Το Σαββατοκύριακο, αμέσως μετά την εργατική Πρωτομαγιά, είναι πιθανότατο να πληροφορηθούμε το νέο «τριετές πρόγραμμα» που η κυβέρνηση Παπανδρέου θα έχει συμφωνήσει με την «τρόικα» των επιτηρητών του ΔΝΤ, της Κομισιόν και της ΕΚΤ. «Είμαστε πολύ κοντά σε μια συνολική συμφωνία… με μεγάλη άνεση, θα έλεγα, θα φτάσουμε εκεί» (στην Κυριακή), δήλωσε ο Παπακωνσταντίνου στο Mega. Σ’ αυτό συνηγορούν όχι μόνο η βιασύνη της ελληνικής κυβέρνησης να δανειστεί για να αναχρηματοδοτήσει το ομόλογο που λήγει στις 19 Μάη, αλλά και η επέκταση της «κερδοσκοπικής» επίθεσης και εκτός ελληνικών συνόρων, που δημιουργεί κινδύνους απώλειας του ελέγχου, γεγονός που έχει θορυβήσει όλες τις ευρωπαϊκές ιμπεριαλιστικές πρωτεύουσες. Ακόμη και το Βερολίνο, που θα ήθελε μερικές ακόμη μέρες «σκληρών» δηλώσεων της Μέρκελ (ενώ ο Σόιμπλε θα ετοίμαζε ήσυχα-ήσυχα το γερμανικό «πακέτο» δανεισμού προς την Ελλάδα), προκειμένου να εξυπηρετηθούν οι προεκλογικές ανάγκες του Χριστιανοδημοκρατικού Κόμματος.
Πόσο λεπτομερές θα είναι το «τριετές πρόγραμμα» που θα ανακοινωθεί δεν είμαστε σε θέση να το γνωρίζουμε. Κατά τη γνώμη μας, όμως, δεν έχει και ιδιαίτερη σημασία. Σίγουρα θα υπάρχουν κάποια άμεσα μέτρα, κάποια άλλα που θα αναφέρονται την επόμενη διετία και κάποια που θα περιγράφονται γενικά, ως κατευθύνσεις. Οι γκαουλάιτερ του διεθνούς κεφάλαιου έχουν πείρα από διαχείριση τέτοιων υποθέσεων, ώστε να μπορούν να διαχωρίζουν το άμεσο από το μεσοπρόθεσμο. Αλλωστε, δεν θα φύγουν. Εδώ θα μείνουν και θα παρακολουθούν μήνα με μήνα την πορεία, ώστε να μπορούν να παρεμβαίνουν και να υποδεικνύουν-απαιτούν νέα μέτρα άμεσης απόδοσης.
Οι μαγικές λέξεις που κατακλύζουν την προπαγάνδα των ημερών είναι «εξειδίκευση» και «ανταγωνιστικότητα». «Το τριετές πρόγραμμα που ήδη έχουμε, αυτό θα ενισχυθεί και θα γίνει πιο επιχειρησιακό, με συγκεκριμένα ορόσημα και κριτήρια που από κοινού αποφασίζουμε με την ΕΕ, την ΕΚΤ και το ΔΝΤ», διεμήνυσε από την έδρα του ΔΝΤ στην Ουάσιγκτον ο Παπακωνσταντίνου, εξηγώντας τι σημαίνει «εξειδίκευση». Οι λέξεις έχουν από καιρό χάσει το νόημά τους στο στόμα των απατεώνων της αστικής πολιτικής. Πίσω από την αθώα λεξούλα «εξειδίκευση» κρύβεται η εκπόνηση ενός νέου προγράμματος, πιο επιθετικού ενάντια στα εργατικά και λαϊκά συμφέροντα. Ενός προγράμματος μέσω του οποίου θα επιχειρηθεί να εξοικονομηθούν περίπου 25 δισ. ευρώ επιπλέον μέχρι το τέλος του 2012.
