Στα όπλα για την «εκπαιδευτική μεταρρύθμιση» κάλεσε η Αννα Διαμαντοπούλου δημαρχαίους, δημοτικές αρχές, περιφερειάρχες, διορισμένους περιφερειακούς διευθυντές εκπαίδευσης και λοιπούς υπηρεσιακούς παρατρεχάμενους.
Ολους αυτούς τους κάλεσε σε «συνάντηση εργασίας» στις 28 του Φλεβάρη για να περάσει κυρίως το μήνυμα της αποφασιστικής και ανυποχώρητης στάσης του υπουργείου στις συγχωνεύσεις-καταργήσεις σχολικών μονάδων και να κόψει την όρεξη σε κάθε πιθανή αντίσταση κάποιων δημοτικών αρχόντων, που δεν τολ- μούν να κάνουν το χατίρι του υπουργείου είτε γιατί δέχονται ασφυκτικές πιέσεις από τους δημότες τους (καθημερινά πληθαίνουν οι διαμαρτυρίες για τις καταργήσεις σχολικών μονάδων), είτε γιατί αισθάνονται ότι οι περιοχές τους θα μαραζώσουν.
Στη συνάντηση ανακοινώθηκε ότι μέσα στο Μάρτιο θα ανακοινωθεί η λίστα των σχολείων που θα καρατομηθούν. Κάνοντας το μαύρο-άσπρο η Διαμαντοπούλου επανέλαβε ότι οι συγχωνεύσεις-καταργήσεις σχολικών μονάδων γίνονται για «παιδαγωγικούς λόγους», γιατί, λέει, ότι έτσι θα δίνεται η δυνατότητα για την εφαρμογή του «ενιαίου αναμορφωμένου προγράμματος»! Η υπουργός Παιδείας έκανε σκόνη το υπ’ αριθμόν ένα επιχείρημα προσέλκυσης πελατών της χαϊδεμένης του συστήματος ιδιωτικής εκπαίδευσης και των φροντιστηρίων, ότι παρέχουν εκπαίδευση σε ολιγομελή τμήματα μαθητών!
Τέρμα, λοιπόν, στο σχολείο της γειτονιάς, το οποίο τα παιδιά το προσέγγιζαν σε λίγα λεπτά. Τώρα, θεωρείται «παιδαγωγικό» οι μαθητές να διανύουν μια απόσταση μέχρι 10 χιλιόμετρα καθημερινά! Παιδαγωγικό μέτρο θεωρείται και το γεγονός ένα σχολείο να έχει 631, 700, ή και 530 μαθητές! (τα στοιχεία έδωσε η ΟΛΜΕ, σύμφωνα με τις προτάσεις που έγιναν από τους περιφερειακούς διευθυντές εκπαίδευσης για τις συγχωνεύσεις. Π.χ. 2ο και 5ο Κοζάνης, 1ο και 2ο Πτολεμαΐδας, ΕΠΑΛ Αργυρούπολης με ΕΠΑΛ Ελληνικού).
Η Διαμαντοπούλου ισχυρίζεται, βεβαίως, ότι δεν πρόκειται να αλλάξει ο ανώτατος αριθμός των μαθητών ανά τμήμα (30 για το γυμνάσιο-λύκειο και 25 για το νηπιαγωγείο-δημοτικό). Και μεις τώρα πρέπει να χαρούμε που το μέγεθος αυτό θα γίνει ο κανόνας και που ο δάσκαλος δεν θα ‘χει το χρόνο και τη δυνατότητα να αφουγκραστεί τις ανάγκες όλων των μαθητών του, ειδικά στις μικρές τάξεις και ιδιαίτερα στην εποχή που η «προοδευτική», υποτίθεται, εκπαίδευση του 21ου αιώνα αναγνωρίζει τις ανάγκες των μαθητών των προερχόμενων από ευαίσθητες και περιθωριοποιημένες κοινωνικές ομάδες (παιδιά με ειδικές ανάγκες, με μαθησιακές δυσκολίες, αλλοδαπά παιδιά, παλιννοστούντες, ρομά, κ.λπ.).
