με όλους τους ευρωπαίους ηγέτες, ένας νέος στρατηγικός σχεδιασμός για την ελληνική περίπτωση, γιατί πολύ απλά η ελληνική περίπτωση αποτελεί μέρος του ευρύτερου ευρωπαϊκού προβλήματος. Και εκεί να εξηγηθεί πολύ απλά και καθαρά ότι δεν μπορούμε να υλοποιήσουμε το πρόγραμμα, γιατί πολύ απλά το πρόγραμμα δεν βγαίνει» (ομιλία στην ΚΟ του ΣΥΡΙΖΑ, 23.7.12).
Στις 14 Ιούλη, μιλώντας στις εργασίες της ΕΕ του ΚΕΑ, που έγιναν στην Αθήνα, ο Τσίπρας παρουσίασε τις «πραγματικές λύσεις που προανέφερα είναι εκείνες που απεγκλωβίζουν την Ευρωζώνη από την παγίδα της λιτότητας και της ύφεσης, που αναθεωρούν το οικονομικό μοντέλο λειτουργίας της και αξιοποιούν τη δυναμική της ως αυτόνομης οικονομικής οντότητας, που αίρουν τη νέα διαίρεσή της στο δίπολο Βορρά-Νότου». Προτάσεις που περιλαμβάνονταν στο σχέδιο πολιτικής απόφασης της ΕΕ του ΚΕΑ, οι οποίες υπακούουν σε μια σοσιαλδημοκρατικού τύπου κατεύ-θυνση: να γίνει η ΕΚΤ «δανειστής ύστατης καταφυγής στην αγορά κρατικών ομολόγων», να γίνει «πολιτική ρύθμιση του ευρωπαϊκού χρηματοπιστωτικού τομέα», να υπάρξει «εποπτεία και ανακεφαλαιοποίηση των εθνικών τραπεζών στο επίπεδο της Ευρωζώνης», να εκδοθούν ευρωομόλογα «από την ΕΚΤ ή από άλλο θεσμό της Ευρωζώνης, χωρίς συνοδευτικούς όρους άσκησης περιοριστικής μακροοικονομικής πολιτικής σε εθνικό επίπεδο» και να θεσμοθετηθεί «Ευρωπαϊκό Ταμείο Κοινωνικής Ανάπτυξης και Αλληλεγγύης». Πρόκειται για προτάσεις που παραβλέπουν εντελώς την καπιταλιστική κρίση και την παρουσιάζουν σαν «κρίση χρέους», για τη διαχείριση της οποίας αρκούν κάποιες τεχνικές αποφάσεις. Κάποια απ’ αυτά θα γίνουν κάποια στιγμή, γιατί δεν βγαίνουν έξω από τα όρια του καπιταλισμού, όπως έγιναν και άλλα που πριν από δυο χρόνια θεωρούνταν αδιανόητα. Οι πολιτικές ηγεσίες των ιμπεριαλιστικών χωρών ξέρουν να υπερασπίζονται τα συμφέροντα του συστήματος και να διαχειρίζονται την κρίση, δεν περιμένουν τον Τσίπρα να τους δείξει τον τρόπο.
Με όλ’ αυτά, η ατζέντα του ΣΥΡΙΖΑ περιορίζεται σε διαξιφισμούς με την κυβέρνηση ως προς τους χειρισμούς που πρέπει να γίνουν σε επίπεδο ΕΕ. Ολα αρχίζουν και τελειώνουν εκεί. Απ’ εκεί και πέρα περισσεύουν οι καταγγελίες για τα χαράτσια, για την ιδιωτικοποίηση της ΑΤΕ και του ΤΤ, για την επίθεση στην απεργία της Χαλυβουργίας. Για λαϊκούς και εργατικούς αγώνες δεν γίνεται καμιά κουβέντα. Ανακοινώθηκε η κατάθεση και δεύτερης πρότασης νόμου («για τη νέα σεισάχθεια, για την ολική ή μερική διαγραφή των χρεών σε νοικοκυριά και επιχειρήσεις που αδυνατούν αποδεδειγμένα να τα βγάλουν πέρα»), ανακοινώθηκε η επίκαιρη ερώτηση για τη Siemens («θα χρησιμοποιήσουμε όλα τα μέσα κοινοβουλευτικού ελέγχου, όλες τις δυνατότητες που μας δίνει ο κανονισμός της Βουλής για να ανταποκριθούμε στη λαϊκή επιθυμία για δικαιοσύνη») και για το λαό ανακοινώθηκε η «υποστήριξη των δομών και των δικτύων αλληλεγγύης στους συμπολίτες μας που έχουν περισσότερο ανάγκη», με την παραχώρηση ενός 20% της βουλευτικής αποζημίωσης των βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ.
Είναι χαρακτηριστική η κατακλείδα της ομιλίας του Τσίπρα: «Οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, μέσα και έξω από τη Βουλή θα αποτελέσουν τη φωνή όσων δεν έχουν φωνή και ασπίδα όσων βάλλονται βάναυσα από τη βαρβαρότητα του μνημονίου και έχουν άμεσα την ανάγκη της υποστήριξής και της αλληλεγγύης μας». Η λέξη «αγώνες», λέξη ιδιαίτερα αγαπητή στους πολιτικούς της κοινωνικής δημαγωγίας, δεν ειπώθηκε ούτε μια φορά σε μια ομιλία στην οποία περίσσεψαν οι κορόνες επί παντός του επιστητού. Συσσίτια τάζουν στους αναξιοπαθούντες, σ’ αυτό και μόνο εξαντλείται η κοινωνική τους δημαγωγία.
