Οση ώρα κατέθετε η Στ. Αξαρλιάν, μητέρα του Θάνου Αξαρλιάν που πέθανε από αιμορραγία, χτυπημένος από θραύσματα τζαμιών που έσπασαν κατά την ενέργεια της 17Ν κατά Παλαιοκρασά (εκτόξευση ρουκέτας έξω από το υπουργείο Οικονομικών), αναρωτιόμασταν αν η κατάθεσή της ήταν κατάθεση μιας πονεμένης μάνας που έχασε το παιδί της ή αν ήταν πολιτική τοποθέτηση ενός ατόμου που συμμετέχει στο επικοινωνιακό σκέλος της επιχείρησης «αντιτρομοκρατία». Αναρωτηθήκαμε, ακόμα, αν ίσχυαν και τα δυο, αν είχαμε μια εκδήλωση αντιφάσεων, που θα ήταν κατανοητές.
Η απάντηση που δώσαμε στο τέλος ήταν πως το πρώτο έχει υποχωρήσει μέχρις εξαφάνισης. Κυρίαρχο είναι το δεύτερο, η πολιτική σκοπιμότητα. Το πρώτο, ο πόνος της μάνας, χρησιμοποιείται ως επικοινωνιακό εργαλείο για να στηρίξει το δεύτερο. Βοηθάει, άλλωστε –εκτός όλων των άλλων- και ο χρόνος (έχουν περάσει 14 χρόνια).
Η κ. Αξαρλιάν εμφανίστηκε ως επικεφαλής του «Συλλόγου Αλληλεγγύης στα Θύματα της Τρομοκρατίας», που έχει ιδρύσει. Με δράση συναγωνιστική προς το γνωστό «Ως εδώ». Ενός Συλλόγου που δεν γνωρίζουμε τις σχέσεις του με την πολιτική εξουσία, αλλά μπορούμε βάσιμα να τις εικάσουμε (για ευνόητους λόγους). Στην κατανομή των ρόλων που έχει γίνει, ο δικός της δεν είναι να μιλάει με κραυγές, αλλά να ρίχνει στη ζυγαριά τον πόνο της μάνας. Στην προηγούμενη δίκη ο Δ. Κουφοντίνας σηκώθηκε και ευθαρσώς της ζήτησε συγνώμη. Δεν τη δέχτηκε. Αυτή τη φορά ο Κουφοντίνας σιώπησε και κατά τη γνώμη μας καλά έκανε. Γιατί η δική του ειλικρινής στάση δεν συναντά την ίδια ειλικρίνεια από την άλλη πλευρά.
Η Γ. Κούρτοβικ, πολύ προσεκτικά και σεβόμενη απόλυτα την ιδιότητα της μάνας που έχει χάσει το παιδί της, προσπάθησε μέσα από λίγες ερωτήσεις να ξεκαθαρίσει το πολιτικό πλαίσιο. Σχεδόν καμιά ερώτησή της δεν απαντήθηκε. Για παράδειγμα, δεν απαντήθηκε η ερώτηση αν στη μακρόχρονη δράση της 17Ν υπήρξε άλλη περίπτωση που να τραυματίστηκε άσχετος προς τον επιλεγμένο στόχο της άνθρωπος. Οσο για την ερώτηση, αν η κ. Αξαρλιάν βάζει το γιο της μαζί με τους καταδικασμένους στη συνείδηση του ελληνικού λαού βασανιστές της χούντας Μάλλιο και Μπάμπαλη, αυτή απαγορεύτηκε από τον πρόεδρο, όπως και κάθε άλλη συναφής. Στην εισαγγελέα επιτράπηκε να ρωτήσει αβανταδόρικη την κρίση της μάρτυρα για το αν κάποιες αναφορές στην προκήρυξη της 17Ν ήταν ειλικρινείς ή παραπλανητικές, όμως στην υπεράσπιση απαγορεύτηκε κάθε ερώτηση σχετική με το πολιτικό περιεχόμενο του «Συλλόγου» της κ. Αξαρλιάν, η παρουσίαση του οποίου κατέλαβε το μεγαλύτερο μέρος της κατάθεσής της. Δείγμα… αντικειμενικότητας από τον πρόεδρο.
Ο Β. Δουλγεράκης, που ψιλοτραυματίστηκε στο συμβάν, απαντώντας σε ερωτήσεις «γεμάτες νόημα» της εισαγγελέα, υποστήριξε ότι παραλίγο να σκοτωθεί κι αυτός. Η Γ. Κούρτοβικ περιορίστηκε να διαβάσει την ιατροδικαστική έκθεση, που ανέφερε μικροαμυχές και όλως ελαφρά σωματική βλάβη, για την οποία συστήθηκε δυο μέρες αποχή από την εργασία! Και συμπλήρωσε με νόημα: Εχει παρέλθει χρόνος, μεσολάβησε και η επαφή με το «Σύλλογο»… «Δεν συμμετέχει στο Σύλλογο», πετάχτηκε ελαφρώς ζεματισμένος ο συνήγορος πολιτικής αγωγής Ν. Λίβος. «Πως, έχω έρθει στο Σύλλογο», απάντησε ο μάρτυρας! Τόμπολα…
Κατέθεσε, επίσης, ο Σ. Αξαρλιάν, αδερφός του νεκρού, που αναφέρθηκε πιο σύντομα σε όσα είχε πει προηγούμενα η μητέρα του.
ΥΓ: Η επί της ουσίας συνεδρίαση κράτησε λιγότερο από δυο ώρες. Αλλοι μάρτυρες δεν είχαν κληθεί. Ο επικοινωνιακός χειρισμός επέβαλε η μέρα να αφιερωθεί μόνο στην οικογένεια Αξαρλιάν και το Σύλλογό της. Φαντάζεστε τι θα γινόταν αν εμφανιζόταν κάποιος από τους αναγνωριστές της πρώτης δίκης και τα ‘παιρνε πίσω, δίνοντας την είδηση της ημέρας; Η επικοινωνιακή κινητοποίηση, άλλωστε, φάνηκε από την παρουσία δημοσιογράφων καναλιών και εφημερίδων μετά από καιρό (μετά από τη Ντόρα για την ακρίβεια).