Αλλά, βεβαίως, η Διαμαντοπούλου έχει το λόγο της που τουφεκίζει την αλήθεια και την πραγματικότητα. Εχει ταχθεί με λύσσα στην υπηρεσία του κεφαλαίου, ντόπιου και ξένου, και θέλει να συρρικνώσει με κάθε τρόπο τη δημόσια εκπαίδευση. Μπορεί να έσκιζε τα ρούχα της στη συνάντηση με τους δημαρχαίους ότι δεν έχει αναλάβει καμιά τέτοια δέσμευση, ως υπουργείο Παιδείας, έναντι του Μνημονίου, η πραγματικότητα όμως τη διαψεύδει.
«Εχει γίνει μεγάλη συζήτηση το τελευταίο διάστημα για το θέμα των συνενώσεων. Υπάρχει μια φιλολογία και είναι πάρα πολύ εύκολη. Γιατί γίνονται; ‘’Για το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο’’, είναι η απάντηση. Δεν υπάρχει καμία αναφορά στο μνημόνιο σε οτιδήποτε που να αφορά συνενώσεις ή επιλογές για θέματα σχολείων ή Πανεπιστημίων. Απολύτως καμία. Αν υπήρχε θα είχε δημοσιευτεί. Δεν έχουμε καμία δέσμευση. Είναι ένας χώρος στον οποίο και η Ευρωπαϊκή Ενωση δεν μπορεί να παρέμβει, αλλά και το συγκεκριμένο μνημόνιο δεν έχει καμία παρέμβαση, γιατί δεν είναι οικονομικό θέμα», δήλωσε με περισσό θράσος. Είναι, όμως, γνωστό ότι η τρόικα επέβαλε και τη δημιουργία επιτροπής ελέγχου στα της εκπαίδευσης, ώστε η κυβέρνηση να μην ξεφεύγει ούτε κατά κεραία απ’ όσες δαπάνες επιτρέπουν οι διεθνείς ληστές και από τις αναδιαρθρώσεις που επιβάλλει το κεφάλαιο.
Στο Μνημόνιο 3 προβλέπεται η λειτουργία από τον Φεβρουάριο του 2011 «Ανεξάρτητης Ειδικής Ομάδας Εκπαιδευτικής Πολιτικής» με στόχο «την αύξηση της αποτελεσματικότητας του δημόσιου εκπαιδευτικού συστήματος (πρωτοβάθμια, δευτεροβάθμια και τριτοβάθμια εκπαίδευση) και της αποτελεσματικότερης χρήσης πόρων». Για το λόγο αυτό δε, η «ανεξάρτητη ειδική ομάδα» δημοσιεύει και «αναλυτικό σχέδιο». Υπηρετώντας την κατεύθυνση αυτή, σύμφωνα με τις προτάσεις των αρμόδιων διευθύνσεων εκπαίδευσης, υπολογίζεται ότι θα χαθούν το 25% των σχολείων της Αθήνας και πάνω από 50 σχολεία της Θεσσαλονίκης.
Στην κλίνη του Προκρούστη, όμως, μπήκαν και τα λειτουργικά έξοδα των σχολείων και τα έξοδα για τη μεταφορά των μαθητών. Ενώ η Διαμαντοπού-λου παραδέχθηκε ότι το 2009 το κόστος μεταφοράς των μαθητών ήταν 260 εκατομ. ευρώ και ότι χρόνο με το χρόνο αυτό μεγάλωνε, ο υφυπουργός εσωτερικών Ντόλιος, «παίζοντας στο δικό του γήπεδο», ανακοίνωσε ότι υπολογίζεται σε 180 εκατομ. ευρώ ετησίως. Συνεπώς, τόσο θα είναι και το ποσό που θα δοθεί. Αντίστοιχα, το ποσό για τα λειτουργικά έξοδα των σχολικών μονάδων έκανε βουτιά από τα 90 εκατομ. ευρώ στα 30 εκατομ. ευρώ.
Είναι βέβαιο, λοιπόν, ότι οι γονείς των μαθητών θα επιβαρυνθούν με επιπλέον έξοδα για τη μεταφορά των παιδιών τους στο σχολείο και η πίτα αυτή θα μεγαλώσει, αφού θα μεγαλώσει και ο αριθμός αυτών που θα υποχρεωθεί να το κάνει, λόγω των δραστικών συγχωνεύσεων-καταργήσεων σχολικών μονάδων. Αλλωστε, είναι γνωστά και τα προβλήματα που έχουν ήδη δημιουργηθεί σε πάρα πολλές περιοχές της επαρχίας (π.χ. Σάμος, Ικαρία, Τρίπολη, Αρκαδία, κ.λπ.) επειδή τα τοπικά ΚΤΕΛ σταμάτησαν τη δωρεάν μεταφορά των μαθητών.
