Αν το Επιμελητήριο Περιβάλλοντος και Βιωσιμότητας δεν ήταν ένα καθωσπρέπει αστικό όργανο, δε θα είχε κανένα πρόβλημα να χαρακτηρίσει «κωλόχαρτο» (ή έστω «κουρελόχαρτο») τη ΜΠΕ (Μελέτη Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων) για το γήπεδο του Μελισσανίδη στη Νέα Φιλαδέλφεια. Ομως, ακόμη και με την τυπική τεχνοκρατική γλώσσα που χρησιμοποιεί, βγάζει τη μελέτη άχρηστη, αυθαίρετη και παραπειστική σε όλα της τα σκέλη, ενώ παράλληλα επισημαίνει ότι είναι παράνομη η διαδικασία με την οποία η ΜΠΕ προωθήθηκε προς δημόσια διαβούλευση και έγκριση.
Το χαστούκι ήταν ιδιαίτερα ισχυρό για τον Μελισσανίδη. Αυτή τη φορά δεν μιλούν οι «Οικοταλιμπάν» ή «δεκαπέντε αντιφρονούντες», όπως χαρακτήριζαν οι «υπάλληλοί» του από τα κατευθυνόμενα χουλιγκανομέσα το Συντονιστικό Κατοίκων Φιλαδέλφειας-Χαλκηδόνας και γύρω περιοχών. Δεν μιλά καν ο δήμαρχος Φιλαδέλφειας-Χαλκηδόνας, τον οποίο στοχοποίησαν. Αυτή τη φορά μιλά ένας οργανισμός με κύρος στον αστικό κόσμο, που κανένας δεν μπορεί να κατηγορήσει για μεροληψία. Ο εν λόγω οργανισμός έχει επίτιμο πρόεδρο τον πρώην αντιπρόεδρο του ΣτΕ Μ. Δεκλερή (είναι και ο ιδρυτής του), έχει πρόεδρο τη σύμβουλο Επικρατείας Μ. Καραμανώφ, έχει μέλη στο διοικητικό και το επιστημονικό του συμβούλιο διακεκριμένους εκπροσώπους του αστικού επιστημονικού στρατόπεδο, όπως ο Ζερεφός, ο Παρίτσης, ο Μουτσόπουλος, ο Αραβαντινός, ο Στεφάνου και άλλοι. Τι να πει σ’ όλους αυτούς και στην επιστημονική ομάδα που συνέταξε την 45 σελίδων «Κριτική της ΜΠΕ του έργου “Κέντρο Αθλητισμού, Μνήμης και Πολιτισμού στη Ν. Φιλαδέλφεια Αττικής’’»; Οτι είναι όργανα των «δεκαπέντε αντιφρονούντων»; ‘Η μήπως όργανα του Βασιλόπουλου; Ο δήμος Φιλαδέλφειας-Χαλκηδόνας το μόνο που έκανε ήταν να απευθυνθεί στο Επιμελητήριο και να ζητήσει τη γνώμη του για τη ΜΠΕ του Μελισσανίδη.
Φυσικά, η άποψη του Επιμελητήριου δεν είναι υποχρεωτική για το υπουργείο που καλείται να εκδώσει ΑΕΠΟ (Απόφαση Εγκρισης Περιβαλλοντικών Ορων) βάσει της ΜΠΕ του Μελισσανίδη. Ποια υπηρεσία, όμως, μπορεί να ξεπεράσει μια τεκμηριωμένη κριτική, από έναν έγκυρο αστικό φορέα; Και κυρίως, ποια υπηρεσία μπορεί να ξεπεράσει τα τεράστια προβλήματα νομιμότητας που εγείρονται;
Καταρχάς, υπάρχει ένα ζήτημα νομιμότητας που -κακώς κατά τη γνώμημας– η Κριτική του Επιμελητήριου δε θίγει. Πρόκειται για το ιδιοκτησιακό ζήτημα, που ήδη έχει εγερθεί από εμάς (δείτε εδώ). Δεν είναι δυνατόν να τίθεται σε δημόσια διαβούλευση η ΜΠΕ που καταθέτει μια ανώνυμη εταιρία, που εμφανίζεται ως ιδιοκτήτης και φορέας ενός έργου, το οποία πρόκειται να οικοδομηθεί πάνω σε οικόπεδο που ανήκει στο Ελληνικό Δημόσιο και έχει παραχωρηθεί μόνο κατά χρήση, διοίκηση και διαχείριση σε ένα ερασιτεχνικό σωματείο, για την ανάπτυξη κοινωφελών και μόνο σκοπών, επί ποινή άρσης της παραχώρησης, σε περίπτωση που αυτός ο κοινωφελής σκοπός παύει να επιτελείται.
