Παρόντες στη συνάντηση Μέρκελ-Μητσοτάκη δεν ήμασταν, επίσημες ανακοινώσεις δεν έγιναν, είχαμε όμως τη διαρροή από πλευράς ΝΔ ότι η Μέρκελ έδειξε στον Κούλη πως παρακολουθεί στενά τις ελληνικές πολιτικές εξελίξεις, αλλά απέφυγε κάθε αναφορά που θα μπορούσε να ερμηνευτεί ως σύσταση και πολύ περισσότερο ως πίεση προς την αξιωματική αντιπολίτευση. Ρώτησε μόνο για τη στάση της ΝΔ στο Ασφαλιστικό, ο Κούλης της είπε ότι θα την καταψηφίσει και της εξήγησε ότι η ΝΔ δε δέχεται να υπάρχουν δυο λογιών πλειοψηφίες στη Βουλή, μία για τα εύκολα και μία για τα δύσκολα, στην οποία θα συμμετέχει και η αντιπολίτευση. Σύμφωνα με τη διαρροή της Συγγρού, η Μέρκελ δεν έδειξε να διαφωνεί με αυτή τη θέση.
Δυο βδομάδες πριν τη συνάντηση Μητσοτάκη-Μέρκελ υπήρξε συνάντηση Τσίπρα-Μέρκελ. Ούτε εκεί ήμασταν για να ξέρουμε τι ακριβώς συζητήθηκε, ενώ δηλώσεις δεν έγιναν. Υπήρξε, βέβαια, και πάλι διαρροή. Από το Μαξίμου αυτή τη φορά. Σύμφωνα με αυτή τη διαρροή, η Μέρκελ ζήτησε από τον Τσίπρα πληροφορίες για τον Μητσοτάκη.
Το συμπέρασμα είναι πως δεν πρέπει να δίνουμε καμιά σημασία στις διαρροές. Ξέρουμε πολύ καλά ότι δεν είναι καθόλου ειδυλλιακά τα πράγματα στις συναντήσεις ιμπεριαλιστών ηγετών με ηγέτες νεο-αποικιών, όπως η Ελλάδα. Πίσω από τις κλειστές πόρτες το πρωτόκολλο και η δημόσια ευγένεια παραχωρούν τη θέση τους στην ωμή γλώσσα των εκβιασμών, των προειδοποιήσεων και των τελεσιγράφων. Ενίοτε και των «γαλλικών». Ρωτήστε τον Μπερλουσκόνι, που δεν ήταν δα και Τσίπρας ή Κούλης. Ρωτήστε τον Γιωργάκη Παπανδρέου τι πέρασε στις Κάννες. Μπουκιά από τα γκουρμέ εδέσματα δεν πρόλαβε να κατεβάσει.
Οι γερμανοί ιμπεριαλιστές ασκούν τον ηγεμονικό τους ρόλο στην ΕΕ και ιδιαίτερα στην Ευρωζώνη. Και τον ασκούν με τον πραγματισμό που τους διακρίνει. Το 2012 έριξαν όλο το βάρος τους υπέρ του Σαμαρά και του Βενιζέλου, αφού προηγουμένως είχαν υποχρεώσει τον πρώτο να παρατήσει τα κολπάκια του Ζαππείου και να μπει στη μνημονιακή συγκυβέρνηση Παπαδήμου. Μέχρι να συμβεί αυτό, ο Σαμαράς δεν μπόρεσε να κάνει μια επίσκεψη στο Βερολίνο, την οποία διακαώς επιθυμούσε. Στη δε πρώτη επίσκεψή του ως πρωθυπουργός, ανακουφισμένος που έσωσε την παρτίδα και αναγνωρίζοντας τη γερμανική βοήθεια, υποδύθηκε την… Αντζελα Δημητρίου και αναφώνησε ενώπιον της υπομειδιούσας καγκελαρίου «ουδείς άσφαλτος».
