Επιβεβαίωσε πλήρως ο γενικός γραμματέας του υπουργείου Οικονομίας Γ. Κουρής τα δημοσιεύματα που του απέδιδαν φωτογραφικές τροποποιήσεις νόμων, προκειμένου να εξασφαλίσει σύνταξη κατά πολύ μεγαλύτερη απ’ αυτή που δικαιούται. Οπως δήλωσε, το μόνο που έκανε ήταν να προσθέσει (ως αναγνώριση προϋπηρεσίας) στα συντάξιμα χρόνια του το χρονικό διάστημα που υπηρέτησε ως ανώτερο στέλεχος του ΟΟΣΑ. Μόνο που το έκανε -υποστηρίζει- όχι για να βολευτεί ο ίδιος, αλλά για όσους «υπηρετούν ως επιστημονικό προσωπικό σε διεθνείς οργανισμούς και υπηρέτησαν, υπηρετούν, ή θα προσελκυθούν να υπηρετήσουν στην Ελλάδα ως Γενικοί Γραμματείς».
Αναρωτιέται κανείς: πέρα από τον εαυτό του, μπορεί να υποδείξει οποιονδήποτε άλλο που να έχει υπηρετήσει σε διεθνή οργανισμό και να θέλει να πάρει σύνταξη ως γενικός γραμματέας; Αν είναι μόνο ο ίδιος, τότε υπάρχει πρόβλημα. Και μάλιστα πρόβλημα για την κυβέρνηση και όχι μόνο για τον Γ. Κουρή.
Πέρα, όμως, από το πρόβλημα πολιτικής τάξης, υπάρχει εδώ ένα γενικότερο πολιτικό πρόβλημα, ακόμα και αν η ρύθμιση δεν αφορά μόνο τον Κουρή, αλλά και μερικούς άλλους (αποκλείεται να είναι περισσότεροι από τα δάχτυλα του ενός χεριού). Σε μια περίοδο που στραγγαλίζονται ασφαλιστικά δικαιώματα των εργαζόμενων, σε μια περίοδο που προετοιμάζεται νέα αντιασφαλιστική ανατροπή, κάποιοι μεγαλογιάπηδες που κάνουν στη συνέχεια καριέρα πολιτικού γιάπη, δεν διστάζουν να κάνουν ρυθμίσεις που μεγαλώνουν τις συνταξάρες τους.
