«Ο άλλος δρόμος που εμείς πιστεύουμε ότι υπάρχει, έχει δύο δυνατότητες: Η μία δυνατότητα είναι εντός της Ευρωπαϊκής Ενωσης στην οποία ανήκουμε, και δεν έχουμε καμία πρόθεση να φύγουμε από αυτήν, να κάνουμε τις απαραίτητες συμμαχίες ώστε να ασκηθούν οι κατάλληλες εκείνες πιέσεις, ώστε επιτέλους να υπάρχει η λεγόμενη κοινοτική αλληλεγγύη. Να καταλάβουν δηλαδή κυρίως η Γερμανία, οι ισχυροί, κανένας δε ζητάει να μας δώσουν λεφτά, ζητάμε όμως να μπορούμε να δανειζόμαστε. Γιατί αυτή τη στιγμή, το πρόβλημα της χώρας είναι πρόβλημα δανεισμού, να δανειζόμαστε με τους ίδιους όρους που δανείζονται και οι άλλες χώρες. Και έπρεπε από την πρώτη στιγμή η κυβέρνηση να κάνει σημαία της την προοπτική του ευρωομολόγου. Το πρόβλημα της Ελλάδας δεν είναι πρόβλημα που ξεκίνησε από εδώ – έχουμε και εμείς τις ευθύνες μας -, είναι πρόβλημα ευρωπαϊκό, απειλείται η συνοχή της Ευρωζώνης και αυτό το γνωρίζουν πάρα πολύ καλά και οι ευρωπαίοι εταίροι. Και έπρεπε από την πρώτη στιγμή μαζί με τις χώρες του Νότου που είναι πρώτες στη μαύρη λίστα να γίνουν πειραματόζωα σε πιέσεις κερδοσκοπικών αγορών αλλά και των κυρίαρχων δυνάμεων σήμερα στην Ευρωπαϊκή Ενωση που για λόγους γεωπολιτικών συμμαχιών θέλουν να προχωρήσουν σε ένα “σκληρό” ευρώ με μηχανισμούς πολύ αυστηρής επιτήρησης, και να μας οδηγήσουν στο χείλος του γκρεμού… Εχω την αίσθηση ότι (η κυβέρνηση) παριστάνει τον κομιστή πιέσεων από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή προς την ελληνική κοινωνία. Ο δεύτερος δρόμος θα ήταν, επιτέλους, να προχωρήσει σε μια γενναία αναδιανομή του πλούτου με μια γενναία φορολογική μεταρρύθμιση».
Για να μην προβληματίζεστε ποιος είπε τα παραπάνω, σας λέμε από την αρχή ότι τα είπε ο Τσίπρας, στο κεντρικό δελτίο ειδήσεων του Mega, την περασμένη Δευτέρα. Από πού ν’ αρχίσει και πού να τελειώσει κανείς; Από την ευρωλαγνεία; Από την αβάντα στις αστικές δυνάμεις της Ελλάδας («το πρόβλημα της χώρας είναι πρόβλημα δανεισμού»); Από τη διαχειριστική λογική («ζητάμε να μπορούμε να δανειζόμαστε»); Από την ανησυχία για το… μέλλον της ευρωζώνης; ‘Η από την επιτηδευμένα αφελή διαπίστωση ότι μπορούμε «να βάλλουμε μυαλό» στις ηγέτριες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις της Ευρώπης. Υπάρχουν στελέχη του ΠΑΣΟΚ που σε συζητήσεις με δημοσιογράφους λένε ακόμα πιο προχωρημένα πράγματα, συμβουλεύοντας την κυβέρνηση πώς να παζαρέψει με τις Βρυξέλλες, γι’ αυτό και ο Τσίπρας έρχεται δεύτερος και καταϊδρωμένος. Σημειώνουμε μόνο την ακροτελεύτεια φράση του, με την οποία θεωρεί ότι με την οποιαδήποτε φορολογική μεταρρύθμιση μπορεί να γίνει αναδιανομή του πλούτου. Λέτε να μην ξέρει ότι ο πλούτος παράγεται στην παραγωγή και εκεί διανέμεται καθοριστικά ανάμεσα σε καπιταλιστές και εργάτες;
