Εβρισαν, συκοφάντησαν, τραμπούκισαν, διέσπασαν κι όταν είδαν ότι απομονώθηκαν εντελώς, έβαλαν την ουρά στα σκέλια και άρχισαν να εμφανίζονται ενωτικοί! Ο λόγος για τις δυνάμεις του Περισσού στο φοιτητικό κίνημα, που είναι υπεύθυνες για την καθυστέρηση ανάπτυξης του κινήματος σε μια σειρά σχολές και τμήματα και περισσότερο στα ΤΕΙ.
Ο Περισσός κατέβαλε μεγάλη προσπάθεια για να μη ξεκινήσει το κίνημα των καταλήψεων. Το ίδιο και για να μην ξεκινήσει η απεργία διαρκείας των πανεπιστημιακών. Το επιχείρημα που επιστράτευσαν ήταν το γνωστό επιχείρημα του κώλου, ότι έτσι θα ερημώσουν τα πανεπιστήμια. Ενώ άμα κάνανε μαθήματα και εξετάσεις θα ήταν γεμάτα και… μες στην καλή χαρά.
«Η ερημωμένη εικόνα των πανεπιστημίων δεν ταιριάζει στο δυναμισμό και τη μαχητικότητα που πρέπει να επιδείξει το πανεπιστημιακό κίνημα μπροστά στη σύγκρουση με την κυβέρνηση», υποστήριζε η πανεπιστημιακή τους παράταξη (ΔΗΠΑΚ, Ριζοσπάστης, 31.5. 06). Λοιδορώντας όσους υποστήριζαν τις καταλήψεις, η ΚΝΕ υποστήριζε ότι «ακολουθώντας τη γραμμή του ΠΑΣΟΚ, επιλέγουν τις πιο ανέξοδες για το σύστημα μορφές πάλης, με καταλήψεις και απεργίες διαρκείας που στην παρούσα φάση ανάπτυξης του κινήματος στέλνουν τους φοιτητές στα σπίτια τους» (Οδηγητής, Ιούνης ‘06).
Χάθηκαν ψηφοφορίες και καθυστέρησαν καταλήψεις να ξεκινήσουν, επειδή η ΠΚΣ κατέβαζε δικό της πλαίσιο, με κατάληψη μιας μέρας και… πορεία με το ΠΑΜΕ. Και βέβαια, οργάνωναν διασπαστικές εκδηλώσεις, που δεν ήταν εκδηλώσεις αγώνα αλλά κομματική πασαρέλα του Περισσού.
Αυτή η βρόμικη τακτική, όμως, ήταν κοντόφθαλμη και ηλίθια. Νόμισαν ότι δεκάδες χιλιάδες φοιτητές σε όλη την Ελλάδα θα γίνουν προβατάκια για να τα κουμαντάρουν οι τσομπαναραίοι του Περισσού. Βουτηγμένοι στο γραφειοκρατισμό, τυφλωμένοι από την αλαζονεία, δηλητηριασμένοι από μια πραξικοπηματική αντίληψη, στάθηκαν ανίκανοι να πιάσουν αυτό που αιωρούνταν στον αέρα: μια αγωνιστική διάθεση στους κόλπους ενός κοινωνικού κομματιού που έχει φάει αδιαμαρτύρητα πολλές «χλαπάτσες» τα τελευταία χρόνια και που έφτασε στο «ως εδώ και μη παρέκει».
Ετσι, βρέθηκαν όχι απλώς μειοψηφία αλλά εντελώς απομονωμένοι. Οι συνελεύσεις γίνονταν από βδομάδα σε βδομάδα πιο μαζικές. Κόσμος κατέκλυζε τις σχολές. Οι ίδιοι κάθε φορά έπαιρναν και λιγότερες ψήφους. Δεν κατάφεραν να σπάσουν ούτε μια κατάληψη. Και στο τέλος, έχασαν και τις λίγες συνελεύσεις στις οποίες είχε υπερψηφιστεί το δικό τους πλαίσιο.