Εκτός από τις συγχωνεύσεις-καταργήσεις των σχολικών μονάδων (που ήταν και ο ουσιαστικός λόγος της συνάντησης), η Διαμαντοπούλου έβγαλε στο διαλεχτό της ακροατήριο και τον δεκάρικο του συνολικού σχεδίου της «μεταρρύθμισης», καλώντας το να έχει ενεργό συμμετοχή στο «ανοιχτό σχολείο» που ετοιμάζει. Μίλησε για το δημοτικό και το γυμνάσιο που θα είναι «στοχοκεντρικό», δηλαδή δεν θα προσφέρει ολόπλευρη γνώση, αλλά θα έχει «στόχους» (κατά τα πρότυπα των οδηγιών της ΕΕ και του ΟΟΣΑ για τις δεξιότητες του 21ου αιώνα), τους οποίους ο δάσκαλος θα προσεγγίζει με «ευελιξία», διαφοροποιημένα δηλαδή από σχολείο σε σχολείο και από περιοχή σε περιοχή, ανάλογα με τις «δυνατότητες» (η αποθέωση του ταξικού διαχωρισμού και της κατηγοριοποίησης των σχολείων).
Είπε τις διάφορες φανταχτερές φανφάρες για το ψηφιακό σχολείο, όταν στα σχολεία υπάρχουν ελάχιστοι και παμπάλαιοι ηλεκτρονικοί υπολογιστές και κάλεσε τις «τοπικές κοινωνίες» να συνεργαστούν στη διαμόρφωση μέρους των αναλυτικών προγραμμάτων, ώστε να διαμορφώνονται οι απασχολήσιμοι και ανάλογα με τις ανάγκες της τοπικής αγοράς εργασίας. Εκανε αναφορά στην περιβόητη επιμόρφωση των εκπαιδευτικών, όταν δρομολογείται ήδη η κατάργηση των Διδασκαλείων (η γνωστή Μαράσλειος) και έκανε ειδική αναφορά στο «νέο Γενικό Λύκειο» και στο ξεπάτωμα που ετοιμάζει για το δημόσιο Πανεπιστήμιο, δίνοντας έμφαση στο «διαφοροποιημένο» χαρακτήρα που θα έχουν τα περιφερειακά Πανεπιστήμια.
Οσον αφορά στο «νέο Λύκειο», περιέγραψε ένα σχολείο της απόλυτης εξειδίκευσης, υποταγμένο στην αγορά και στο μαραθώνιο των εξετάσεων για την εισαγωγή στο Πανεπιστήμιο (πάει περίπατο ο περίφημος «αυτόνομος χαρακτήρας» του Λυκείου). Συγκεκριμένα δήλωσε: «Αλλάζει όλη η λογική του σχολείου. Δεν ετοιμάζουμε απλά τα παιδιά για τις εξετάσεις. Εχουμε μικρό αριθμό βασικών μαθημάτων. Στα υπόλοιπα μαθήματα θα γίνονται κοινές εργασίες οι οποίες θα αξιολογούνται. Αλλάζει η λογική με την οποία αξιολογούνται οι μαθητές. Οι εξετάσεις θα γίνονται πια σε εθνικό επίπεδο, σε μικρό αριθμό μαθημάτων, με πολύ διαφορετική ύλη και με στάθμιση από τις Σχολές».
Τέλος, η Διαμαντοπούλου ζήτησε τη συμμετοχή των δημαρχαίων στα προγράμματα πολιτισμού, κυκλοφοριακής αγωγής, περιβαλλοντικά προγράμματα και τα λοιπά «καινοτόμα» προγράμματα, μπάζοντας ουσιαστικά τις επιχειρήσεις και τους λοιπούς «ευαίσθητους» περί τα θέματα αυτά τοπικούς παράγοντες κάθε είδους, στη δημόσια εκπαίδευση.
Γιούλα Γκεσούλη
