Από σκάνδαλο σε κάθαρση και από κάθαρση σε σκάνδαλο

Τα παράθυρα γεμάτα από ευτραφείς λειτουργούς του υψίστου. Τα πάνελ γεμάτα από έντιμους θεράποντες της Θέμιδος. Δικαστές και δικηγόρους. Οι λίστες γεμάτες από διπλοτριπλοτετραπλοθεσίτες σκαπανείς της αντικειμενικής ενημέρωσης της κοινής γνώμης. Το καινούργιο σίριαλ χρηματισμού, πλαστογραφήσεων, εκβιασμών, εμπλουτισμένο πάντοτε από γαργαλιστικές λεπτομέρειες, εξελίσσεται στις οθόνες και στα ερτζιανά. Οι νέες εργασιακές ανατροπές, το ασφαλιστικό, το αγροτικό, η ανεργία, η κατάσταση στην εκπαίδευση πέρασαν ξανά σε δεύτερη μοίρα, διευκολύνοντας τα μέγιστα την κυβέρνηση, αλλά και το σύνολο του πολιτικού κόσμου, αφού σήμερα αυτός βρίσκεται στη θέση του προβληματισμένου κατήγορου και αναλυτή των φαινομένων.
 

Αλλαγή ρόλων. Πριν από λίγο καιρό στο σκαμνί ήταν οι πολιτικοί, πριν ή μετά από αυτούς οι επίορκοι μπάτσοι κ.λπ. Τελικά, σε τούτη τη χώρα, όπως και στις άλλες καπιταλιστικές χώρες, βέβαια, αν την Ιστορία την έγραφαν τα media, θα βαδίζαμε από σκάνδαλο σε σκάνδαλο, από κάθαρση σε κάθαρση ή από σκάνδαλο σε κάθαρση και από κάθαρση σε σκάνδαλο.
 

Μια ψυχρολουσία. Μέχρι πριν λίγο καιρό, τα γκάλοπ δείχνανε ότι οι έλληνες πολίτες είχαν σε μεγάλη εκτίμηση την Εκκλησία και τη Δικαιοσύνη και σε πολύ χαμηλή τους πολιτικούς και τους μπάτσους. Τώρα, η εικόνα δείχνει να αντιστρέφεται, όμως παρολαυτά το έθνος θα δείξει εμπιστοσύνη στους άλλους θεσμούς που τώρα βρίσκονται στο απυρόβλητο και θα συνεχίσουν να παρακολουθούν την ενίσχυση των ισχυρών και το αδυνάτισμα των αδύναμων. Οι χθεσινοί κατηγορούμενοι, οι πολιτικοί, συνεπικουρούμενοι από τους υγιείς χρυσοκάνθαρους δημοσιογράφους και δικαστικούς διαρηγνύουν -με τη σειρά τους τώρα- τα ιμάτιά τους μη μπορώντας να πιστέψουν στα μάτια τους από όσα καταμαρτυρούνται στους χρυσολάγνους παπάδες, τους επίορκους δικαστές, τους καρεκλοχαμαιλέοντες δημοσιογράφους. Πω, πω!!! Εγινε τέτοιο πράγμα… αν είναι δυνατόν… πώς είναι δυνατόν… αδύνατον… και πέφτουν από τα σύννεφα. Οπως το καλοκαίρι του 2004 έπεφταν από τα σύννεφα για τα καμάρια τους, τον Κεντέρη, τη Θάνου, τον Τζέκο, λίγο πριν αυτοί προλάβουν να γίνουν επικεφαλής του έθνους στην Ολυμπιάδα των εργοδοτικών δολοφονιών, της κονόμας και της ντόπας. Ολοι αυτοί, πολιτικοί, δημοσιογράφοι, δικαστές, αγνοούσαν τα πάντα για το τι γινόταν στα ολυμπιακά έργα, τι γίνεται στον επαγγελματικό αθλητισμό, τι γίνεται στη ΔΟΕ, στον Αθήνα 2004, στον ΣΕΓΑΣ. Αυτοί οι διακεκριμένοι λειτουργοί της ενημέρωσης, της δικαιοσύνης, της διαχείρισης των κοινωνικών και εθνικών υποθέσεων δεν ήξεραν απολύτως τίποτα. Στην καλύτερη των περιπτώσεων, φταίγανε αυτοί που πιάστηκαν. Ολα τα άλλα ήταν καθαρά, διαφανή, υπερήφανα, άκρως ελληνικά.
 

