Με όρους προπαγάνδας και όχι αντιπαράθεσης ιδεολογικών και πολιτικών πλατφορμών διεξάγεται η μάχη για το συνέδριο του ΣΥΝ, που έχει προσδιοριστεί τελεσίδικα ως συνέδριο επιλογής προέδρου-αρχηγού και όχι ως συνέδριο αποκρυστάλλωσης πολιτικής. Οσο και να προσπαθήσει κανένας δε θα μπορέσει να βρει ιδεολογικοπολιτικές διαφορές ανάμεσα στον Τσίπρα και τον Κουβέλη. Στις δημόσιες τοποθετήσεις τους λένε ακριβώς τα ίδια πράγματα και το μόνο που αντιπαραθέτει τον ένα στον άλλο είναι η κατηγορία για «δαχτυλίδια» που απευθύνει ο Κουβέλης και η απάντηση για «κακοφορμισμένο και κακόγουστο παραμύθι των δαχτυλιδιών», που δίνει ο Τσίπρας.
Ομως, αν παρακολουθήσει κανείς προσεκτικότερα τις ουσιαστικές πολιτικές απόψεις που εκπορεύονται από πλευράς ΣΥΝ το τελευταίο διάστημα, θα διαπιστώσει μια γρήγορη διολίσθηση προς τα δεξιά. Για να το πούμε όσο γίνεται πιο απλά, μύρισαν άρωμα εξουσίας μεθυστικό και έλκονται απ’ αυτό όπως οι μέλισσες από τ’ ανθισμένα λουλούδια.
Με πιο συμπυκνωμένο τρόπο έδωσε το νέο στίγμα ο Αλαβάνος, μιλώντας στη Βουλή στην «ώρα του πρωθυπουργού» στις 18.1.08: ««Αυτή η κυβέρνηση -πρόσθεσε- πρέπει να φύγει. Και πιστεύουμε ότι υπάρχει εναλλακτική λύση. Καλούμε τους πολίτες, αυτό το ρεύμα που παρουσιάζεται, να συνεχίσουν να στηρίζουν τις ενωτικές δυνάμεις της ριζοσπαστικής Αριστεράς ως έναν πυρήνα μιας νέας πλειοψηφίας, που θα δώσει την εναλλακτική λύση στον τόπο μας».
Για πρώτη φορά από πλευράς ΣΥΝ τίθεται τόσο καθαρά η θέλησή του να αποτελέσει πυρήνα μιας συμμαχίας που θα κυβερνήσει τον τόπο. Και μάλιστα, να τίθεται ως άμεση προοπτική και όχι ως κάποιος μακρινός στόχος. Τη σκυτάλη από τον Αλαβάνο παρέλαβε ο Τσίπρας, ο οποίος εκτιμούμε πως σύντομα θα πολιτογραφηθεί ως «ο Αβραμόπουλος της Κουμουνδούρου» (γενικολογεί, δε λέει τίποτα συγκεκριμένο, δε συγκρούεται, ξεκινά απ’ αυτά που θέλει ν’ ακούσει ο συνομιλητής του). Μιλώντας, λοιπόν, στο ραδιόφωνο του «Αlpha», όχι μόνο συντήρησε τη συνεργασιολογία, αλλά της έδωσε και όνομα: ΠΑΣΟΚ. «Εμείς δε θέλουμε να διαλυθεί το ΠΑΣΟΚ. Εμείς θέλουμε να επιλέξει. Να επιλέξει στρατηγική, να επιλέξει πολιτική», είπε. Και συμπλήρωσε: «Αυτό που προέχει είναι να συζητήσουμε για την ανάγκη δημιουργίας συγκλίσεων, σε επίπεδο προγραμματικό, πρωτίστως σε ζητήματα που αφορούν την αντιπολιτευτική τακτική και ακολούθως – γιατί όχι; – να δούμε και την εναλλακτική διακυβέρνηση». Ελάχιστες μέρες αργότερα, μιλώντας στο ραδιόφωνο του «Σκάι», άφησε τους πάντες σύξυλους. Οταν ρωτήθηκε για την πρόταση Κωνσταντόπουλου για δημιουργία νέου κόμματος (τη διατύπωσε στην «Ελευθεροτυπία» της Κυριακής), εκεί που όλοι περίμεναν μια έστω και ήπια επίθεση στον Κωνσταντόπουλο, ο Τσίπρας , βρήκε «πολύ σοβαρή τη βάση της ανάλυσης» Κωνσταντόπουλου(!), σημείωσε ότι τη συμμερίζονται όλοι στον ΣΥΝ (!) και στο τέλος διαφοροποιήθηκε σε ένα ζήτημα που το παρουσίασε περίπου ως τεχνικό. Κατά την άποψή του –είπε– στη συνεργασία από την οποία θα προκύψει η «εναλλακτική πρόταση» πρέπει να έχουν κυρίαρχο ρόλο οι δυνάμεις της «ριζοσπαστικής αριστεράς» και να αποτελούν τον «κορμό» της.
