Από την αρχή του 2022, ο αγώνας του παλαιστινιακού λαού στη Δυτική Οχθη γνωρίζει νέα άνθιση. Δίπλα στις καθημερινές πλέον οδομαχίες μεταξύ παλαιστίνιων νεολαίων και του ισραηλινού στρατού, στη Δυτική Οχθη έχουν φυτρώσει οργανωμένες ένοπλες ομάδες που δεν περιορίζονται στο να προσπαθούν να εμποδίσουν με όπλα την εισβολή του ισραηλινού στρατού στις πόλεις τους, αλλά εκτελούν επιθετικές ενέργειες με στόχο ισραηλινούς στρατιώτες και πάνοπλους εβραίους εποίκους.
Αυτή η νέα φάση του παλαιστινακού αγώνα συνδέεται με τις εξεγέρσεις της τελευταίας εξαετίας, όπως η «Ιντιφάντα του Μαχαιριού», η «Εξέγερση του Ραμαζανιού» στην Ανατολική Ιερουσαλήμ τον Μάη του 2021 και η επίθεση των σιωνιστών στη Γάζα, που ακολούθησε μετά από λίγες μέρες. Αυτό, όμως, που ίσως έχει παίξει τον πιο σημαντικό ρόλο είναι η αποδυνάμωση που έχει υποστεί η Παλαιστινιακή Αρχή και ο μηχανισμός καταστολής που συντηρεί και διοικεί, ο οποίος λειτουργεί ως το μακρύ χέρι της ισραηλινής κατοχής μέσα στον παλαιστινιακό λαό. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα οι σιωνιστές να την έχουν παραμερίσει εντελώς και να έχουν άτυπα αναλάβει πλήρως την καταστολή των Παλαιστίνιων της Δυτικής Οχθης, ενώ οι Αμερικάνοι, η Ευρωπαϊκή Ενωση και τα αραβικά καθεστώτα συνεχίζουν να τη στηρίζουν, καθώς δεν έχουν διάδοχη λύση, με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Το γεγονός αυτό βαθαίνει ακόμα περισσότερο την αποδυνάμωση της ΠΑ, σπρώχνοντάς την σταδιακά στην κατάρρευση.
Η αστική κλίκα γύρω από τον Αμπάς, που επωφελείται από τον έλεγχο της ΠΑ, αδυνατεί να επιτελέσει αποτελεσματικά το ρόλο που της όρισαν οι Αμερικάνοι και οι σιωνιστές, αυτόν του πειθήνιου συνεργάτη, που απολαμβάνει παράλληλα ευρεία αποδοχή από τους Παλαιστίνιους και αποτελεί το μοναδικό νόμιμο εκπρόσωπό τους. Εχοντας χάσει πλέον και τα τελευταία κοινωνικά ερείσματά της, το μόνο που την κρατάει όρθια είναι η διακηρυγμένη δέσμευση των ένοπλων ομάδων της Αντίστασης ότι δε θα στρέψουν τα όπλα τους ενάντια σε Παλαιστίνιους και η απροθυμία της ελίτ που βρίσκεται πίσω από την ΠΑ να εμπλακεί ενεργά στην καταστολή των ομάδων αυτών, δίνοντας προσωρινά μόνο πληροφορίες στους σιωνιστές και εξαπολύοντας, από τα μίντια που διαθέτει, εκστρατείες «λάσπης» ενάντια στην Αντίσταση.
Παράλληλα, μέσα σε αυτή την κλίκα έχει φουντώσει ο αγώνας της διαδοχής του υπέργηρου πια Αμπάς, με πολλούς να προβάλλουν ως διάδοχοί του και ακόμα περισσότερους να στηρίζουν τους διάφορους δελφίνους με στόχο την ενίσχυση της επιρροής τους στο σάπιο μηχανισμό της Παλαιστινιακής Αρχής.
Το φούντωμα της ένοπλης αντίστασης στους σιωνιστές συμβαδίζει με τη διαδικασία αποδέσμευσης της τεράστιας πλειοψηφίας της παλαιστινιακής κοινωνίας που στενάζει κάτω από τη μπότα της ισραηλινής κατοχής, από μια παλαιστινιακή αστική τάξη που μπουκωμένη με αμερικάνικο χρήμα επιδιώκει την διαιώνιση αυτής της κατάστασης και σίγουρα θα παλέψει με νύχια και με δόντια για τη διατήρηση των προνομίων της.
