Ο Μοχάμεντ Αλ-Χίντι, αναπληρωτής γενικός γραμματέας της Παλαιστινιακής Ισλαμικής Τζιχάντ, δήλωσε ότι το Συμβούλιο Ειρήνης που συγκροτήθηκε πρόσφατα για την αντιμετώπιση της κατάστασης στη Λωρίδα της Γάζας δεν αποτελεί παρά μια «θεατρική παράσταση» χωρίς σχέση με την πραγματικότητα στο πεδίο, από πλευράς δολοφονιών και καταστροφών, οι οποίες δεν σταμάτησαν ούτε κατά τη διάρκεια της ίδιας της παράστασης. Εκτίμησε ότι η σύγκλησή του δεν επέφερε καμία ουσιαστική αλλαγή στην πορεία του πολέμου, ούτε στην κλίμακα των συνεχιζόμενων ισραηλινών εγκλημάτων κατά του παλαιστινιακού λαού.
Σε συνέντευξή του στο Al Jazeera Mubasher, ο Αλ-Χίντι πρόσθεσε ότι το συμβούλιο βασίζεται σε μια σαφή εξίσωση: απόλυτη αμερικανική κυριαρχία και πλήρης ασφάλεια για το Ισραήλ, με αντάλλαγμα τον πλήρη αποκλεισμό των Παλαιστίνιων από το δικαίωμα αυτοδιάθεσής τους. Τόνισε ότι δεν υπάρχει πραγματική παλαιστινιακή εκπροσώπηση και ότι ο ρόλος που τους αποδίδεται περιορίζεται στη διαχείριση δημοτικών υποθέσεων στη Γάζα μέσω τεχνοκρατικών επιτροπών, χωρίς κυριαρχία ή πολιτική απόφαση.
Η πραγματικότητα είναι ότι ο Τραμπ αποφάσισε να συγκεντρώσει δισεκατομμύρια δολάρια στις πλάτες της κατεστραμμένης Γάζας, όχι για την ανοικοδόμηση ή την ανακούφιση, αλλά για να ελέγξει το μέλλον της και το μέλλον της Παλαιστίνης και της περιοχής.
Το συμβούλιο ανήκει στον πρόεδρο των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ, κάτοχο απόλυτης εξουσίας, και περιλαμβάνει ως μέλος το «Ισραήλ», το οποίο εξακολουθεί να διαπράττει εγκλήματα στη Γάζα τέσσερις μήνες μετά την ανακοίνωση της κατάπαυσης του πυρός, σύμφωνα με το σχέδιο των 20 σημείων του Tραμπ, γύρω από το οποίο συσπειρώνονται και το ευλογούν άραβες και μουσουλμάνοι ηγέτες.
Το σχέδιο αυτό δίνει κυριαρχία στον Tραμπ, ασφάλεια στο «Ισραήλ» και διαχείριση δημοτικών υποθέσεων στους Παλαιστίνιους. Ολες οι λεπτομέρειες ελέγχονται από τον κυρίαρχο (τον Tραμπ), είτε πρόκειται για την ημερομηνία εισόδου της τεχνοκρατικής επιτροπής, την είσοδο της βοήθειας, το άνοιγμα των περασμάτων, την έναρξη της ανοικοδόμησης κ.ο.κ. Οσο για τους μεσολαβητές, ο ρόλος τους έληξε με την ολοκλήρωση των συζητήσεων σχετικά με τη συμφωνία ανταλλαγής κρατουμένων.
Ο Αλ-Χίντι υπογράμμισε ότι η πρόταση που παρουσιάστηκε υιοθετεί πλήρως την ισραηλινή προσέγγιση, καθώς η ανοικοδόμηση της Γάζας συνδέθηκε με την παράδοση των όπλων της Αντίστασης, χωρίς ουσιαστική αναφορά σε ισραηλινή αποχώρηση ή λογοδοσία για τις συνεχιζόμενες παραβιάσεις της εκεχειρίας, όπως το κλείσιμο των περασμάτων, η παρεμπόδιση της ανθρωπιστικής βοήθειας και η καθυστέρηση στην είσοδο σκηνών και προκατασκευασμένων οικίσκων.
Σε αυτή τη συνεδρίαση του Συμβουλίου Ειρήνης επιβλήθηκε το «ισραηλινό» όραμα, σύμφωνα με το οποίο η παράδοση των όπλων αποτελεί την πύλη για την ανοικοδόμηση, ενώ η κυβέρνηση Tραμπ γύρισε την πλάτη στο ζήτημα της «ισραηλινής» αποχώρησης από τη Γάζα και στα εγκλήματα του εχθρού στη Δυτική Οχθη, συμπεριλαμβανομένων των κατασχέσεων γης και του εποικισμού.
