ΥΠΟΘΕΣΗ ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ
Η ώρα του «Λε-Πα» της πολιτικής. Του τέως βουλευτή Λευτέρη Παπαδημητρίου, που ο πυροβολισμός του στα πόδια από τη 17Ν (ήταν τότε αναπληρωτής γραμματέας της ΚΟ της ΝΔ) του στοίχισε την πολιτική του καριέρα, αφού έκτοτε η ΝΔ τον πέταξε εκτός λιστών (και ο Μητσοτάκης και ο Καραμανλής) και πλέον πασχίζει να εκλεγεί δήμαρχος στο Μαρούσι, χωρίς το κομματικό χρίσμα.
Αφού έριξε για εισαγωγή έναν καυγά με τον πρόεδρο και πέτυχε τελικά να καταθέσει από τα έδρανα της πολιτικής αγωγής και όχι από το βήμα του μάρτυρα, και αφού πρότεινε να κληθούν ως μάρτυρες οι Γκελεστάθης, Σημαιοφορίδης, Γρυλλάκης, Νηστικάκης και Μαυρίκης (το δικαστήριο επιφυλάχτηκε!), ο Λ. Παπαδημητρίου άρχισε να λέει το παράπονό του. «Με κατέστρεψαν. Με σπίλωσαν, μου άφησαν το στίγμα, διότι οι σκοτεινοί μηχανισμοί το εκμεταλλεύτηκαν για να περάσουν την άποψη ότι και ο Παπαδημητρίου κάτι έκανε για να τον χτυπήσει η 17Ν. Ο κ. Κουφοντίνας στην προηγούμενη δίκη είπε ότι δεν ήμουν διαπλεκόμενος. Δεν αρκεί να λέει ο κ. Κουφοντίνας ότι δεν είμαι διαπλεκόμενος. Πρέπει να αποκαταστήσουν το όνομά μου. Εκτός αν δεν πιστεύουν στις ηθικές αρχές και αξίες».
Ο Δ. Κουφοντίνας, βέβαια, του είπε και πάλι ότι δεν είχαν τίποτα προσωπικό μαζί του και ότι στο πρόσωπό του χτυπήθηκε το πολιτικό σύστημα. Ομως ο Λ. Παπαδημητρίου ήθελε να του ζητήσει και συγνώμη, ήθελε… καλύτερη αποκατάσταση του ονόματός του. Εχει το παράπονό του ο άνθρωπος, διότι –όπως είπε απευθυνόμενος στον Δ. Κουφοντίνα- αυτόν το πολιτικό σύστημα τον πέταξε έξω, διότι ήταν έντιμος και όχι διαπλεκόμενος. Εκανε και ένα σχετικό μαθηματάκι περί επανάστασης, η οποία δεν γίνεται με τα σαρανταπεντάρια, διανθισμένο με συνεχείς εκκλήσεις προς τον Δ. Κουφοντίνα να τον αποκαταστήσει, και στη συνέχεια πέρασε στα πραγματικά περιστατικά.
Ανέφερε ότι τον πυροβόλησαν στα πόδια δύο άτομα με τρεις σφαίρες. Ο Σάββας Ξηρός έχει παραδεχτεί ότι ήταν ο ένας. Στην πρώτη δίκη –είπε- είχα αναφέρει ότι μεγαλύτερη πιθανότητα είναι να ήταν ο Τζωρτζάτος και μικρότερη να μην είναι. Επειδή θέλω να έχω ήσυχη τη συνείδησή μου –κατέληξε- εάν ο κ. Τζωρτζάτος μου πει πού ήταν εκείνο το πρωί, εγώ θα ζητήσω την απαλλαγή του. Ο Β. Τζωρτζάτος δήλωσε ότι το 1992 είχε αποχωρήσει από την οργάνωση και επομένως δεν θα μπορούσε να έχει οποιαδήποτε σχέση με τη συγκεκριμένη ενέργεια. Οσο για το πού ήταν εκείνο το πρωί, δε μπορεί να θυμάται μετά από 15 χρόνια. «Στην κρίση σας», ήταν η καταληκτική ατάκα του Λ. Παπαδημητρίου. Και όταν διαβάστηκε (κατόπιν αιτήματος της υπεράσπισης Τζωρτζάτου) η δήλωση που είχε κάνει ο Σάββας στην πρώτη δίκη, στην οποία είπε ότι κανένας Τζωρτζάτος δεν υπήρξε εκεί και ότι ο ίδιος (ο Σάββας) πυροβόλησε πρώτα με το 38άρι που κρατούσε στο χέρι του και στη συνέχεια έριξε μια σφαίρα με το 45άρι, που έβγαλε από τη μέση με το αριστερό χέρι, ο Λ. Παπαδημητρίου απέφυγε και πάλι να πάρει θέση και άφησε τη δήλωση του Σάββα στην κρίση του δικαστήριου.