Καμιά εντύπωση δεν προκαλεί πλέον το γεγονός ότι μαχητές της Φατάχ, που κυριαρχεί στην ΠΑ, ενεργούν σε συνεργασία με τη Χαμάς, τη Τζιχάντ, το Λαϊκό Μέτωπο, ενώ νεοεμφανιζόμενες ομάδες, όπως η «Φωλιά των Λιονταριών» στη Νάμπλους (φωτογραφία), ή προσωπικό των δυνάμεων ασφαλείας της ΠΑ, εμπλέκονται σε επιθέσεις ενάντια στον ισραηλινό στρατό, αψηφώντας διαταγές των ανωτέρων τους. Σε αυτή τη φάση, που οι ένοπλες ενέργειες της Αντίστασης έχουν ακόμα τοπικό χαρακτήρα και εντοπίζονται γεωγραφικά γύρω από τη Νάμπλους, τη Τζενίν και τη Χεβρώνα, πολλά μέλη των πρωτοεμφανιζόμενων ένοπλων ομάδων της Αντίστασης φαίνεται να ανήκουν στις δυνάμεις ασφαλείας της ΠΑ!
Σιωνιστικές ψευδαισθήσεις
Από το 2005, με το τέλος της Δεύτερης Ιντιφάντα, ο βαρύτατος φόρος αίματος που πλήρωσε ο παλαιστινιακός λαός στη Δυτική Οχθη δημιούργησε την εντύπωση στους σιωνιστές ότι η Αντίσταση στη Δυτική Οχθη έφτασε σε ένα σημείο χωρίς επιστροφή. Οι σιωνιστές εκτίμησαν ότι η Αντίσταση δεν είναι πλέον σε θέση να αποτελέσει σοβαρό κίνδυνο για την επέκταση των εποικισμών. Η επέκταση των ισραηλινών εποικισμών συνεχίστηκε σταθερά από την υπογραφή της Συνθήκης του Οσλο και μετά. Τα πρώτα εφτά χρόνια μετά την υπογραφή της συνθήκης, ο πληθυσμός των εποίκων στη Δυτική Οχθη διπλασιάστηκε!
Το Ισραήλ συνέχιζε την επέκταση των εποικισμών με ασφάλεια και με την αγαστή συνεργασία της Παλαιστινιακής Αρχής. Από τη στιγμή που τη διαχείριση της ΠΑ ανέλαβε ο Αμπάς, οι δυνάμεις ασφαλείας της ΠΑ επιδόθηκαν για χρόνια σε ένα ανελέητο κυνήγι των ένοπλων πυρήνων της Αντίστασης, καταφέρνοντάς της ισχυρά χτύπηματα και κατάσχοντας χιλιάδες όπλα.
Ως αντάλλαγμα στην ελίτ που δημιούργησε και διοικεί την ΠΑ, οι σιωνιστές και οι Αμερικάνοι χορήγησαν πακτωλό χρημάτων για τη συγκρότηση και τον εξοπλισμό των δυνάμεων ασφαλείας, που μοναδικό στόχο έχουν τον έλεγχο και την καταστολή του παλαιστινιακού λαού, αλλά και για τη χλιδάτη και βυθισμένη στον παρασιτισμό ζωή που διάγει αυτή η κλίκα στις φρουρούμενες συνοικίες της στη Ραμάλα. Αυτό το καθεστώς ενσωματώθηκε και στο διαβόητο σχέδιο-Τραμπ, το οποίο επί της ουσίας θεσμοθετούσε το καθεστώς ολοκληρωτικής υποδούλωσης του παλαιστιανικού λαού με αντάλλαγμα δεκάδες δισεκατομμύρια δολάρια για την παλαιστινιακή αστική τάξη.
Αυτό δημιούργησε την ψευδαίσθηση στους σιωνιστές ότι η Δυτική Οχθη ήταν το τελευταίο πράγμα που θα έπρεπε να ανησυχούν, τουλάχιστον μεσοπρόθεσμα. Τα γεγονότα του Μάη του 2021 ενίσχυσαν ακόμα περισσότερο αυτή την ψευδαίσθηση. Η εξέγερση στην Ιερουσαλήμ και το Τέμενος Αλ Ακσα και η ισραηλινή επίθεση στη Γάζα, που ακολούθησε, δεν έβγαλαν τους Παλαιστίνιους της Δυτικής Οχθης μαζικά στο δρόμο. Οι διαδηλωτές στην Ιερουσαλήμ φώναζαν εκείνες τις μέρες μαζικά το σύνθημα: «Για όνομα του Θεού, Δυτική Οχθη πού είσαι;».
Τα μεγαλύτερα ισραηλινά μίντια πανηγύριζαν εκείνες τις μέρες, ερμηνεύοντας τη φαινομενική αδράνεια των Παλαιστίνιων της Δυτικής Οχθης ως αποτέλεσμα της συνεργασίας ασφαλείας των σιωνιστών με την ΠΑ. Σύντομα, αυτές οι εκτιμήσεις διαψεύστηκαν.