Ανάλογου τύπου δηλώσεις και τοποθετήσεις έχουν γίνει και από άλλους Συνασπισμένους. Για παράδειγμα, στελέχη της Ανανεωτικής Πτέρυγας από την Πάτρα εγκατέλειψαν τη «γραμμή» της φράξιας και τάχθηκαν ανοιχτά υπέρ Τσίπρα, διότι «σηματοδοτεί και συμβολίζει πληρέστερα την απόφαση για ανατροπή του μεταπολιτευτικού πολιτικού πλαισίου, με την Αριστερά σε ρόλο κύριου και ρυθμιστικού παράγοντα των εξελίξεων». Δεν κρύβουν ότι υπό την ηγεσία Τσίπρα προσβλέπουν «σε μια συμμαχία αριστερών δυνάμεων με τους πολίτες του οικολογικού και σοσιαλιστικού χώρου, μακριά από τη λογική της συνεργασίας με την Πασοκική εκδοχή του δικομματισμού». Ο Αλαβάνος επανήλθε με νέα τοποθέτηση στη Βουλή, με την οποία ζήτησε «μια νέα πλειοψηφία, μια κυβέρνηση της Αριστεράς, μια νέα συσπείρωση με ριζοσπαστική προγραμματική βάση που θα μας βγάλει έξω από τα πλαίσια του δικομματισμού». Για να το πούμε παραστατικά, «ζητείται Πρόντι και Ελιά».
Είναι φανερό ότι στην Κουμουνδούρου αναθάρρησαν από την άνοδο που τους δίνουν τα γκάλοπ, κυρίως με διαρροές από το ΠΑΣΟΚ, τις οποίες εισπράττει κατά κύριο λόγο ο ΣΥΝ και δευτερευόντως ο Περισσός. Βλέπουν ότι έχουμε μπει σε μια περίοδο ρευστότητας και ενδεχομένως ανακατατάξεων. Διαπιστώνουν πως ισχυροί παράγοντες της πλουτοκρατικής ολιγαρχίας (μεγαλοεκδότες, βιομήχανοι, τραπεζίτες) συζητούν ανοιχτά πλέον για την προοπτική αναδιάταξης του πολιτικού σκηνικού της μεταπολίτευσης. Παρακολουθούν τα τεκταινόμενα στο ΠΑΣΟΚ και διαπιστώνουν πως υπάρχει μεγάλη πιθανότητα διάσπασης, καθώς οι δυο βασικές φράξιες δεν τα βρίσκουν σε τίποτα. Κοντολογίς, ονειρεύονται ένα νέο 1989 με τον εαυτό τους στο ρόλο του ρυθμιστή.
Γι’ αυτό και πολιτικά τραβούν όσο πιο δεξιά γίνεται. Δεν είναι μόνο οι εκκλήσεις προς το ΠΑΣΟΚ ν’ αλλάξει πολιτική. Δεν είναι μόνο οι ανοιχτές αγκαλιές προς τους «πολίτες του σοσιαλιστικού ρεύματος». Είναι και η υπευθυνότητα που επιδεικνύουν έναντι του πολιτικού συστήματος, η διαθεσιμότητά τους να συμβάλλουν όσο μπορούν στη διατήρηση της σταθερότητάς του. Από την άποψη αυτή, χαρακτηριστικό είναι το κρεσέντο του Αλαβάνου στη Βουλή, την Παρασκευή 18 Γενάρη, στο πλαίσιο του οποίου εξέφρασε την αγωνία του για τις πιέσεις και τους εκβιασμούς που δέχεται ο πρωθυπουργός, τον οποίο θα ήθελε δυνατό και ανεξάρτητο!
Ολα τούτα δεν μας εκπλήσσουν καθόλου. Δεν είναι η πρώτη φορά που ο συγκεκριμένος πολιτικός χώρος προβάλλει τη διαθεσιμότητά του για στήριξη της αστικής εξουσίας. Εκείνους τους δυστυχείς «αριστερούς» του ΣΥΡΙΖΑ θα θέλαμε να ρωτήσουμε, ποια είναι η γνώμη τους για όλ’ αυτά. Θα είχε ενδιαφέρον να την ξέραμε.