Πίσω από τη λέξη «ανταγωνιστικότητα» κρύβεται η επίθεση ενάντια στους εργαζόμενους του ιδιωτικού τομέα, οι αμοιβές των οποίων δεν έχουν άμεση δημοσιονομική επίπτωση. Δεν είναι εργοδότης τους το κράτος. Επηρεάζουν, όμως, έμμεσα και μάλιστα αρνητικά, δεδομένου ότι η μείωση του εργατικού εισοδήματος σημαίνει αφενός μικρότερη κατανάλωση, άρα λιγότερους έμμεσους φόρους, και αφετέρου λιγότερες εισφορές στα ασφαλιστικά ταμεία. Ομως, η αύξηση του ποσοστού του κέρδους για το κεφάλαιο είναι στόχος υπέρτερος από το αρνητικό δημοσιονομικό αποτέλεσμα, το οποίο θα επιχειρήσουν να το αντισταθμίσουν με μεγαλύτερη αντιλαϊκή φορολογία (έμμεσοι φόροι, δηλαδή ΦΠΑ και ειδικοί φόροι κατανάλωσης).
Ομως, όσα μέτρα ανακοινωθούν τώρα δεν θα είναι παρά το προανάκρουσμα αυτών που θα ακολουθήσουν τα επόμενα χρόνια. Μας έχουν βάλει σ’ ένα βαρέλι χωρίς πάτο και μας σπρώχνουν συνεχώς προς τα κάτω. Το πρόβλημα του χρέους είναι πρόβλημα καταλήστευσης του ελληνικού λαού από το διεθνές χρηματιστικό κεφάλαιο και τη ντόπια κεφαλαιοκρατία, η οποία επίσης τοποθετεί κεφάλαια στις παρασιτικές δραστηριότητες διάφορων ευαγών ιδρυμάτων που ονομάζονται hedge funds.
Βγήκε την Τρίτη ο εκπρόσωπος Τύπου του Καρατζαφέρη και δήλωσε πως οι επιτηρητές της «τρόικας» αποκάλυψαν στον αρχηγό του, ότι «το δημόσιο χρέος της Ελλάδας θα φτάσει το 150% του ΑΕΠ την επόμενη τριετία, όποια μέτρα κι αν εφαρμόσει η κυβέρνηση». Ουδείς από την κυβέρνηση τον διέψευσε. Το έκαναν γαργάρα. Ο Καρατζαφέρης απλά επιβεβαίωσε αυτό που εδώ και καιρό γράφεται στο διεθνή οικονομικό Τύπο. Οταν στραγγίζουν το εισόδημα των εργαζόμενων και ταυτόχρονα εκτινάσσουν τη φορολογία στα ύψη, είναι αναμενόμενο η οικονομία να βυθιστεί σε μεγαλύτερη «ύφεση» και το ΑΕΠ να πέσει. Οταν το κράτος υποχρεώνεται να δανειστεί με καθαρά τοκογλυφικά επιτόκια (τοκογλυφικό είναι και το 5% στην τριετία – 6% στην τετραετία που προβλέπει ο μηχανισμός «στήριξης»), το χρέος θα αυξάνεται αντί να μειώνεται. Μεγαλώνει ο αριθμητής (χρέος), μικραίνει ο παρονομαστής (ΑΕΠ), αυξάνει το κλάσμα (χρέος ως ποσοστό του ΑΕΠ).
Αυτή η εξέλιξη θα οδηγεί σε νέα αντεργατικά-αντιλαϊκά μέτρα. Οχι για τρία, αλλά για πολύ περισσότερα χρόνια. Σε μέτρα που θα προωθούν την «κινεζοποίηση» του ελληνικού προλεταριάτου. Οι πιστωτές θα παίρνουν τα τοκογλυφικά τους κέρδη από το κράτος και οι καπιταλιστές της ντόπιας οικονομίας θα έχουν επίσης τη δυνατότητα να αποκομίζουν το μέγιστο κέρδος σε μια έστω και στενότερη εσωτερική αγορά, ενώ παράλληλα θα ξεπουλιούνται τα «φιλέτα» της κρατικής περιουσίας. Αν καταφέρουν να διαμορφώσουν και εδώ συνθήκες «βαλκανικής ενδοχώρας», τότε θα μπορούν να ελπίζουν και σε αύξηση των εξαγωγών. Σε κάθε περίπτωση, όμως, η επίθεση ενάντια στην εργατική τάξη θα είναι συνεχής και ανελέητη.
Το μόνο πραγματικό ερώτημα, λοιπόν, είναι αν η εργατική τάξη της Ελλάδας θα δεχτεί να ζει «με ένα πιάτο ρύζι» ή θα ξεσηκωθεί και θα σαρώσει καπιοταλιστές και διαχειριστές.