Η ίδια κυβέρνηση συγκάλυψε όλα τα εγκλήματα του «Ισραήλ» και υπαναχώρησε από τις υποχρεώσεις της, ενώ απουσίαζε οποιαδήποτε προσπάθεια ή πίεση για την αλλαγή αυτής της εξίσωσης.
Η Παλαιστίνη αποκλείστηκε από αυτή τη σύνοδο, την ώρα που κάποιοι μιλούν για παλαιστινιακό κράτος, ενώ η Δυτική Όχθη και η Αλ-Κουντς [Ιερουσαλήμ] κλέβονται μπροστά στα μάτια όλων.
Ο διοικητής της διεθνούς δύναμης που θα αναπτυχτεί στη Γάζα και ο λήπτης των αποφάσεων σε αυτήν είναι ο Αμερικανός που θέλει να την αναπτύξει για να καταλάβει τη Γάζα, ανεξαρτήτως οποιωνδήποτε άλλων δηλώσεων· πρόκειται για την ανάπτυξη είκοσι χιλιάδων στρατιωτών για την επιτήρηση των συνόρων της Γάζας, τα οποία έχουν μήκος 50 χιλιόμετρα — δηλαδή κατά μέσο όρο 400 στρατιώτες ανά χιλιόμετρο. Είναι αυτό επιτήρηση ή κατοχή;
Οσον αφορά την απώλεια ηγετικών στελεχών των Ταξιαρχιών Αλ-Κουντς, ο Μοχάμεντ Αλ-Χίντι τόνισε ότι η απώλεια διοικητών δεν υπήρξε ποτέ λόγος κάμψης του παλαιστινιακού λαού ή τερματισμού της αντίστασης, επισημαίνοντας ότι η πορεία της αντίστασης εκτείνεται για περισσότερο από έναν αιώνα και ότι κάθε γενιά μαχητών τη διαδέχεται μια άλλη, πιο αποφασισμένη και σταθερή.
Δεν είχε πρόβλημα να παραδεχτεί ότι οι οργανώσεις της Αντίστασης επηρεάστηκαν στρατιωτικά, λόγω του εκτεταμένου πολέμου που έπληξε υποδομές και δομές της Αντίστασης επί δύο χρόνια, αλλά υπογράμμισε ότι η λαϊκή βούληση και η προσήλωση στη γη αποτελούν την πραγματική πηγή δύναμης.
Σχετικά με τις κατηγορίες ότι η Αντίσταση έχασε το μεγαλύτερο μέρος των στρατιωτικών δυνατοτήτων της μετά την επιχείρηση «Κατακλυσμός του Αλ-Ακσα», δήλωσε ότι η σύγκριση πρέπει να είναι ιστορική, υπενθυμίζοντας ότι κατά την Ιντιφάντα του 1987 ο παλαιστινιακός λαός αντιμετώπισε την Κατοχή μόνο με πέτρες και παρολαυτά συνέχισε τον αγώνα του. Τόνισε ότι η σημερινή μάχη δεν είναι μόνο με το Ισραήλ, αλλά και με μια δυτική συμμαχία υπό την ηγεσία των Ηνωμένων Πολιτειών, η οποία παρέχει όπλα και πολιτική στήριξη.
Δήλωσε επίσης ότι το Κίνημα δεν βασίστηκε ποτέ στις Ηνωμένες Πολιτείες, ούτε επί προεδρίας Ντόναλντ Τραμπ ούτε επί Τζο Μπάιντεν, υπογραμμίζοντας ότι η αμερικανική στήριξη προς το «Ισραήλ» είναι σταθερή και στρατηγική.
Πρόσθεσε ότι η αποδοχή ορισμένων συμφωνιών από τις οργανώσεις της Αντίστασης είχε στόχο τη διακοπή των σφαγών κατά αμάχων και δεν εξέφραζε εμπιστοσύνη στον αμερικανό μεσολαβητή, τονίζοντας ότι οποιαδήποτε ζητήματα πέραν της ανταλλαγής αιχμαλώτων και της κατάπαυσης του πυρός πρέπει να συζητηθούν στο πλαίσιο ενός συνολικού παλαιστινιακού εθνικού διαλόγου.
