Τον όρο «αγρίως νεοφιλελεύθερος» τον καθιέρωσε στην Ελλάδα ο γενάρχης του ρεύματος, ο βιομήχανος και πολιτικός Στέφανος Μάνος, ο οποίος δεν στερούνταν χιούμορ. Ενας άλλος νεοφιλελεύθερος, που συμβάδισε επί πολλά χρόνια με τους Μάνο-Ανδριανόπουλο, ο μεγαλοαστικής καταγωγής Νίκος Δήμου, ψευτοφιλόσοφος και ψευτοσυγγραφέας, που μοστράριζε σαν διανοούμενος και όχι ως ιδιοκτήτης μεγάλης ασφαλιστικής εταιρίας, συνιδρυτής του Ποταμιού και από τα γκεσέμια του, βοηθάει από τις πρώτες κιόλας τηλεοπτικές εμφανίσεις του να καταλάβουμε την πολιτική αυτού του «κόμματος».
Από τη μια εμφανίζεται σαν μοντέρνος Μαυρογιαλούρος, τάζοντας 100.000 θέσεις εργασίας μέσα σε έξι μήνες, με χρηματοδότηση «ξένων» παραγόντων, τους οποίους δεν κατονομάζει, βέβαια, και από την άλλη ανοίγει το μέτωπο της Παιδείας, επαναφέροντας όλ’ αυτά που εδώ και πολλά χρόνια προσπαθούν κάποιοι να επιβάλουν, αλλά δεν το ‘χουν κατορθώσει.
Το Ποτάμι δεν είναι μόνο υπέρ των ιδιωτικών πανεπιστημίων, αλλά και υπέρ της διάλυσης της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, μέσω της πιο σκληρής κατηγοριοποίησής της. Το ενιαίο πρόγραμμα σπουδών βαφτίζεται καταναγκασμός από τον οποίο πρέπει να «απελευθερω- θούν» οι δυο πρώτες βαθμίδες της εκπαίδευσης, έτσι που να ‘χουμε προγράμματα σπουδών α’λα καρτ και σχολεία α’λα καρτ. Αυτό είναι το «νέο», «άφθαρτο» και «αμόλυντο» της αστικής πολιτικής ζωής. Ενας εσμός τυχοδιωκτών, απόλυτα εξαρτημένος από τους βαρόνους των μίντια, με αποστολή να γείρουν όσο γίνεται πιο δεξιά την πολιτική ζωή, εκμεταλλευόμενοι την πολιτική αφέλεια, το απολίτικο λαϊφστάιλ, τη λογική του καναπέ και του «κλάμπινγκ».
ΥΓ1: Πόσο απατεωνίσκοι είναι ο Θεοδωράκης και η παρέα του φάνηκε και από την περίπτωση του καθηγητή Χάγκεν Φλάισερ. Τον ρώτησαν αν μπορούν να χρησιμοποιήσουν τις γνωστές μελέτες του για τις γερμανικές αποζημιώσεις, αυτός απάντησε καταφατικά (όπως θα έκανε όποιος και να τον ρωτούσε) και αυτοί ανακοίνωσαν ότι είναι στους 30 που στηρίζουν και συνιδρύουν το Ποτάμι. Κι αυτός αναγκάστηκε να δηλώσει ότι δεν έχει καμιά οργανωτική σχέση με το Ποτάμι, την ίδρυση του οποίου πληροφορήθηκε από τα ΜΜΕ.
ΥΓ2: Μπορεί ο Θεοδωράκης να εμφανίζεται σαν καλό παιδί και σπουδαίος δημοσιογράφος που κάνει πάντα τίμια δουλειά, όμως –όπως συμβαίνει με όλες τις φίρμες του αστικού ραδιοτηλεοπτικού στερεώματος– κρύβει μπόλικους σκελετούς στη ντουλάπα του, γεγονός που οι πολιτικοί του αντίπαλοι δε θ’ αφήσουν ανεκμετάλλευτο. Η Αφγανική Κοινότητα ήδη τον κατήγγειλε για ψευτιές, αποσιωπήσεις και παραποιήσεις, που είχαν ως σκοπό να βγάλουν λάδι το Λιμενικό για το έγκλημα στο Φαρμακονήσι (ολόκληρη η ανακοίνωσή της στη σελίδα 11). Ανταγωνιστικά Μέσα αποκάλυψαν ότι έκανε «στήσιμο» σε εκπομπή για τις φυλακές ανηλίκων του Αυλώνα, βάζοντας κρατούμενο να διηγηθεί ανύπαρκτη ιστορία, την οποία σκάρωσε ο ίδιος ο Θεοδωράκης, επειδή έτσι η διήγησή του γινόταν περισσότερο πιασάρικη τηλεοπτικά. Κι είμαστε ακόμα στην αρχή. Δεν πρέπει να παραβλέπουμε, όμως, το γεγονός ότι ένα ολόκληρο μιντιακό σύστημα υψώνει ασπίδα προστασίας γύρω από τους αγύρτες, ποντάροντας στην άγνοια και την αποπολιτικοποίηση.