Πλέον δεν «είχαν» ούτε μία σχολή. Ο κόσμος τους έφτυνε παντού. Τα στελέχη τους είχαν καταντήσει «κηδείες» έτσι καθώς κάθονταν αποσβολωμένα στα αμφιθέατρα και μέτραγαν μερικές δεκάδες ψήφων. Τα περιβόητα «Συντονιστικά ΑΕΙ και ΤΕΙ» είχαν καταντήσει «αδειανά πουκάμισα». Το χειρότερο γι’ αυτούς ήταν οι διαρροές μέσα από τον κύκλο των επιρροών τους. Ισως και μέσα από τις γραμμές των οργανωμένων, όπως συμβαίνει πάντοτε σε περιόδους τέτοιων κρίσεων.
Δεν ξέρουμε πότε ακριβώς αποφασίστηκε η αλλαγή γραμμής. Την Τρίτη, πάντως, ο «Ριζοσπάστης» κυκλοφόρησε με πανηγυρικό τίτλο «Πενθήμερες καταλήψεις σε όλη τη χώρα»! Σαν να μην έτρεξε τίποτα. Σαν να μη λοιδορούσαν και καταψήφιζαν τις καταλήψεις όλες τις προηγούμενες μέρες. Την ίδια μέρα η ΠΚΣ εμφανίστηκε στις συνελεύσεις με… ενωτική γραμμή. Πρότεινε πενθήμερες καταλήψεις και δεχόταν να συμμετάσχει στα πλαίσια των Συντονιστικών Επιτροπών Κατάληψης. Ιδού τι έγραφε ο «Ριζοσπάστης» την Πέμπτη: «Σε πολλές γενικές συνελεύσεις φοιτητικών συλλόγων “κατεβαίνουν” κοινές αγωνιστικές προτάσεις από περισσότερες από μια παρατάξεις. Αυτά τα κοινά αγωνιστικά πλαίσια σε πολλές περιπτώσεις τα προτείνει ή τα στηρίζει η ΠΚΣ, στη βάση της καθολικής απαίτησης να μην κατατεθεί ο νόμος-πλαίσιο» κ.τ.λ. Και τι θα κάνουν με το φύλλο του «Οδηγητή» που κυκλοφορεί, στο οποίο κατηγορούν όσους ήταν στη γραμμή των καταλήψεων ότι παίζουν το παιχνίδι του ΠΑΣΟΚ; Τι θα κάνουν με την άποψή τους ότι με το «όχι στο νόμο-πλαίσιο» συσκοτίζουν τις ευθύνες ΠΑΣΟΚ και ΝΔ; Τώρα ψηφίζουν και αυτοί τα ίδια πλαίσια! (Με την ευκαιρία, πρέπει να πούμε ότι ο νόμος-πλαίσιο του ΠΑΣΟΚ φέρει και τη δική τους υπογραφή. Βλέπετε, τότε ήταν η εποχή της «συνεργασίας των δημοκρατικών δυνάμεων για την αλλαγή». Χρειάζεται πολύ θράσος για να κατηγορούν σήμερα όσους αντιτίθενται στο νόμο πλαίσιο της Γιαννάκου, ότι υπερασπίζονται την υπάρχουσα τάξη πραγμάτων στην τριτοβάθμια εκπαίδευση).
Με την ουρά στα σκέλια, λοιπόν, ο Περισσός προσπαθεί να επαναπροσεγγίσει το κίνημα των καταλήψεων, για να βγει από την απομόνωση. Ομως, ο πραξικοπηματισμός είναι γραμμένος στο πολιτικό του DNA. Το έδειξε και πάλι την Πέμπτη, όταν ξεκίνησε χωριστή πορεία από τα Προπύλαια, προσπαθώντας να εκμεταλλευτεί τη σύγχυση και να τραβήξει κόσμο μαζί του. Σ’ ένα βαθμό το κατάφερε, έκανε μια αρκετά ογκώδη πορεία, η οποία όμως και πάλι ήταν μισή σε όγκο από την πορεία των καταλήψεων που ακολούθησε λίγο μετά.