Το Επιμελητήριο σωστά επισημαίνει την παραβίαση του σκοπού της παραχώρησης με την κατασκευή γηπέδου για χρήση μόνο επαγγελματικού ποδόσφαιρου, με παράλληλο αποκλεισμό όλων των άλλων αθλημάτων, όμως δεν κάνει το αυτονόητο επόμενο βήμα. Οι έγκριτοι νομικοί της μελετητικής του ομάδας γνωρίζουν σίγουρα πως η συγκεκριμένη έκταση δεν μπορεί να παραχωρηθεί από το ερασιτεχνικό σωματείο ΑΕΚ σε μια κερδοσκοπική ανώνυμη εταιρία και επομένως κακώς τέθηκε σε διαβούλευση μια ΜΠΕ που εμφανίζει την εταιρία του Μελισσανίδη «Δικέφαλος 1924 ΑΕ» ως κύριο του οικοπέδου και φορέα του έργου. Απορούμε πραγματικά γιατί απέφυγαν να το επισημάνουν αυτό.
Πέρα απ’ αυτή την παράλειψη, όμως, το Επιμελητήριο καταδεικνύει μια άλλη σημαντικότατη παρανομία, που καθιστά άκυρη τη διαδικασία δημόσιας διαβούλευσης και επιβάλλει την άμεση ακύρωσή της. Το κεφάλαιο της Κριτικής με τίτλο «Ως προς τη νομιμότητα της διαδικασίας διαβούλευσης της ΜΠΕ», μετά από εμπεριστατωμένη νομική επιχειρηματολογία, καταλήγει στο συμπέρασμα ότι «καθίσταται άνευ αντικειμένου και αλυσιτελής η παρούσαδιαδικασία δημοσιοποίησης, υποβολής αντιρρήσεων και έγκρισης της ΜΠΕ, αφούδεν έχει προηγηθεί η διαδικασία της Στρατηγικής Περιβαλλοντικών Εκτίμησης».Εισαγωγικά στο εν λόγω κεφάλαιο αναφέρεται ότι «η παρούσα διαδικασίαέγκρισης της ΜΠΕ πάσχει σοβαρή νομική πλημμέλεια, η οποία πλήττει το κύρος και της ίδιας της ΜΠΕ, ανεξάρτητα από το περιεχόμενό της. Η πλημμέλεια αυτή συνίσταται στο γεγονός ότι η ΜΠΕ έχει εκπονηθεί και τεθεί σε δημόσια διαβούλευση, χωρίς να έχει προηγηθεί η διαδικασία ΣτρατηγικήςΠεριβαλλοντικής Εκτίμησης (ΣΠΕ) και η κατάρτιση Στρατηγικής ΜελέτηςΠεριβαλλοντικών Επιπτώσεων (ΣΜΠΕ), όπως επιτάσσει η Οδηγία 2001/42 της ΕΕ και η ΚΥΑ 107017/2006 (ΦΕΚ Β’ 1225/5.9.2006) για τη μεταφορά τηςΟδηγίας αυτής στην εσωτερική έννομη τάξη». Οπως επισημαίνεται, και αν υπήρχε κάποια αμφιβολία ως προς την υποχρέωση τήρησης της διαδικασίας της ΣΠΕ, «έχει πλέον αρθεί μετά την έκδοση της αποφάσεως του Δικαστηρίουτης Ευρωπαϊκής Ενωσης (ΔΕΕ) της 10.9.2015». Στη συνέχεια παρατίθενται αποσπάσματα