Με δάκρυα στα μάτια, η παλαιστίνια δημοσιογράφος και συγγραφέας Σάγκα Χαμντάν σφυροκοπάει τη δυτική υποκρισία. Τις κυβερνήσεις, που τις χαρακτηρίζει δικτατορίες, και τα αστικά μίντια, που τα χαρακτηρίζει συμπληρώματα της πολιτικής συνενοχής και όργανα των κυβερνήσεων.
Η ομιλία της έγινε στο Πανεπιστήμιο SOAS του Λονδίνου στις 19 Δεκέμβρη, σε άψογα αγγλικά. Είπε πολλά. Αναφέρθηκε στην προσωπική της εμπειρία σε βομβαρδισμό του 2008, όταν σε ηλικία δέκα ετών είδε μπροστά στα μάτια της ανθρώπους να διαμελίζονται, στο δρόμο όπου βρισκόταν η πολυκατοικία που κατοικούσε με τους γονείς της. Και αργότερα, με έκπληξη είδε αυτό το φρικτό γεγονός να παρουσιάζεται από τα δυτικά μίντια με μόνο δυο λέξεις: «ισραηλινός βομβαρδισμός». Χωρίς καμιά περαιτέρω περιγραφή, χωρίς αναφορά στους νεκρούς και τους τραυματίες.
Αναφέρθηκε στη Νάκμπα του 1948, στον ξεριζωμό ολόκληρων χωριών, στη σφαγή της Σάμπρα και της Σατίλα, στις απανωτές σφαγές στη Γάζα από το 2008. Κι όταν ήρθε η ώρα να εξηγήσει γιατί δεν ήθελε πια να είναι δημοσιογράφος, δεν μπόρεσε να συγκρατήσει τα δάκρυά της.
صحفية فلسطينية تقول : لم أعد أستطيع العمل صحفية , لم أعد أستطيع العمل في هذا العالم pic.twitter.com/iLsA2rlLXs
— #سعوديون_مع_الاقصى (@Saudis2018) February 3, 2026
Δεν ήθελα πια να είμαι δημοσιογράφος. Απλά επειδή είδα ότι δεν είναι πως είμαστε αόρατοι, απλά ο κόσμος επιλέγει να μη μας βλέπει. Μετά από δύο χρόνια — μετά από δύο χρόνια υπερ-ορατής γενοκτονίας, ενώ τα μίντια έκλειναν τα μάτια σε όσα συμβαίνουν στη Γάζα, χρησιμοποιώντας δικούς τους όρους για να περιγράψουν, για παράδειγμα τα παιδιά ως «νεαρά άτομα» και ούτω καθεξής.
Η ορατότητα δεν παράγει δράση, όχι επειδή οι άνθρωποι δεν μας συμπονούσαν. Πολλοί το έκαναν, άνθρωποι σαν κι εσάς, αλλά το πρόβλημα βρισκόταν στις κυβερνήσεις.
Τα μίντια έπαιξαν το ρόλο του συμπληρώματος του ρόλου της πολιτικής συνενοχής και των πολιτικών καθεστώτων. Και ανακάλυψα ότι δεν υπάρχουν δημοκρατίες. Οι κυβερνήσεις είναι ίδιες σε όλο τον κόσμο, είτε στον Παγκόσμιο Νότο είτε στον Παγκόσμιο Βορρά. Η διαφορά είναι ότι στον Παγκόσμιο Νότο οι δικτατορίες δηλώνονται ξεκάθαρα, ενώ στον Παγκόσμιο Βορρά οι δικτατορίες παρουσιάζονται σαν δημοκρατίες. Απλώς καυχιούνται ότι έχουν δημοκρατικά καθεστώτα, ότι “έχουμε συστήματα”, ότι “έχουμε εκλογές”, αλλά αγνοούν τις φωνές των ανθρώπων που διαμαρτύρονταν στους δρόμους κάθε εβδομάδα. Στο Ηνωμένο Βασίλειο, για παράδειγμα.
Και ανακάλυψα ότι είναι πραγματικά μάταιο να είσαι δημοσιογράφος, αλλά εξακολουθώ να πιστεύω στον άνθρωπο. Εξακολουθώ να πιστεύω ότι η ανθρωπιά πρέπει να ηγείται, να κυβερνά και να κυριαρχεί, και γι’ αυτό βρισκόμαστε εδώ σήμερα: για να συνεχίσουμε να εκπαιδεύουμε τους εαυτούς μας και να εκπαιδεύουμε τα παιδιά μας — όχι μόνο για το πώς η Παλαιστίνη θα είναι ελεύθερη – γιατί η Παλαιστίνη θα είναι ελεύθερη! Ισως όχι σήμερα, ίσως όχι αύριο, αλλά σίγουρα κάποια μέρα. Αλλά το πρόβλημα — [χειροκρότημα κοινού] — το πρόβλημα είναι να εκπαιδεύσουμε τα παιδιά μας πώς ολόκληρος ο κόσμος θα μπορούσε να είναι ελεύθερος όπως η Παλαιστίνη.