Οπως βλέπετε, ο Λ. Παπαδημητρίου έδωσε με τον δικό του τρόπο ένα περιγραφικό ορισμό του «πολιτικού εγκλήματος», παραδεχόμενος ότι η 17Ν με τις ενέργειές της παρενέβαινε στον πολιτικό ανταγωνισμό και τον επηρέαζε, αφήνοντας «στίγματα» για τους στόχους της. «Στίγματα» που επηρέαζαν την αντίληψη που είχε ο λαός για όσους χτυπούσε η οργάνωση. Γι’ αυτό και ζήτησε από τον Δ. Κουφοντίνα, που έχει αναλάβει την πολιτική ευθύνη για τη δράση της 17Ν, να τον αποκαταστήσει, αναφερόμενος στις ηθικές του αξίες, αναγνωρίζοντας δηλαδή ότι η δράση της 17Ν υπάκουε σε ηθικές αξίες. «Δεν περίμενα ποτέ να με χτυπήσει η 17Ν, διότι δεν έβλαψα κανένα. Ηξερα ότι η 17Ν χτυπάει τη διαπλοκή και τη διαφθορά, γι’ αυτό και δεν περίμενα ποτέ να με χτυπήσει εμένα. Μάλλον παραπλανήθηκαν, γιατί εγώ δεν ασκούσα εξουσία. Τόσοι χαφιέδες υπάρχουν που διασπείρουν φήμες, άνθρωποι των μυστικών υπηρεσιών. Τους παραπλάνησαν. Ισως να είχαν λανθασμένες πληροφορίες. Γι’ αυτό τους συγχωρώ. Ομως, από τότε καταστράφηκε η καριέρα μου.
Βρέθηκα στο περιθώριο. Γι’ αυτό και ζήτησα επίμονα και το ζητάω και σήμερα: να αποκαταστήσουν το όνομά μου. Εάν πιστεύουν στις ηθικές αρχές και αξίες. Ενώ για άλλους στις προκηρύξεις γράφουν: ήταν ανακατωμένος με τον Κοσκωτά, έκανε αυτό, έκανε το άλλο, για μένα δε γράφουν τίποτα». Δεν δίστασε να πει ότι «η ΑΓΕΤ ξεπουλήθηκε», αλλά αυτός δεν είχε καμιά ανάμιξη! Συμπέρασμα: ο Λ. Παπαδημητρίου υπήρξε απείρως πιο έντιμος από διάφορους μεγαλόσχημους, εντός και εκτός δίκης. Δε μπορεί, βέβαια, να κάνει την υπέρβαση, έχει και τη ροπή προς τις θεωρίες συνωμοσίας (γι’ αυτό ζήτησε εισαγωγικά την κλήση των συγκεκριμένων μαρτύρων και δήλωσε ότι ηθικοί αυτουργοί ήταν πολιτικά πρόσωπα!), όμως έχοντας το παράπονό του, τον καημό του, που το κόμμα του τον πέταξε στα σκουπίδια, αναγκάζεται να ζητήσει πολιτική αποκατάσταση από την πλευρά εκείνη που τον κατέστησε στόχο της, νομιμοποιώντας έτσι τον πολιτικό ανταγωνισμό ακόμα και σ’ αυτό το επίπεδο. Η δήλωση που έκανε μετά το τέλος της κατάθεσής του είναι χαρακτηριστική:
«Κύριε πρόεδρε, εσείς οι μεγαλύτεροι ζήσατε τον εμφύλιο, εγώ ήμουν μικρός. Τις αμαρτίες αυτού του εμφυλίου πολέμου τις πληρώνουμε και σήμερα. Μετά το 1974 είχαμε μια άλλη μορφή πάλης. Χτυπήθηκε το σύστημα με 45άρι. Διαφωνώ, γιατί πιστεύω στην πολιτική επανάσταση με αιτία. Στην πολιτική που ασκείται από τα πρόσωπα και όχι με τα πιστόλια, που πιστεύει ο κ. Κουφοντίνας και η παρέα του. Δικαίωμά τους. Μπορεί το σύστημα να έχει αγκυλώσεις, αλλά η μεταρρύθμιση, η επανάσταση μπορεί να γίνει μόνο από πρόσωπα με ειρηνικές και δημοκρατικές διαδικασίες. Μπορεί τα πρόσωπα να απαξιώνονται ή να τίθενται από την πολιτική εξουσία στο περιθώριο, αλλά μόνο αυτά θα ξεπεράσουν τις αγκυλώσεις που υπάρχουν σήμερα. Αυτά τα πρόσωπα θα κάνουν την επανάσταση. Εάν το σύστημα δεν ακολουθήσει τη σωστή πορεία, ο Λευτέρης Παπαδημητρίου ως δικηγόρος και ως πολιτικός φοβάται ότι θα οδηγηθούμε σε ανεξέλεγκτες αναρχοαυτόνομες καταστάσεις.