Στις αρχές του 2022, το μιντιακό αφήγημα των σιωνιστών άλλαξε. Ο ισραηλινός στρατός ξεκίνησε μια εκστρατεία συλλήψεων, που συνεχίζεται μέχρι σήμερα. Σε μια περίοδο δυο εβδομάδων, από το τέλος Σεπτέμβρη μέχρι τα μέσα Οκτώβρη του 2022, ο ισραηλινός στρατός έκανε 127 συλλήψεις Παλαιστίνιων (ανάμεσά τους 13 παιδιά) στη Δυτική Οχθη.
Παράλληλα, οι επιθέσεις εναντίον ισραηλινών στόχων αυξήθηκαν κατακόρυφα. Από μόλις 19 το 2020, σε 98 το 2021 και σε 130 μέχρι το τέλος Σεπτέμβρη του 2022.
Φούντωμα της Αντίστασης
Τον περασμένο Μάη, οι σιωνιστές εξαπέλυσαν μια νέα επιχείρηση για τον περιορισμό της Αντίστασης στη Δυτική Οχθη, με το όνομα «Σπάζοντας το Κύμα». Η επιχείρηση εστίασε κυρίως στην επισκευή του τείχους, στην καταπολέμηση των αναδυόμενων ένοπλων ομάδων της Αντίστασης στη Τζενίν και στη Νάμπλους, μέσω στοχευμένων δολοφονιών παλαιστίνιων μαχητών, και στις μαζικές συλλήψεις. Παρά τη λυσσώδη ισραηλινή καταστολή, τη συνεργασία ασφαλείας της ΠΑ με τους σιωνιστές και την πλήρη ελευθερία του ισραηλινού στρατού να δρα στη Δυτική Οχθη, η Αντίσταση συνεχίζει να φουντώνει.
Οι κάτοικοι του προσφυγικού καταυλισμού της Τζενίν, της παλιάς πόλης της Νάμπλους και άλλων πυνκνοκατοικημένων αστικών περιοχών της Δυτικής Οχθης, εφάρμοσαν μια τακτική αντίστασης στους σιωνιστές που είχε να εφαρμοστεί από τη «Μάχη της Τζενίν». Δημιούργησαν μικρές νησίδες μέσα στον πυκνοχτισμένο ιστό αυτών των περιοχών, όπου ο ισραηλινός στρατός και οι δυνάμεις ασφαλείας της ΠΑ δεν μπορύν να εισέλθουν και να κινηθούν χωρίς να δεχτούν καταιγισμό πυρών από τους μαχητές της Αντίστασης. Αυτή η τακτική έδωσε τη δυνατότητα στις ομάδες της Αντίστασης να κινούνται και να δρουν σε αυτές τις περιοχές με ασφάλεια.
Μέχρι πρόσφατα, η στάση που κρατούσε η Αντίσταση απέναντι στο Ισραήλ ήταν αμυντική. Οι ενέργειές της κυρίως στόχευαν στο να αποτρέψουν τον ισραηλινό στρατό να εισέλθει στις περιοχές που έχει υπό τον έλεγχο της. Αυτό όμως έχει αλλάξει τους τελευταίους μήνες, με ένοπλους μαχητές να βάζουν στο στόχαστρό τους σημεία ελέγχου (check point) του ισραηλινού στρατού και εβραϊκούς εποικισμούς δίπλα στη Νάμπλους και αλλού στη Δυτική Οχθη. Η επίθεση στη συνοικία Σουαφάτ της βορειοανατολικής Ιερουσαλήμ, πριν από μερικές μέρες, με ένα νεκρό ισραηλινό στρατιώτη, και η επίθεση εναντίον του σπιτιού του διαβόητου ακροδεξιού έποικου και βουλευτή της Κνεσέτ (πλέον προορίζεται και για υπουργός του Νετανιάχου), Ιταμάρ Μπεν Γκιβρ, στον εποικισμό Κιριάτ Αρμπά στη Χεβρώνα, το Σάββατο 29 Οκτώβρη, με έναν νεκρό έποικο και πέντε σοβαρά τραυματίες, που πραγματοποίηση ο παλαιστίνιος μαχητςή Μοχάμαντ Καμάλ Τζάμπαρι, ήταν οι τελευταίες σε μια σειρά ένοπλων επιθέσεων εναντίον ισραηλινών στόχων.
