Πολύ λάδι στο τηγάνι και από τηγανίτα τίποτα. Τη λαϊκή παροιμία θυμίζει η τακτική του ΠΑΣΟΚ απέναντι στην κυβέρνηση Καραμανλή. Βλέποντας τα γκάλοπ, που δείχνουν ότι το ΠΑΣΟΚ δεν «τραβάει» και γνωρίζοντας ότι οι «βαρόνοι των μίντια» έχουν κλείσει συμφωνίες με τον Καραμανλή και δεν μπορεί να ελπίζει σε μεγάλη βοήθεια απ’ αυτούς, ο Γιωργάκης πείστηκε ν’ αφήσει τους «καλούς τρόπους» και ν’# ανεβάσει κάπως τους τόνους, επιτιθέμενος και προσωπικά στον Καραμανλή. Ετσι, από στελέχη του ΠΑΣΟΚ «διέρρευσε» η είδηση ότι ο Γιωργάκης είπε στα μέλη του ΠΣ ότι ο Καραμανλής είναι «ανάλγητος», «αυταρχικός» και «αλαζόνας» και ενδεχομένως να περιλάβει και τέτοιους χαρακτηρισμούς στην ομιλία του στη ΔΕΘ.
Από άποψη ουσίας, όμως, τίποτα το συγκεκριμένο δεν αντιπροτείνει στην πολιτική της ΝΔ. Την ώρα που η κυβέρνηση καλπάζει πάνω στο άτι του νεοφιλελευθερισμού, αντιγράφοντας την κυβέρνηση Σημίτη της περιόδου πριν την ένταξη στην ΟΝΕ, το μόνο που βρήκε να πει ο Γιωργάκης είναι ότι «ο κ. Καραμανλής δεν έπεισε ότι έχει σχέδιο για τη χώρα»! Μήπως, όμως, έχει σχέδιο το ΠΑΣΟΚ και μας έχει διαφύγει; Μέχρι στιγμής δεν έχει αρθρώσει κανένα συγκεκριμένο αντίλογο στην κυβερνητική πολιτική. Μιλάει γενικόλογα για «έλλειψη σχεδίου» και «αναποτελεσματικότητα», καταγγέλλει την κυβέρνηση για αθέτηση των προεκλογικών της υποσχέσεων, αλλά πέραν τούτου ουδέν. Το πρόγραμμα του γιωργάκειου ΠΑΣΟΚ θα το πληροφορηθούμε… εν καιρώ (δηλαδή, λίγο πριν τις εκλογές).
Είναι χαρακτηριστική η αμηχανία του αμερικανοθρεμμένου καθηγητή Οικονομικών στο Brown University» Ηρακλή Πολεμαρχάκι, που τον έφερε ο Γιωργάκης από τις ΗΠΑ και τον έκανε σύμβουλό του, επειδή -όπως έλεγε τότε η Πασοκική προπαγάνδα- θα φέρει νέες, ρηξικέλευθες ιδέες για την ελληνική οικονομία. Σε άρθρο του στην «Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία» (11.9.05), αναφορικά με τις μεταρρυθμίσεις, ο Η. Πολεμαρχάκις γράφει: «Ο έλεγχος των αποδοχών και η χειροτέρευση των συνθηκών εργασίας δεν αποτελούν ουσιαστικό κίνητρο για την προσέλκυση ξένων επενδύσεων. Αυτά τα χαρακτηριστικά προσφέρονται σε πολύ πιο επιθυμητά επίπεδα σε πολλές άλλες χώρες. Αλλωστε, προς αυτές εκρέουν κεφάλαια από τη χώρα μας τα τελευταία χρόνια. Δεν πρέπει να επιλέξουμε να ανταγωνιστούμε στο εργατικό κόστος. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν θα πρέπει να γίνονται οι απαραίτητες προσπάθειες συγκράτησης του ρυθμού ανόδου των αμοιβών… Απαιτούνται διαρθρωτικές μεταβολές που θα οδηγήσουν στην ανάπτυξη των δεξιοτήτων του ανθρώπινου δυναμικού, πράγμα που θα επιτρέψει την πραγματοποίηση ξένων επενδύσεων. Χρειάζεται ένα θετικό επιχειρηματικό περιβάλλον, κατάλληλες υποδομές απλοποίηση των διαδικασιών και ένα κράτος φιλικό και υποστηρικτικό. Σε αυτούς ακριβώς τους τομείς υπάρχει σημαντικό έργο της προηγούμενης κυβέρνησης και πρέπει να συνεχιστεί».
