Σε προσωπικό Βατερλό της Β. Θάνου εξελίχθηκε η σύγκληση της Ολομέλειας του Αρείου Πάγου, αφού 40 αρεοπαγίτες ψήφισαν ότι δεν υπάρχει ανάγκη αύξησης των ορίων ηλικίας τους και 25 ψήφισαν ότι πρέπει μεν να αυξηθούν τα όρια ηλικίας, χωρίς όμως να περιγράφουν τη διαδικασία (άμεσα με νόμο ή στο πλαίσιο αναθεώρησης του Συντάγματος;). Προκειμένου να πετύχει αυτή τη μειοψηφία, η Θάνου δε δέχτηκε να τροποποιήσει το ερώτημα, που έμεινε σε μια γενική μορφή: «αν διαπιστώνεται ανάγκη αυξήσεως των ορίων ηλικίας των δικαστικών λειτουργών». Αποδείχτηκε, δηλαδή, «λίγη» και σε συνδικαλιστικό επίπεδο, γιατί αν συνέδεε την ανάγκη αύξησης με συνταγματική αναθεώρηση, ίσως να έπαιρνε περισσότερες ψήφους.
Το δικό της άγχος, όμως, που μετατράπηκε σε πείσμα, ήταν να πάρει μια απόφαση που θα έλεγε ότι η αύξηση των ορίων ηλικίας μπορεί να γίνει με κοινό νόμο, μπας και καταφέρει να βάλει τους ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ να παραβιάσουν ρητή διάταξη του Συντάγματος και να καταφέρει να μείνει στην προεδρία του Αρείου Πάγου για μια τριετία. Δυστυχώς γι' αυτή, δεν κατάφερε παρά μόνο να καταγράψει μια δεινή ήττα. Ετσι, τον Ιούνη θα κουνήσει μαντίλι στο πόστο που της έδωσε το δικαίωμα να γίνει ακόμα και υπηρεσιακή πρωθυπουργός και μόνο όταν θα παρίσταται σε πανηγυρικές εκδηλώσεις θα τη θυμούνται. Το πιθανότερο είναι -μετά απ' αυτή την ήττα- ότι και το συνδικαλιστικό «μαγαζί» που έστησε θα οδηγηθεί στο μαρασμό.