Αναφερόμενος στις δηλώσεις του αμερικανού πρέσβη στο Τελ Αβίβ, Μάικ Χάκαμπι, περί «Ισραήλ από τον Νείλο έως τον Ευφράτη», ο Αλ-Χίντι υπογράμμισε ότι αντικατοπτρίζουν την ουσία του σιωνιστικού σχεδίου και τον επεκτατικό του χαρακτήρα, καθώς και το βάθος της σύνδεσής του με ευαγγελικούς κύκλους εντός της αμερικανικής διοίκησης, επισημαίνοντας την απουσία επίσημης αμερικανικής καταδίκης των δηλώσεων αυτών.
Στην εκτίμησή του για τις επόμενες εξελίξεις, δήλωσε ότι το Ισραήλ έχει πλέον ευρεία ελευθερία στρατιωτικών ενεργειών, όχι μόνο στη Γάζα αλλά και στον Λίβανο, θεωρώντας ότι τα ζητήματα της ανθρωπιστικής βοήθειας και της ανοικοδόμησης χρησιμοποιούνται ως μέσα πολιτικής πίεσης και εκβιασμού.
Τόνισε ότι το στοίχημα της παράδοσης των όπλων της Αντίστασης με αντάλλαγμα την ανοικοδόμηση αποτελεί «μεγάλη αυταπάτη», επισημαίνοντας ότι ακόμη και στη Δυτική Οχθη, όπου δεν υπάρχουν βαρέα όπλα, συνεχίζονται οι παραβιάσεις και οι επιδρομές.
Υπογράμμισε ότι η σύγκρουση με την Κατοχή είναι μακροχρόνια και ότι τυχόν αδυναμία των Παλαιστίνιων δε θα οδηγήσει παρά σε εκτοπισμό και περαιτέρω παραβιάσεις, ενώ η διατήρηση ενός βαθμού ισχύος είναι αυτή που δίνει στον παλαιστινιακό λαό βαρύτητα στις περιφερειακές και διεθνείς ισορροπίες.
Κλείνοντας, αναφέρθηκε στη στρατιωτική κινητοποίηση των Ηνωμένων Πολιτειών κοντά στις ιρανικές ακτές και υποστήριξε ότι το Ισραήλ είναι το μέρος που ωθεί περισσότερο προς μια ευρεία περιφερειακή σύγκρουση, εξυπηρετώντας τα στρατηγικά του συμφέροντα, τονίζοντας ότι οποιαδήποτε περιφερειακή κλιμάκωση, ανεξαρτήτως αποτελέσματος, δε θα τερματίσει το παλαιστινιακό ζήτημα, το οποίο θα παραμείνει ζωντανό όσο ο παλαιστινιακός λαός παραμένει προσηλωμένος στη γη του και στην επιλογή της αντίστασης.
Δεν έχουμε άλλη επιλογή παρά περισσότερη σταθερότητα και προσήλωση στη γη ως τρόπο υπέρβασης αυτής της κρίσης· δεν υπάρχει άλλη επιλογή, κατέληξε ο Μοχάμεντ Αλ-Χίντι.
Σε δική του συνέντευξη στο Al-Jazeera, ο Οσάμα Χαμντάν, μέλος του Πολιτικού Γραφείου της Χαμάς, είπε μεταξύ των άλλων:
Υπήρξαμε ξεκάθαροι προς τους μεσολαβητές και το μήνυμά μας πέρασε στα εμπλεκόμενα μέρη: το ζήτημα των παλαιστινιακών όπλων συνδέεται με την παρουσία ή την εξάλειψη της κατοχής. Αυτή είναι η θέση μας. Αυτά τα όπλα είναι νόμιμα σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο και χάρη στη θέληση του παλαιστινιακού λαού. Γι’ αυτό και αυτά τα όπλα δε θα παραδοθούν παρά μόνο όταν πετύχουν τους σκοπούς τους. Συνεπώς, όλη η συζήτηση για «πάγωμα», «αναστολή», διάρκεια εκεχειρίας και τα λοιπά, είναι μέρος της πολιτικής συζήτησης και όχι μέρος της απόφασής μας. Εχουμε ενημερώσει όλα τα μέρη, συμπεριλαμβανόμενης της ινδονησιακής κυβέρνησης, ότι ως Παλαιστίνιοι δε θέλουμε καμιά επιτήρηση και πως το τελευταίο πράγμα που πρέπει να σκεφτεί ο κόσμος είναι να στείλει δυνάμεις που θα αντικαταστήσουν την Κατοχή, θα συγκρουστούν με τους Παλαιστίνιους για λογαριασμό της Κατοχής ή θα προσπαθήσουν να μειώσουν την αφοσίωσή τους παίρνοντας τη θέση του στρατού κατοχής. Κανένας Παλαιστίνιος δε θα το αποδεχτεί αυτό. Από τη στιγμή που το Συμβούλιο Ασφάλειας αποφάσισε να υπάρξουν διεθνείς δυνάμεις, αυτές οι δυνάμεις πρέπει να αναπτυχτούν στα σύνορα και να εμποδίσουν τον εχθρό να επανέλθει στην επιθετικότητα ενάντια στο λαό μας.
