Λίγες μέρες μετά την κρατική δολοφονία στα Τέμπη, που είχε ως αποτέλεσμα το θάνατο 57 συνανθρώπων μας, νέων ανθρώπων στην πλειοψηφία τους, η ΟΙΕΛΕ (Ομοσπονδία Ιδιωτικών Εκπαιδευτικών Λειτουργών Ελλάδας) εξέδωσε δελτίο Τύπου στο οποίο καταδεικνύει διαχρονικά την εγκληματική αμέλεια των κυβερνήσεων όσον αφορά τις συνθήκες ασφάλειας παιδιών και εργαζόμενων στον χώρο της ιδιωτικής εκπαίδευσης.
Κοινός παρονομαστής σε όλες τις περιπτώσεις είναι ο κατάπτυστος νόμος της θεούσας νεοφιλελεύθερης Κεραμέως, ο οποίος έδωσε τα πάντα στους ιδιοκτήτες ιδιωτικών σχολείων μετατρέποντας τους ιδιωτικούς εκπαιδευτικούς σε είλωτες.
Σύμφωνα με την ΟΙΕΛΕ, η λειτουργία των περισσότερων Κέντρων Μελέτης που λειτουργούν στην Ελλάδα είναι τελείως στον αέρα, καθώς δεν υπάρχει ψηφισμένο θεσμικό πλαίσιο λειτουργίας. Αυτό δίνει τη δυνατότητα στους ιδιοκτήτες αυτών των κέντρων να κάνουν μαθήματα σε κτίρια τα οποία δεν έχουν ελεγχθεί ποτέ, για σεισμικότητα, στατική επάρκεια, πυροσβεστική ασφάλεια, εξόδους κινδύνου.
«Κανείς δεν γνωρίζει ποιοι και με ποια προσόντα διδάσκουν, αν δηλώνονται στην Εργάνη και πώς αμείβονται… ενώ μεταφέρουν μαθητές με οχήματα που κανείς δεν έχει πιστοποιήσει και ‘’οδηγούς’’ που κανείς δεν γνωρίζει, αν έχουν επαγγελματικό δίπλωμα και υπό ποιες συνθήκες εργάζονται!».
Συνεπώς, προκύπτουν τεράστια ζητήματα ασφάλειας για μαθητές και εργαζόμενους.
Οι καταγγελίες σχετικά με τις εργοδοτικές αυθαιρεσίες δίνουν και παίρνουν τα τελευταία χρόνια. Φυσικά, το ίδιο συμβαίνει και στα περισσότερα ιδιωτικά σχολεία τα οποία μπορούν, σύμφωνα με το νόμο Κεραμέως, να απασχολούν τους εκπαιδευτικούς σε πρόσθετες εκπαιδευτικές δραστηριότητες μετά το πέρας του υποχρεωτικού ή διευρυμένου ωραρίου. Είναι γνωστό, βέβαια, πως οι συνθήκες εργασίας για τους εκπαιδευτικούς στα ιδιωτικά σχολεία θυμίζουν συνθήκες γαλέρας, καθώς έχουν πλέον καταργηθεί οι συμβάσεις διετίας και οι σχολάρχες μπορούν να απολύουν τους εκπαιδευτικούς ακόμα και μετά από δύο μήνες χωρίς να έχουν υποχρέωση καταβολής αποζημίωσης. Αυτό ήταν ένα από τα δωράκια της Κεραμέως στους σχολάρχες, καθώς οι συμβάσεις εργασίας των ιδιωτικών εκπαιδευτικών πλέον εντάσσονται στο εργατικό δίκαιο.
Σημαντικό ζήτημα επίσης είναι οι συνθήκες που επικρατούν στα ιδιωτικά νηπιαγωγεία. Οι νηπιαγωγοί που εργάζονται στα μαγαζιά των σχολαρχών, ιδίως τα μικρότερα εξ αυτών, εκτός από το διδακτικό τους έργο, αναγκάζονται να συνοδεύουν τα σχολικά λεωφορεία, να μαγειρεύουν ακόμα και να καθαρίζουν τουαλέτες. Μιλάμε για εργαζόμενους που ξεζουμίζονται κυριολεκτικά και πρέπει πάνω απ’ όλα να φροντίζουν για την ασφάλεια δεκάδων παιδιών. Ο κίνδυνος λάθους, λόγω κόπωσης, είναι πολύ μεγάλος και φυσικά σε περίπτωση ατυχήματος το φταίξιμο θα το επωμιστεί ο εκπαιδευτικός αποκλειστικά.
Οι αυθαιρεσίες αποτελούν τον κανόνα και στα λεγόμενα summer camps που διοργανώνουν τα ιδιωτικά σχολεία.
Οι εκπαιδευτικοί εκβιάζονται με το φόβο της απόλυσης να δεχτούν την εργασία και πέραν του ωραρίου, την εργασία και τα καλοκαίρια με υποτυπώδεις απολαβές και «συμφωνίες κάτω από το τραπέζι».
Κανένας έλεγχος δεν υφίσταται όσον αφορά την καταλληλότητα εγκαταστάσεων και συνθηκών εργασίας. Η σωματική ακεραιότητα χιλιάδων παιδιών κινδυνεύει καθημερινά και το υπουργείο σφυρίζει αδιάφορα. Φυσικά, σε περίπτωση ατυχήματος είναι έτοιμο να ρίξει το φταίξιμο στον εργαζόμενο, επικαλούμενο τη θεωρία του ατομικού λάθους.
Ο,τι ακριβώς κάνει και τώρα στην τραγωδία των Τεμπών, που προσπαθεί να ρίξει το φταίξιμο σε έναν και μόνο άνθρωπο, κλείνοντας τα μάτια στις τεράστιες εγκληματικές ευθύνες του κράτους.