Ετσι και τώρα. Το σύνολο των δημόσιων κατήγορων και αναλυτών, ακόμα και αυτών που έβαλαν λίγο το χεράκι τους να τραβηχτεί ελάχιστα η κουρτίνα, συμφωνούν ότι οι επίορκοι είναι ελάχιστοι. Μας το λέει και η γνωστή «κυρία φως, νερό, τηλέφωνο», που την καλούν ως ειδήμονα σε όλα τα τηλεοπτικά πάνελ. Οι έντιμοι είναι η συντριπτική πλειοψηφία. Βέβαια, για την Εκκλησία, όταν με τον έναν ή τον άλλο τρόπο εμπλέκεται το σύνολο της Ιεραρχίας, πώς μπορεί κανένας να ισχυρίζεται ότι είναι μεμονωμένο-περιορισμένο φαινόμενο χωρίς να γίνεται καταγέλαστος; (Για τη δημοσιογραφία χρειάζονται αποδείξεις;). Αλλά και για τη Δικαιοσύνη, οι ίδιοι που ισχυρίζονται ότι πρόκειται για μεμονωμένο φαινόμενο αναγνωρίζουν ότι ο κύκλος των επίορκων δικαστών αγγίζει και τα ανώτερα κλιμάκια, σύμφωνα μάλιστα με έρευνα του ίδιου του Αρείου Πάγου (Ελευθεροτυπία, 30/1/2005).
 

Πέρα, όμως, από την εμφανή διάσταση του προβλήματος, τη δημόσια-καλυμμένη ομολογία του, παρά τις βεβαιώσεις περί του αντιθέτου, η απλή λογική οδηγεί αυτόματα στο συμπέρασμα, ότι πρόκειται περί γενικευμένου φαινομένου, γιατί αν ήταν μεμονωμένο και μειοψηφικό ούτε τα ανώτερα κλιμάκια θα άγγιζε (όπως γίνεται εμφανώς στην Εκκλησία ή όπως αρχίζουν διστακτικά οι δικαστικοί να αναγνωρίζουν), ούτε θα είχε ξεσπάσει τόσος θόρυβος.
 

Προς τι όμως η έκπληξη; Τα δύο μαγαζιά (μάλλον τα τρία μαγαζιά, Εκκλησία, Δικαιοσύνη, Δημοσιογραφία) είναι γωνιακά. Ευάερα, ευήλια, υπερπολυτελή, με θέα στο πέλαγος. Το χρήμα που αλλάζει καθημερινά χέρια εκεί είναι απίστευτο. Ο τζίρος είναι τεράστιος. Οι καλές θέσεις πληρώνονται παραπάνω και αποδίδουν τα μέγιστα. Εκεί που συγκεντρώνεται ο θησαυρός του Μίδα είναι δυνατόν να βασιλεύει άλλος θεός από τον μυθικό βασιλιά; Μπορεί εκεί να είναι μεμονωμένα τα φαινόμενα χρηματισμού; Μπορεί επίσης εκεί να είναι περιορισμένα τα φαινόμενα των κατά παραγγελία αποφάσεων από τις κυβερνήσεις ή άλλους μηχανισμούς; Μπορεί να είναι εξαιρέσεις οι ίντριγκες, οι συνωμοσίες για την ανέλιξη, την προαγωγή, την κατάκτηση υψηλότερου θώκου, που πέρα από την περισσότερη εξουσία και δύναμη αυτόματα εξασφαλίζει περισσότερο πλούτο; Δηλαδή, οι επίορκοι δικαστές είναι μόνο όσοι πιάνουν ζεστό παραδάκι; Οσοι καταπατούν και αυτό το υπάρχον αστικό δίκαιο, κατά παραγγελία κυβερνήσεων, μεγάλων εταιριών, πρεσβειών κ.ο.κ., δεν είναι επίορκοι; Τί είναι; Δεν είναι επίορκοι οι δεσποτάδες που ναι μεν δεν βάζουν το χέρι πολύ βαθιά στο παγκάρι αλλά συνομωτούν με άλλους για μια καλή μητρόπολη, για τον δικό τους αρχιμανδρίτη κ.λπ., κ.λπ.; Τί είναι;
 

Ελεύθερη αγορά, θα απαντούσε ένας κυνικός γιάπης. Ολα πουλιούνται και όλα αγοράζονται. Τα εθνικά, τα σοσιαλδημοκρατικά, τα πατριωτικά ιδανικά, όλο ξεφτίζουν. Η αγορά γίνεται όλο και πιο πολύ το μεγάλο σχολείο της κοινωνίας. Η μεγάλη χοάνη που όλα τα χωνεύει, όλα τα μετατρέπει σε ευρώ. Είτε αμέσως είτε εμμέσως. Οι ηθικές αντιστάσεις έφτασαν στα όριά τους. Ο Μίδας υπέταξε τα πάντα. Τους θεσμούς, τους ανθρώπους, τα ιδανικά. Οι αντιστάσεις μέσα στα όρια του νόμου, της εξουσίας, της καλής οικονομικής κατάστασης όλο και λιγοστεύουν. Οσο όμως περισσότερο λιγοστεύουν τόσο το ψέμα μεγαλώνει. Οσο περισσότερο λιγοστεύουν τόσο μεγαλώνει το παραμύθι, ότι το υγιές κομμάτι κάθε θεσμού αποτελεί τη συντριπτική του πλειοψηφία.
 