Στις εκλογές του Γενάρη του 2015 οι Γερμανοί έμειναν αυστηρά ουδέτεροι. Στην πράξη, αρνήθηκαν να προσφέρουν την πραγματική βοήθεια στους Σαμαροβενιζέλους, χαλαρώνοντας λίγο την επιτήρηση της τρόικας. Τους θεωρούσαν ξοφλημένους και ήθελαν όλα να τα ρυθμίσουν με τον ΣΥΡΙΖΑ, που ήταν φανερό ότι δεν έχανε με τίποτα την πρωτιά. Το Σεπτέμβρη του 2015 στήριξαν φανερά τον Τσίπρα, ο οποίος προηγουμένως είχε ευθυγραμμιστεί πλήρως με τις μνημονιακές απαιτήσεις. Το έκαναν με τον πιο άκομψο τρόπο, πλήττοντας τη μνημονιακή αντιπολίτευση, η οποία έριξε τις κοινοβουλευτικές ψήφους της υπέρ του τρίτου Μνημόνιου και των πρώτων πακέτων με προαπαιτούμενα. Η παραίτηση Τσίπρα και οι εκλογές είναι «μέρος της λύσης και όχι της κρίσης», διεμήνυσε η Μέρκελ από βραζιλιάνικου εδάφους.
Οι γερμανοί ιμπεριαλιστές βρίσκονται πλέον μπροστά στο εξής πρόβλημα: ούτε μισό χρόνο μετά τις εκλογές, η συγκυβέρνηση Τσίπρα-Καμμένου παραπαίει και εκφράζονται βασιμότατες αμφιβολίες για το αν θα μπορέσει να ψηφίσει το Ασφαλιστικό και να κλείσει την πρώτη αξιολόγηση του τρίτου Μνημόνιου, που θα καθορίσει και το ύψος των αντιλαϊκών μέτρων μέχρι το 2018. Η ΝΔ έχει ένα νέο αρχηγό, ο οποίος είναι λογικό να μη θέλει να «καεί» από το δεύτερο κιόλας μήνα της προεδρικής του θητείας. Είναι μνημονιακός (αυτό είναι καρατσεκαρισμένο από την υπουργική του θητεία στη συγκυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου), προέρχεται από μια πολιτική οικογένεια παραδοσιακά «φιλογερμανική», αλλά πρέπει να κοιτάξει και το μέλλον του, που είναι συνυφασμένο με την παραμονή του κόμματός του για ένα διάστημα στην αντιπολίτευση, προκειμένου να εξαγνιστεί.
Πρέπει, λοιπόν, να βρουν έναν τρόπο ώστε και κυβερνητική λύση να υπάρξει για ένα διάστημα και ο Μητσοτάκης να μην τσαλακωθεί ανεπανόρθωτα. Οχι γιατί τρέφουν καμιά ιδιαίτερη συμπάθεια για τον Μητσοτάκη (πάντοτε οι ιμπεριαλιστές θεωρούσαν αναλώσιμους τους «κούληδές» τους στις αποικίες και τις νεο-αποικίες), αλλά γιατί -πραγματιστικά σκεπτόμενοι- διαπιστώνουν ότι αυτός αποτελεί αυτή τη στιγμή τη μοναδική εναλλακτική λύση για το ελληνικό πολιτικό σύστημα εξουσίας. Φυσικά, αυτό δεν μπορούν να το κάνουν εκδίδοντας φετφάδες από το Βερολίνο (δε γίνονται έτσι αυτά τα πράγματα στις τυπικά ανεξάρτητες χώρες), αλλά πρέπει να χρησιμοποιήσουν το εγχώριο πολιτικό και μιντιακό σύστημα. Την όποια επιρροή τους θα την ασκήσουν από το παρασκήνιο.
Συμπέρασμα: όταν ακούτε τον Κούλη να δηλώνει ότι μεταξύ «οικουμενικής» και εκλογών προτιμά εκλογές, μην το παίρνετε τοις μετρητοίς. Αμα πέσει ο Τσίπρας, όλα θα είναι διαφορετικά.
