Κάθε φορά που βρέχει λίγο παραπάνω ακούμε την ίδια προπαγάνδα περί ακραίων καιρικών φαινομένων. Οι πλημμύρες και οι καταστροφές στα νοικοκυριά των ανθρώπων του λαού (στις περιοχές λαϊκής κατοικίας γίνονται πάντα οι καταστροφές) δεν οφείλονται στα «ακραία καιρικά φαινόμενα», τα οποία είναι πάντοτε αναμενόμενα (κάποτε θα βρέξει παραπάνω από το σύνηθες, κάποια στιγμή θα γίνει ένας σεισμός), αλλά στην ακραία πολιτική αδιαφορία που δείχνουν διαχρονικά όλες οι αστικές κυβερνήσεις για την αντιπλημμυρική και την αντισεισμική θωράκιση.
Ειρωνεία της τύχης τα έφερε έτσι που τη μέρα της νέας καταστροφικής πλημμύρας στην Αττική να ψηφίζεται από το Περιφερειακό Συμβούλιο, με συριζική πλειοψηφία πλέον, ο προϋπολογισμός του 2015, τον οποίο όμως είχε καταρτίσει η προηγούμενη περιφερειακή διοίκηση. Δεν προλάβαιναν να τον αλλάξουν, είπαν, μπόρεσαν όμως να αυξήσουν το κονδύλι για κάποιες φιλανθρωπικού τύπου δράσεις. Το κονδύλι για αντιπλημμυρικά έργα, όμως, δεν μπόρεσαν να το αλλάξουν! Ετσι, βλέπει κανείς να μην διατίθεται ούτε ευρώ για αγωγούς ομβρίων στον τεράστιο Δήμο Περιστερίου που πνίγηκε, επειδή προφανώς θεωρήθηκε ότι τα σχετικά έργα έχουν ολοκληρωθεί! Για τους γειτονικούς Δήμους Ιλίου, Πετρούπολης και Αγίων Αναργύρων-Καματερού, που αντιμετωπίζουν εξίσου μεγάλα προβλήματα, διατίθενται μόλις 1,1 εκατ. ευρώ, όταν για τα γήπεδα του Μελισσανίδη και του Αλαφούζου διετίθενται 27 εκατ. ευρώ. Οι συγκρίσεις είναι καταλυτικές και καμιά δικαιολογία δεν μπορεί να τις κρύψει.
Δε φταίει, βέβαια, η Δούρου για τις πλημμύρες, όμως το γεγονός ότι ο συνδυασμός της δέχτηκε να προωθήσει για ψήφιση αυτόν τον εκτρωματικό προϋπολογισμό δείχνει ότι από άποψη αρχών κινείται στην ίδια κατεύθυνση. Ασφαλώς και θα διαθέσουν κάτι παραπάνω τώρα, για να κατασιγάσουν την οργή του κόσμου που καταστράφηκε οικονομικά, όμως μ’ αυτό το «κάτι παραπάνω» μόνο πασαλείμματα θα γίνουν, όπως πασαλείμματα γίνονται τόσα χρόνια τώρα.