Το Ισραήλ προσπαθεί να προσαρμοστεί στις νέες συνθήκες που επιβάλλουν οι μάχες με τις ένοπλες ομάδες της Αντίστασης εντός πυκνοχτισμένου αστικού ιστού. Προκειμένου να αποφύγει την εμπλοκή χερσαίων μονάδων του ισραηλινού στρατού στην καταστολή της Αντίστασης, ξεκίνησε να χρησιμοποιεί drones, αξιοποιώντας τις πληροφορίες που παρέχει η Παλαιστινιακή Αρχή. Αρχικά καταγράφει με drones τις κινήσεις των ένοπλων μαχητών και στη συνέχεια είτε στέλνει ειδικές μονάδες του ισραηλινού στρατού να τους δολοφονήσουν είτε χρησιμοποιεί τα ίδια τα drones, τα οποία φέρουν όπλα. Τη συγκεκριμένη τακτική, που οι σιωνιστές χρησιμοποιούν εδώ και χρόνια στη Γάζα, την εφαρμόζουν πλέον συστηματικά στη Δυτική Οχθη, γεγονός που σε συνδυασμό με τους συνεχείς αποκλεισμούς ολόκληρων πόλεων στη Δυτική Οχθη και στην Ανατολική Ιερουσαλήμ, δείχνει ότι οι σιωνιστές θεωρούν τα παλαιστινιακά εδάφη ως εμπόλεμη ζώνη με ό,τι αυτό συνεπάγεται.
Βασική τους στόχευση προς τα παρόν είναι να αποτρέψουν με την καταστολή το ξέσπασμα μιας ένοπλης Ιντιφάντα που έυκολα θα μπορούσε να ξεπεράσει τα σύνορα της Δυτικής Οχθης και της Γάζας, θέτοντας σε κίνδυνο τους διάσπαρτους εβραϊκούς εποικισμούς και δημιουργώντας σοβαρά προβλήματα στο εσωτερικό του Ισραήλ. Σε μια τέτοια περίπτωση, οι ρουκέτες της Αντίστασης από τη Γάζα με στόχο ισραηλινό έδαφος, θα είναι το λιγότερο που θα τους απασχολεί.
Ο κρίσιμος ρόλος της Νάμπλους
Παρά τον κυρίαρχο ρόλο της Τζενίν στη διαδικασία συγκρότησης και δράσης των ένοπλων ομάδων της Αντίστασης στη Δυτική Οχθη, αυτή την στιγμή η Ναμπλούς έχει μεγαλύτερη σημασία για τους σιωνιστές και την ΠΑ, λόγω της στρατηγικής της θέσης στην ευρύτερη περιοχή. Από την απόχωρηση του ισραηλινού στρατού το 2005 από την Τζενίν μέχρι σήμερα, η πόλη δεν έχει πολλούς εβραϊκούς εποικισμούς στον περίγυρό της. Αντιθέτως, έχει περικυκλωθεί από στρατιωτικές εγκαταστάσεις και από το τείχος. Η κατάσταση στη Νάμπλους είναι διαφορετική, καθώς μεγάλες εκτάσεις γης έχουν καταληφθεί από εποικισμούς, μετατρέποντας την πόλη σε κρίσιμο κόμβο της εποικιστικής δραστηριότητας του Ισραήλ στη Δυτική Οχθη.
Η ενίσχυση της παρουσίας της Αντίστασης στην περιοχή και η συγκρότηση ένοπλων ομάδων έχει προκαλέσει τεράστιο άγχος στο Ισραήλ που βλέπει την Αντίσταση να υπονομεύει αποτελεσματικά τα σιωνιστικά σχέδια για προσάρτηση της περιοχής και τους εποίκους, που αποτελούν την εμπροσθοφυλακή των σιωνιστών στη Δυτική Οχθη, να δέχονται έναν αυξανόμενο αριθμό ένοπλων επιθέσεων.
Προκειμένου να αποφευχθεί αυτό, οι σιωνιστές βλέπουν ότι το σενάριο μια μόνιμης παρουσίας του ισραηλινού στρατού στη Δυτική Οχθη, εκτός των ορίων «δικαιοδοσίας» του σύμφωνα με τις Συνθήκη του Οσλο, γίνεται ολοένα και πιο πιθανό. Γι’ αυτό το λόγο πιέζουν την ΠΑ να εμπλακεί πιο ενεργά, προκειμένου να της μεταβιβάσουν το φορτίο της καταστολής της Αντίστασης, μετατρέποντάς την σε μια εσωτερική υπόθεση των Παλαιστίνιων. Μια τέτοια εξέλιξη, όμως, δεν αποκλείεται να προκαλέσει την ολοκληρωτική κατάρρευση του ετοιμόρροπου μηχανισμού του Αμπάς και της κλίκας του, φέρνοντας τελικά το αντίθετο αποτέλεσμα και αφήνοντας την Αντίσταση να δρα ανεμπόδιστα στη Δυτική Οχθη.
