Η είδηση δημοσιεύεται από όλα τα Μέσα «στεγνή»: «Συνελήφθη και οδηγείται στον εισαγγελέα ο πρώην βουλευτής της Χρυσής Αυγής Μιχάλης Αρβανίτης, για παραβίαση των περιοριστικών όρων». Ποιων περιοριστικών όρων; Απορία ψάλτου βηξ.
Στον Αρβανίτη το δικαστήριο αναγνώρισε ελαφρυντικό (κακώς, κάκιστα) και τον καταδίκασε σε κάθειρξη 5 ετών για ένταξη σε εγκληματική οργάνωση. Του έδωσε και ανασταλτικό χαρακτήρα στην έφεση, επιβάλλοντάς του απαγόρευση εξόδου από τη χώρα, χρηματική εγγύηση 20.000 ευρώ και εμφάνιση στο αστυνομικό τμήμα δυο φορές το μήνα.
Ο όρος που παραβίασε ο Αρβανίτης είναι η μη καταβολή της εγγύησης των 20.000 ευρώ. Πληροφορίες που διέρρευσε το περιβάλλον του σε πατρινά Μέσα προσπαθούν να τον βγάλουν και… αδικημένο. Δεν μπορούσε, λέει, να πληρώσει την εγγύηση, πρότεινε στα αρμόδια δικαστικά όργανα «να δώσει» το σπίτι του, που αξίζει πολύ περισσότερο, αλλά το αίτημά του δεν έγινε δεκτό.
Θα παραβλέψουμε τον ισχυρισμό ότι ο Αρβανίτης δεν μπορούσε να βρει 20.000 ευρώ (!) και θα σταθούμε καταρχάς στον ισχυρισμό ότι προσφέρθηκε «να δώσει» το σπίτι του. Κανένα σπίτι δε χρειαζόταν να δώσει. Υπάρχει η δυνατότητα να εγγραφεί υποθήκη σε περιουσιακό στοιχείο του καταδικασθέντος ή τρίτου, το οποίο επιστρέφει σ’ αυτόν, όπως επιστρέφει και η χρηματική εγγύηση, όταν τελειώσουν οι περιοριστικοί όροι (μετά την απόφαση σε δεύτερο βαθμό). Υπάρχει, όμως, ο όρος το περιουσιακό στοιχείο να είναι ελεύθερο βαρών. Να μην έχουν εγγραφεί σ’ αυτό άλλες υποθήκες, να μην υπάρχουν αποφάσεις κατάσχεσης κτλ. Προφανώς, το σπίτι που προσφέρθηκε «να δώσει» ο Αρβανίτης (αν αληθεύει αυτός ο ισχυρισμός) δεν πληρούσε τις προϋποθέσεις και γι’ αυτό τα αρμόδια δικαστικά όργανα δεν έκαναν δεκτό το αίτημά του.
Το σημαντικότερο, όμως, αυτό που κανένα δημοσίευμα δεν αναφέρει, είναι άλλο. Ο νόμος προβλέπει ότι η καταβολή της χρηματικής εγγύησης για να μην πάει κάποιος καταδικασθείς στη φυλακή πρέπει να ολοκληρωθεί σε ένα μήνα μετά την καταδίκη. Οι δε διαδικασίες για την αντικατάσταση της χρηματικής εγγύησης με εγγραφή υποθήκης σε περιουσιακό στοιχείο είναι ταχύτατες, μετά την πάροδο του ενός μήνα. Πόσοι μήνες έχουν περάσει από τότε που καταδικάστηκε ο Αρβανίτης παρέα με τους άλλους νεοναζιστές; Εννιά μήνες!
Δηλαδή, για τόσους μήνες ο Αρβανίτης κυκλοφορούσε ελεύθερος ενώ έπρεπε να βρίσκεται στη φυλακή! Αν ήταν κάποιος φτωχοδιάβολος που αδυνατούσε να καταβάλει την εγγύηση, θα τον είχαν στείλει στη φυλακή την επομένη της λήξης της προθεσμίας. Ο Αρβανίτης, όμως, αν και νεοναζιστής, βουλευτής (στέλεχος δηλαδή) μιας εγκληματικής συμμορίας που δημιουργήθηκε για να διαπράξει κακουργήματα και πλημμελήματα (ανθρωποκτονίες, απόπειρες ανθρωποκτονίας κ.ά.), όπως αναφέρει το σκεπτικό της δικαστικής απόφασης, αφέθηκε να σουλατσάρει στην Πάτρα (και οπουδήποτε τραβούσε η ψυχή του) επί τόσους μήνες.
Δικηγόρος, επίλεκτο στέλεχος της τοπικής Ακροδεξιάς (που έχει τη δική της ιστορία: ας θυμηθούμε τη δολοφονία του αγωνιστή καθηγητή Νίκου Τεμπονέρα από τον πρόεδρο της ΟΝΝΕΔ Πάτρας Γιάννη Καλαμπόκα, του οποίου συνήγορος υπεράσπισης υπήρξε ο εθνικοσοσιαλιστής Μ. Αρβανίτης!), με δεσμούς με τον αστυνομικοδικαστικό μηχανισμό, είχε αυτή την εξοργιστική προνομιακή μεταχείριση. Ποιος ξέρει τι φοβήθηκαν και τον συνέλαβαν έστω και μ’ αυτή την τόσο μεγάλη καθυστέρηση…
