Λάβρα εμφανίζεται η ΕΣΑΚ-ΔΕΕ (η συνδικαλιστική παράταξη του Περισσού) ενάντια στην αποκέντρωση (ενόψει και των επικείμενων συνεδρίων των εκπαιδευτικών ομοσπονδιών ΔΟΕ-ΟΛΜΕ).
Λανσάρεται ως η πλέον «καθαρή» δύναμη και κατακεραυνώνει τους πάντες, που δεν συμπεριλαμβάνουν στα αιτήματά τους την κατάργηση των σχετικών νόμων (Νόμοι 2218/94 και 2240/94), γνωστών και ως νόμων της αποκέντρωσης.
Ομως και η ίδια δεν «δικαιούται δια να ομιλεί», γιατί έχει βρόμικο παρελθόν.
Αυτή, που τώρα φορεί τη λεοντή του φανατικού πολέμιου της αποκέντρωσης, ήταν η δύναμη που στην 64η Γενική Συνέλευση της ΔΟΕ, τον Ιούνη του 1995, στην εκπνοή του μεγαλειώδους τότε κινήματος των εκπαιδευτικών της Πρωτοβάθμιας, που αντιτάχθηκε σθεναρά στην αποκέντρωση με ατμομηχανή τους Νηπιαγωγούς και κατάφερε με τον αγώνα του να τη βάλει στο ψυγείο, ψήφισε την εξαίρεση μόνο της εκπαίδευσης από τους σχετικούς νόμους. Αφησε δηλαδή στο έλεος των δημοτικών αρχόντων σημαντικούς κοινωνικούς τομείς, όπως η υγεία και η πρόνοια.
Τα αποτελέσματα εφαρμογής της αποκέντρωσης στον τομέα των πάλαι ποτέ κρατικών παιδικών σταθμών, η ελληνική εργαζόμενη οικογένεια τα υφίσταται ήδη σήμερα, καταβάλλοντας τροφεία, που μέσα σ’ αυτά τα δώδεκα περίπου χρόνια έχουν πλησιάσει σε πολλούς δήμους τα χρήματα που απαιτεί ένας ιδιωτικός παιδικός σταθμός.
Με τη στάση του αυτή, ο Περισσός απέδειξε ότι φλέρταρε με την ιδέα της αποκέντρωσης, όπως και η κυβερνητική (τότε) ΠΑΣΚ, αλλά και η Πρωτοβουλία (ΣΥΝ), που με τις πλάτες της (ψήφισε λευκό) πέρασε στη Συνέλευση αυτή η πρόταση της κυβερνητικής συνδικαλιστικής παράταξης (ΠΑΣΚ).
Ο Περισσός έδειξε ότι αν δεν υπήρχε τότε το κίνημα να τον στριμώξει άγρια, ούτε που θα ασχολούνταν με το ζήτημα, όπως ακριβώς δεν είχε ένσταση για την υγεία και την πρόνοια.
Γι’ αυτό και είναι καλύτερα να το βουλώσει τώρα και να μην παριστάνει τον συνεπή αγωνιστή ενάντια στην αποκέντρωση.
Οπως είναι καλό να το βουλώσει και για το ζήτημα της αξιολόγησης. Γιατί όταν πρωτοανοίχθηκε αυτό το θέμα, στο πλαίσιο της εκπαίδευσης, οι δυνάμεις του τάσσονταν υπέρ «της αξιολόγησης του εκπαιδευτικού έργου», λες και ήταν ποτέ δυνατόν αυτό να διαχωριστεί από την αξιολόγηση του εκπαιδευτικού και την αξιολόγηση των σχολικών μονάδων.
Αν σκαλίσουμε κι άλλο τη μνήμη μας, πολλά θα μπορούσαμε να πούμε για τη δύναμη που τώρα εμφανίζεται να προωθεί «ανατρεπτικά αιτήματα».
Μήπως ο Περισσός δεν είναι συνυπεύθυνος για την υιοθέτηση του αιτήματος της τριμερούς χρηματοδότησης από το συνδικαλιστικό κίνημα (στην τυπική του μορφή);
Το ότι τώρα το «έστριψε» ως προς αυτό και ζητά τη χρηματοδότηση της ασφάλισης μόνο από το κράτος και τους εργοδότες, με τη σταδιακή απεμπλοκή των εργαζόμενων από την υποχρέωση αυτή, δεν τον απαλλάσσει από το έγκλημα. Ούτε μια αυτοκριτική –τουλάχιστον- δεν έκανε βρ’ αδερφέ!
Γιούλα Γκεσούλη