Οι περιοχές που αντιμετωπίζουν τα μεγάλα προβλήματα είναι γνωστές και εντοπισμένες εδώ και χρόνια. Κάθε φορά, όμως, ακούμε τα ίδια πράγματα: για την άναρχη δόμηση, για τα μπαζωμένα ρέματα. Μια επιχειρηματολογία που τείνει στην ανάπτυξη της συλλογικής ενοχής για ν’ απαλλαγούν οι πραγματικοί ένοχοι. Μια επιχειρηματολογία που τείνει στο «δεν μπορεί να γίνει τίποτα πέρα από πασαλείμματα». Και όμως, υπάρχουν επιστημονικές μελέτες εδώ και χρόνια. Ο «Ριζοσπάστης» αποκάλυψε μες στη βδομάδα μελέτη του Αναπτυξιακού Συνδέσμου Δυτικής Αθήνας (ΑΣΔΑ) και συγκεκριμένα το Επιχειρησιακό Πρόγραμμα Δυτικής Αθήνας για τη χρονική περίοδο 2012 – 2014, που αναφέρει ως επιτακτική ανάγκη «να προχωρήσει η διευθέτηση των ρεμάτων της Εσχατιάς, των παράπλευρων ρεμάτων της και του Χαϊδαρορέματος, να γίνουν τα αντιπλημμυρικά έργα και οι διαμορφώσεις αγωγών ομβρίων υδάτων, που είναι αναγκαία σε περιοχές όλων των δήμων». Δεν πρόκειται για καμιά απόρρητη μελέτη, για επίσημα κρατικά έγγραφα πρόκειται, που αποκαλύπτουν ότι γνώριζαν το πρόβλημα, ότι υπήρχαν λύσεις, αλλά δεν έγινε τίποτα για ν’ αρχίσουν αυτές οι λύσεις να υλοποιούνται. Αν είχε γίνει, τότε τα πράγματα θα ήταν σαφώς καλύτερα και οι καταστροφές λιγότερες. Και πάντως, θα υπήρχε μια ελπίδα ότι κάποια στιγμή θα ολοκληρωθούν τα απαραίτητα έργα και ο κόσμος δε θα ζει με το φόβο μιας ακόμη καταστροφικής πλημμύρας.
Ούτε στο άμεσο μέλλον πρόκειται να γίνει τίποτα, γιατί αυτή είναι η κατεύθυνση της ΕΕ. Ξεχάσαμε, άραγε, όσα αποκαλύφθηκαν πριν μερικά χρόνια, μετά την καταστροφική πλημμύρα του Κηφισού; Υπήρχε κοινοτική χρηματοδότηση για την κατασκευή των οδικών έργων, όχι όμως και για έργα ουσιώδους αντιπλημμυρικής προστασίας, τα οποία έπρεπε να χρηματοδοτηθούν αποκλειστικά από εθνικούς πόρους. Με το γνωστό πρόσχημα «να μην χάσουμε τους κοινοτικούς πόρους» παράτησαν εντελώς τα αντιπλημμυρικά έργα, έδωσαν την κουτάλα στους μεγαλοεργολάβους και άφησαν ολόκληρες περιοχές στοιχειωδώς απροστάτευτες.
Η ίδια λογική επικρατεί και στους προϋπολογισμούς που καταρτίζει η κεντρική διοίκηση, οι περιφέρειες και οι δήμοι. Μπούσουλας δεν είναι οι λαϊκές ανάγκες αλλά το περιβόητο ΕΣΠΑ και τα έργα που θεωρούνται επιλέξιμα. Είναι πιο εύκολο να «κόψεις» ένα κονδύλι 20 εκατ. ευρώ για να κάνει ο Μελισσανίδης τη μπίζνα του, λεηλατώντας παράλληλα το άλσος της Φιλαδέλφειας, παρά να «κόψεις» τα μισά για να γίνουν τα απαραίτητα αντιπλημμυρικά έργα, ενταγμένα σ’ ένα συνολικό σχεδιασμό. Το αποτέλεσμα είναι τα όποια αντιπλημμυρικά έργα γίνονται να είναι λίγα, σκόρπια σε διάφορους δήμους, αποσπασματικά, με αποτέλεσμα κάποιες φορές να προστατεύουν μια περιοχή ή ένα δήμο και να επιβαρύνουν μια γειτονική περιοχή ή ένα γειτονικό δήμο.
Αυτό το απέραντο μπάχαλο, που το πληρώνουν από καιρού εις καιρόν πότε ή μία και πότε η άλλη περιοχή, δεν είναι αποτέλεσμα ανικανότητας, αλλά αποτέλεσμα πολιτικών επιλογών. Επιστήμονες να σχεδιάσουν και συνεργεία να εκτελέσουν υπάρχουν, όμως η εξουσία και το κεφάλαιο έχουν άλλες προτεραιότητες.