από αυτή την πολύ πρόσφατη απόφαση του ΔΕΕ, η οποία μάλιστα εκδόθηκε μετά από την υποβολή προδικαστικού ερωτήματος του ελληνικού ΣτΕ. Το ΔΕΕ αποφάνθηκε ότι για κάθε τέτοιας εμβέλειας έργο, ανεξάρτητα αν προβλέπεται από νόμο ή αν έχει ενταχθεί σε Ρυθμιστικό Σχέδιο, πρέπει να προηγείται Στρατηγική Περιβαλλοντική Εκτίμηση. Το συμπέρασμα του Επιμελητήριου δεν επιδέχεται αμφισβήτησης: «Η ανωτέρωαπόφαση του ΔΔΕ ασκεί καθοριστική επίδραση στη συνέχιση τηςδιαδικασίας διαβούλευσης και έγκρισης της επίμαχης ΜΠΕ. Είτε το γήπεδο αυτό εξεταστεί ως αυτοτελές έργο, όπως το αντιμετωπίζει η ΜΠΕ, είτε,όπως θα ήταν και το ορθό, ως μέρος ενός ευρύτερου μετασχηματισμού και ανάπλασης της ευρύτερης περιοχής, αποτελεί πάντως σχέδιο που εμπίπτειστο πεδίο εφαρμογής της Οδηγίας 2001/42 και της ΚΥΑ 107016/2006(…) το σχέδιο για την κατασκευή και λειτουργία του νέου γηπέδου υπόκειται, σε κάθε περίπτωση, στη διαδικασία της Στρατηγικής ΠεριβαλλοντικήςΕκτίμησης (ΣΠΕ)» (όλες οι εμφάσεις είναι του Επιμελητήριου).
Κατόπιν και των παραπάνω, η πολιτική ηγεσία του ΥΠΑΠΕΝ έχειυποχρέωση να αποσύρει αμέσως από τη διαδικασία της δημόσιαςδιαβούλευσης τη ΜΠΕ, να ελέγξει πειθαρχικά τον τέως προϊστάμενο τηςΔιεύθυνσης Περιβαλλοντικής Αδειοδότησης Επ. Τολέρη και να «αποβάλει» τη «Δικέφαλος 1924 ΑΕ», επιστρέφοντάς της την αίτηση για την έκδοση Εγκρισης και Αδειας Δόμησης.
Το Επιμελητήριο Περιβάλλοντος και Βιωσιμότητας, ανεξάρτητα από το άνευ αντικειμένου και αλυσιτελές της διαδικασίας δημόσιας διαβούλευσης, μπαίνει και στην ουσία της ΜΠΕ του Μελισσανίδη και την κάνει φύλλο και φτερό, αποδεικνύοντας ότι είναι ένα κωλόχαρτο που προσπαθεί να ωραιοποιήσει, διά της αυθαιρεσίας και της συγκάλυψης, ένα περιβαλλοντικό και κοινωνικό έγκλημα. Ο χώρος δεν επιτρέπει να παρουσιάσουμε αναλυτικά την επιχειρηματολογία, όμως μια ματιά στο διάγραμμα που παρουσιάζει συμπυκνωμένα τα βασικά συμπεράσματα της Κριτικής μπορεί να δώσει μια μικρή γεύση για τις επιπτώσεις της στο περιβάλλον και στην τοπική κοινωνία.
Ολόκληρη η Κριτική του Επιμελητήριου Περιβάλλοντος και Βιωσιμότητας εδώ.