🔁🔁🔁
🔴🔴🔴
اسامه حمدان يوضح الامورعندما ينقل الوسطاء مايحدث بطريقة تضعف المقاومة ويقوم الاعلام بترويجها فالهدف واضح …
لكن لن تضع المقاومة سلاحها وكله جدل سياسي يتم تحويره وتسويقه حسب ماتريده امريكا …. pic.twitter.com/2W8olXrp58
— د.أيسر بني ضمره Ayser (@aysardm) February 21, 2026
Γιατί η προσκόλληση στα όπλα δεν είναι απλώς μια στρατιωτική επιλογή;
Πολλοί πιστεύουν ότι ο «αφοπλισμός» είναι απλώς ένα τεχνικό μέτρο για τον τερματισμό των πολέμων, όμως στην πραγματικότητα της σύγκρουσης με την Κατοχή το ζήτημα είναι πολύ βαθύτερο. Δείτε γιατί η εγκατάλειψη των όπλων —ακόμη και σε συμβολικό επίπεδο— θεωρείται έμμεση αναγνώριση της νομιμότητας του κατακτητή.
Το όπλο είναι η «ταυτότητα» της υπόθεσης
Η διατήρηση των όπλων σημαίνει ότι υπάρχει «κατακτητής» και υπάρχει «αντιστεκόμενος». Με την απουσία των όπλων, η σύγκρουση μετατρέπεται στα μάτια του κόσμου από υπόθεση εθνικής απελευθέρωσης απλώς σε ένα ανθρωπιστικό ζήτημα ή μια ψυχρή νομική διαφορά — και αυτό είναι το όνειρο κάθε κατοχής.
Νομιμότητα της δύναμης απέναντι στη δύναμη της νομιμότητας
Η Κατοχή δεν αντλεί τη νομιμότητά της από το δίκαιο, αλλά από την επιβολή της πραγματικότητας επί του εδάφους. Τα όπλα της Αντίστασης είναι τα μοναδικά εργαλεία που σπάνε αυτήν την «τετελεσμένη πραγματικότητα». Η απουσία των όπλων σημαίνει αποδοχή των κανόνων που θέτει ο κατακτητής — και αυτό του προσφέρει «νομιμότητα» ηρεμίας και σταθερότητας πάνω στη γη σου.
Η «ανέξοδη» κατοχή είναι αιώνια κατοχή
Οταν απουσιάζει η Αντίσταση, η κατοχή γίνεται «χωρίς κόστος» (ασφαλείας και οικονομικό). Μια Κατοχή που δεν πληρώνει τίμημα για την παρουσία της δεν θα αποχωρήσει ποτέ· αντίθετα, θα επεκτείνεται και θα εποικίζει νιώθοντας ασφάλεια.
Το όπλο είναι ο «εγγυητής» κάθε πολιτικής λύσης
Καμία διαπραγμάτευση στην ιστορία δεν πέτυχε για λογαριασμό ενός αδύναμου και αφοπλισμένου. Το όπλο είναι αυτό που προστατεύει τα αδιαπραγμάτευτα σημεία και χωρίς αυτό οι διαπραγματεύσεις μετατρέπονται σε «επιβολές» και αποδοχή ψίχουλων δικαιωμάτων.
Συμπέρασμα
Το όπλο στο χέρι του κατόχου του δικαίου είναι «έγγραφο άρνησης» της κατοχής. Η εγκατάλειψή του δεν είναι ειρήνη, αλλά νομιμοποίηση του κατακτητή να παραμείνει — και αναγνώριση εκ μέρους μας ότι η γη μας δεν είναι πλέον πεδίο αγώνα, αλλά πεδίο παράδοσης.
Παλαιστινιακό Εσωτερικό Μέτωπο