Αυτές τις παπαριές (που δεν ενοχλούν καθόλου την κεφαλαιοκρατία, το αντίθετο) τις λένε όλα τα κόμματα, συμπολιτευόμενα και αντιπολιτευόμενα στα προγράμματά τους εδώ και χρόνια. Αλλάζουν μόνο λίγο τους τόνους, ανάλογα με το αν βρίσκονται στην κυβέρνηση ή την αντιπολίτευση. Πού είναι, λοιπόν, οι πρωτότυπες και ρηξικέλευθες προτάσεις και η διαφοροποίηση από την ουσία της πολιτικής της ΝΔ, όταν μάλιστα αναπέμπονται ύμνοι στην πολιτική των κυβερνήσεων Σημίτη; Μάλλον νύχτα θα φύγει για να ξαναγυρίσει στο Brown ο πολύφερνος κύριος καθηγητής. Εκτός αν ο Γιωργάκης, για να σπάσει ακόμα πιο πολύ τον τσαμπουκά των «βαρόνων» του ΠΑΣΟΚ, τον κάνει κι αυτόν βουλευτή (μέσω του Επικρατείας) ή ευρωβουλευτή.
Πάντως, ο Γιωργάκης αυτή την περίοδο περισσότερο ασχολείται με τα εσωτερικά του ΠΑΣΟΚ (κι ας διακηρύσσει το αντίθετο), παρά με την κυβερνητική πολιτική και τα λαϊκά προβλήματα. Οι άνθρωποι του στενού του περιβάλλοντος όπου βρεθούν κι όπου σταθούν βάλλουν κατά δυο φιλικών προς το ΠΑΣΟΚ εκδοτικών συγκροτημάτων, κατηγορώντας τα ότι έχουν κάνει «κομπρεμί» με την κυβέρνηση και προβάλλουν δυο συγκεκριμένα στελέχη του ΠΑΣΟΚ (Βενιζέλο, Διαμαντοπούλου), την ίδια ώρα που θάβουν το Γιωργάκη με ειρωνικά σχόλια για την ανεπάρκειά του. Επειδή ο Γιωργάκης ξέρει πολύ καλά ότι αυτά τα συγκροτήματα έκαναν τον Σημίτη «μεγάλο ηγέτη» και τον επέβαλαν στην ηγεσία του ΠΑΣΟΚ και πως τα ίδια είναι που του έδειξαν την πόρτα, υποδεικνύοντάς του ταυτόχρονα ποιον να ορίσει διάδοχο, φοβάται ότι μπορούν να του κάνουν χοντρό χουνέρι και να τον εκπαραθυρώσουν από την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ πριν καν προλάβει να δει πρωθυπουργία. Ο φόβος του είναι μη γίνει… ο Εβερτ του ΠΑΣΟΚ. Προσπαθεί, λοιπόν, να ρίξει γέφυρες και να πάρει διαβεβαιώσεις ότι δεν θα τον εκπαραθυρώσουν. Είναι το μόνο που μπορεί να κάνει. Γιατί, βέβαια, πόλεμο με τους μιντιάρχες δεν μπορεί ν’ ανοίξει. Ξέρει ότι θα τον χάσει, πριν καν προλάβει να τον αρχίσει.
