Συνάντηση στο Παρίσι είχαν κανονίσει οι Μέρκελ και Ολάντ, πριν την έκτακτη σύνοδο κορυφής που θα σηματοδοτούσε την επανέναρξη της διαπραγμάτευσης με την ελληνική κυβέρνηση, με fast track διαδικασίες αυτή τη φορά. Και πριν ξεκινήσει η έκτακτη σύνοδος κορυφής, οι Μερκολάντ πήραν ιδιαιτέρως τον Τσίπρα, για να του υπαγορεύσουν -παρουσία του Γιούνκερ με τον οποίο θα ρυθμίσει τις λεπτομέρειες τις επόμενες μέρες- ποιοι είναι οι όροι τους. Μετά τη συνάντησή τους στο Παρίσι, οι ηγέτες του γερμανογαλλικού άξονα τοποθετήθηκαν από κοινού, σε πνεύμα ενότητας απέναντι στην υποτελή χώρα, χρησιμοποιώντας ένα μίγμα ειρωνείας και ιμπεριαλιστικής υπαγόρευσης. Γιατί είναι σκέτη ειρωνεία η έκφραση δημόσιου σεβασμού στο αποτέλεσμα του ελληνικού δημοψηφίσματος και την ίδια στιγμή η υπαγόρευση όρων (έμμεσα μεν, αλλά δημόσια) που δείχνουν ότι το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος τους άφησε παγερά αδιάφορους.
Οταν αυτά είπαν δημόσια οι ηγέτες του γερμανογαλλικού άξονα, μπορούμε να φανταστούμε τι είπαν κατ’ ιδίαν στον Τσίπρα. Αλλωστε, γνώριζαν πολύ καλά πως το δημοψήφισμα δε γινόταν για να πάει ο Τσίπρας πιο «βαρύς» απέναντί τους, αλλά για να σώσει ο Τσίπρας την πολιτική παρτίδα στο εσωτερικό της Ελλάδας. Γνώριζαν τις επιστολές που στάλθηκαν από τον Τσίπρα στις 30 Ιούνη, με τις οποίες ζητούσε νέο δάνειο (αποκλειστικά για την αποπληρωμή των παλιών) και πρότεινε ως Μνημόνιο-3 την περιβόητη «πρόταση Γιούνκερ» (με μερικές δευτερεύουσες τροποποιήσεις). Οπότε, εκείνο που είχαν να του υπαγορεύσουν ήταν οι υπόλοιποι όροι της νέας συμφωνίας, ώστε ο έλεγχός τους όχι μόνο επί της ελληνικής οικονομίας αλλά και επί της ελληνικής κυβέρνησης να είναι πιο ασφυκτικός. Γι’ αυτό και είχαν απαιτήσει, μέσω Ολάντ, να εξασφαλίσει ο Τσίπρας τη συμφωνία και των υπόλοιπων αστικών κομμάτων (πλην Περισσού), η οποία αποτυπώθηκε στο χαρτί και στάλθηκε με κάθε επισημότητα από τον Παυλόπουλο (και όχι από τον Τσίπρα) στον Τουσκ.
Τα παραμύθια περί «αλλαγών στην Ευρώπη», «μετώπου του Νότου» κτλ., με τα οποία προεκλογικά και μετεκλογικά ο ΣΥΡΙΖΑ παραμύθιαζε τον ελληνικό λαό, διαψεύστηκαν για μια ακόμη φορά. Ο γερμανογαλλικός άξονας δεν είναι οικοδομημένος σε ιδεολογική βάση, αλλά σε γεωστρατηγική-ιμπεριαλιστική βάση. Γι’ αυτό και από τη συγκρότησή του τον έχουν διαχειριστεί περισσότερο χρόνο κυβερνήσεις με διαφορετικό πολιτικό πρόσημο (σοσιαλδημοκράτες από τη μια μεριά συντηρητικοί από την άλλη). Ο Τσίπρας, που ακόμη και τώρα εξακολουθεί να λέει τις παπάρες περί «ευρώπης της ισότητας και της αλληλεγγύης», δεν πήγε στη σύνοδο κορυφής για να διαπραγματευθεί ως ίσος προς ίσους με το σύνολο των ηγετών των χωρών-μελών της ΕΕ ή της Ευρωζώνης, αλλά νομιμοποίησε τον γερμανογαλλικό άξονα και προσπάθησε να διαπραγματευθεί μ’ αυτόν και μόνο, κάνοντας σκόνη τα δικά του ιδεολογήματα περί ισότητας και αλληλεγγύης.