Τώρα τί θα γίνει; Πρέπει να βρούμε τρόπους να αντιμετωπίσουμε την κατάσταση, φωνάζουν όλοι οι δημόσιοι λειτουργοί. Να κάνουμε προτάσεις. Ρεαλιστικές προτάσεις. Αυτό που μπορεί να γίνει σήμερα. Στύψτε το κεφάλι σας. Υποβιβάστε κι άλλο τον ρεαλισμό σας. «Η αρχή της λύσης του προβλήματος βρίσκεται στη συμβολή των δικηγορικών συλλόγων…», προτείνει μουδιασμένη η «Ελευθεροτυπία» (30/1/2005). Ακόμα και ο πρωταθλητής της προτασιολογίας Συνασπισμός δυσκολεύεται να ξαναπεί το ποίημα με τις προτάσεις του. Οχι ότι δεν θα το ξανακάνει, αλλά το έχει πει τόσες φορές που μοιάζει περισσότερο γραφικό από όλα όσα ο ίδιος καταγγέλλει ως γραφικά. Λέτε τη λύση του εξαγνισμού της Εκκλησίας να την ψιθύρισε η Λίανα στο Χριστόδουλο, την ώρα του θερμού ασπασμού κατά την πρόσφατη συνάντησή τους;
 

Μήπως, όμως, ξεκινάμε από λάθος αφετηρία; Μήπως τα μαγαζιά που είπαμε ότι είναι γωνιακά -Μητροπόλεως, ας πούμε, και Ευελπίδων γωνία- δεν έχουν το χρήμα και την εξουσία ως υπέρτατα αξιώματα; Ξεφυλλίζοντας τα γραπτά που μένουν, πέσαμε πάνω στις δύο χαρακτηριστικές εκ των έσω καταγγελίες. Η μία από την «Ελευθεροτυπία» της 9/5/1999 με τίτλο: «Ματθίας και μετοχές» και υπότιτλο: «Ζητά από τους δικαστές να μην… πολυπαίζουν στη Σοφοκλέους». «Ο νεαρός δικαστής στον προθάλαμο του γραφείου του προέδρου του Αρείου Πάγου (Στ. Ματθία), έδειχνε φανερά αναστατωμένος.
Λίγα λεπτά αργότερα, βρισκόταν απέναντί του και όπως περιγράφουν αυτήκοοι μάρτυρες, ρωτούσε με αγωνία: “Κύριε πρόεδρε, όταν μιλάτε σε συναδέλφους σε πρωτοδικεία και τους ζητάτε να μην παίζουν μανιωδώς στο Χρηματιστήριο μήπως εννοείτε εμένα;”. “Ασφαλώς εννοώ κι εσάς αγαπητέ μου”, απάντησε εκείνος αφήνοντας εμβρόντητο τον συνομιλητή του…». Η δεύτερη πάλι από την «Ελευθεροτυπία», της 21/11/2001 αυτή τη φορά: «Μιλώντας (ο Καλλίνικος) για «παντελονάδες» και για αρχιερέα που «θεωρείται κολλητός του αρχιεπισκόπου» και κάνοντας καταγγελίες για “70 πολυτελέστατες βίλες με πισίνες που έχουν ανεγερθεί τον τελευταίο καιρό διά της Ναοδομίας στη Μύκονο” ο μητροπολίτης Πειραιώς έβαλε κατ’ εκείνων που θεωρεί ότι επηρεάζουν τον αρχιεπίσκοπο στις αποφάσεις του, αλλά και εναντίον του ίδιου του κ. Χριστόδουλου».
 

Συμπεραίνουμε, λοιπόν, ότι το φαινόμενο των διαρκώς επαναλαμβανόμενων σκανδάλων στηρίζεται στο μεγάλο σκάνδαλο της διατήρησης των καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής, των εκμεταλλευτικών σχέσεων παραγωγής, ως βάση της παγκόσμιας κοινωνίας. Ξανασυμπεραίνουμε, ότι έχουν μολύνει αθεράπευτα με όλη τη λύσσα για πλουτισμό που αναδύουν όλους τους θεσμούς του καπιταλιστικού συστήματος. Επαναλαμβάνουμε τη μοναδική λύση και πρόταση: Την καταστροφή των καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής και των θεσμών που οικοδομούνται πάνω τους.