Ο κ. Κουφοντίνας πιστεύει στην επανάσταση με τα πιστόλια. Αυτή είναι η ιδεολογία του, με την οποία εγώ διαφωνώ. Είχε όμως το θάρρος να αναλάβει την πολιτική ευθύνη και να σταθεί στο εδώλιο του κατηγορουμένου και να με αντικρίσει πρόσωπο με πρόσωπο. Ενώ άλλοι επαναστάτες εντός εισαγωγικών κρύβονται είτε στα κελιά του Κορυδαλλού είτε αλλού. Επαναλαμβάνω και πάλι ότι συγχωρώ τους παρολίγον δολοφόνους μου, γιατί υπήρξαν κι αυτοί θύματα της παραεξουσίας. Και τους συγχωρώ γιατί πιστεύω στην ειρήνη και στη δημοκρατία. Πρέπει να βλέπουμε μπροστά».
Ολα αυτά τα πολιτικά στοιχεία της παρουσίας Παπαδημητρίου κατέδειξε και ανέδειξε στο εκτεταμένο σχόλιό της η συνήγορος του Δ. Κουφοντίνα, Γ. Κούρτοβικ, ενώ ο Δ. Κουφοντίνας είπε τον τελευταίο λόγο με μια δήλωση:
«Είναι γεγονός ότι ο κ. Παπαδημητρίου καθ’ όλη τη διάρκεια της συνεδρίασης έχασε την ψυχραιμία του, εξετράπη θα έλεγα, αλλά αυτό είναι κατανοητό, λόγω της φόρτισης. Ωστόσο, ίσως και εξαιτίας αυτού, μας ξάφνιασε η τελευταία δήλωση, μια πολιτική δήλωση με βαρύτητα και αρκετά θαρραλέα θα τη χαρακτήριζα. Κάποιος ο οποίος έχει χτυπηθεί από τη 17Ν να μιλάει για ειρήνευση. Δε θέλω να μιλήσω επί της ουσίας αυτής της δήλωσης, θέλω να επισημάνω ακριβώς αυτό που είπα, τη βαρύτητά της και το θαρραλέο της δήλωσης.
Ο κ. Παπαδημητρίου μίλησε με πολλά λόγια, εγώ θα πω λίγα. Θα απαντήσει πρώτα ο Λευτέρης Παπαδημητρίου στο Λευτέρη Παπαδημητρίου, ότι ο καθένας θα κριθεί για τις πράξεις του και όχι για τα ωραία λόγια του. Είναι από το φυλλάδιο που έχει βγάλει, κατεβαίνει υποψήφιος δήμαρχος στο Μαρούσι. Μέσα λέει και άλλα, το πρόγραμμά του, ας το πούμε έτσι, μιλάει για πλήρη διαφάνεια κ.λπ. Θέλω να πω το εξής, ότι πραγματικά ο καθένας κρίνεται από τα έργα του και όχι από τα λόγια του. Να θυμηθούμε λίγο την περίοδο του ’92, ήτανε κυβέρνηση της ΝΔ με το Μητσοτάκη, είχε εξαπολύσει μια άγρια νεοφιλελεύθερη επίθεση στο εισόδημα των λαϊκών στρωμάτων, ξεπουλιόταν η δημόσια περιουσία, ένα μεγάλο ποσοστό της παραγωγικής ικανότητας της χώρας ξεπουλήθηκε, εκποιήθηκε, με το αζημίωτο για κάποιους. Οπως προκύπτει και από την προκήρυξη πολύ καθαρά, ουδέποτε η οργάνωση είπε ότι ο κ. Παπαδημητρίου ήταν ένοχος διαπλοκής και μιζών. Οι ευθύνες του ήταν καθαρά πολιτικές. Ηταν ένας από τους 152 βουλευτές της ΝΔ που στήριζαν με την ψήφο τους αυτή την άγρια νεοφιλελεύθερη επίθεση κατά των λαϊκών στρωμάτων και όχι απλώς ήταν ένας από τους 152 αλλά ήταν ως αναπληρωτής γραμματέας, ο λοχίας, αυτός δηλαδή που φρόντιζε να μαζεύονται όλοι οι βουλευτές, να μην υπάρχουν διαρροές και μ’ αυτή την έννοια είχε ευθύνη. Επιπλέον και ως πρόεδρος αργότερα της Επιτροπής Οικονομικών Υποθέσεων, την ώρα που βοούσε ο τόπος για τις μίζες στην ΑΓΕΤ, την ώρα που είχε βγει στην Ιταλία η Καλτσεστρούτσι και η Φερούτσι και είχαν πει με ποιον τρόπο παίρναν τα δημόσια έργα, όταν βοούσε λοιπόν αυτός ο τόπος, η Επιτροπή Οικονομικών Υποθέσεων, στην οποία ήταν πρόεδρος, δεν έκανε τίποτα για τη διερεύνηση αυτής της υπόθεσης. Οι ευθύνες του Λευτέρη Παπαδημητρίου, όπως προκύπτει και από την προκήρυξη πολύ καθαρά, ήταν καθαρά πολιτικές».
