Και ξαφνικά η ΔΟΕ αποφάσισε να προτείνει στους εκπαιδευτικούς της πρωτοβάθμιας πενθήμερες επαναλαμβανόμενες απεργίες από τις 3 του Μάρτη. Οι δάσκαλοι καλούνται να συζητήσουν την πρόταση σε γενικές συνελεύσεις ως τις 22 Φλεβάρη και η τελική απόφαση θα ληφθεί από την Ολομέλεια των Προέδρων στις 25 Φλεβάρη.
Η είδηση, από μόνη της, μας επιτρέπει κάποιες πρώτες σκέψεις:
α) Ο απεργιακός αγώνας διάρκειας (η μορφή των 5ήμερων επαναλαμβανόμενων είναι η πλέον ενδεδειγμένη για την εκπαίδευση) είναι σήμερα επιβεβλημένη ανάγκη, αν θέλουν οι εργαζόμενοι να διεκδικήσουν τα δίκια τους, να αναχαιτίσουν την νέα αντιασφαλιστική επίθεση και να απαιτήσουν δικαιώματα με βάση τις δικές τους πραγματικές ανάγκες. Η επίθεση του κεφαλαίου και της κυβέρνησης δεν αναχαιτίζεται, ούτε στις σημερινές συνθήκες κατακτώνται αιτήματα, με ξεκάρφωτες απεργιακές τουφεκιές, χωρίς συνέχεια, χωρίς μαζική συμμετοχή, χωρίς αποφασιστικότητα. Οι δάσκαλοι δεν πρέπει να αισθάνονται ηττημένοι από την περσινή μεγαλειώδη απεργία τους, που φώτισε όσο ποτέ άλλοτε την ανάγκη της υπεράσπισης του δημόσιου σχολείου και του δικαιώματος να ζει κανείς με αξιοπρέπεια μόνο από το μισθό του. Είναι δικαιωμένοι στη συνείδηση της εργαζόμενης κοινωνίας, παρόλο που δεν κέρδισαν τίποτε σε επίπεδο αιτημάτων. Κάθε αγώνας πρέπει να λειτουργεί προωθητικά για τους αγώνες του μέλλοντος, με την έννοια ότι ακόμα και από τους «χαμένους» αγώνες πρέπει να βγάζει κανείς θετικά συμπεράσματα για το μέλλον. Η ταξική πάλη δε σταματά και ούτε πρέπει να υποστέλλει τις σημαίες της.
β) Η πρόταση για πενθήμερες επαναλαμβανόμενες α-περγίες πάρθηκε στη ΔΟΕ με κοινή απόφαση ΠΑΣΚ και Παρεμβάσεων-Κινήσεων-Συσπειρώσεων.
Η ΠΑΣΚ σίγουρα και πάλι κάνει τα παιχνίδια της. Θέλει να βοηθήσει το ΠΑΣΟΚ να αποκομίσει οφέλη από την φθορά του Καραμανλή και της ΝΔ, που στις μέρες μας έχουν πάθει πανωλεθρία και βρίσκονται σε πλήρη σύγχυση με το σκάνδαλο της Ζαχοπουλειάδας να ζέχνει και το ασφαλιστικό ανοιχτό. Είναι σίγουρο ότι δε νοιάζεται για τα πραγματικά συμφέροντα των εκπαιδευτικών, τα οποία πέρυσι ξεπούλησε εν ριπή οφθαλμού άπαξ και πέρασε, κληθείσα από τον Καραμανλή, τις πόρτες του Μαξίμου. Εξ ου και αρνιόταν ως τώρα να προτείνει στους εκπαιδευτικούς οτιδήποτε είχε διάρκεια και θα δημιουργούσε προϋποθέσεις για πραγματικό αγώνα. Χαρακτηριστική η στάση της στο ζήτημα των Νηπιαγωγείων και στο ασφαλιστικό, όπου αρνείται να καταδικάσει το νόμο Ρέππα. Το ερώτημα, λοιπόν, και πάλι είναι για τις Παρεμβάσεις, που για μια ακόμη φορά φαίνεται να μην έβγαλαν τα συμπεράσματά τους από την περσινή απεργία.
Σημειώνουμε ότι έβγαλαν κοινό διεκδικητικό πλαίσιο με την ΠΑΣΚ, στο οποίο σκόπιμα γίνεται γενική αναφορά σε κατάργηση των αντιασφαλιστικών νόμων από το 1990 και δώθε, ενώ για τα Νηπιαγωγεία αποσιωπάται το θέμα της «αποκέντρωσης» και μπαίνει μόνο η κατάργηση της τροπολογίας, που δίνει το δικαίωμα στους δήμους και τους ιδιώτες να ιδρύουν Νηπιαγωγεία. Τα δυο αυτά σημεία, που είναι και ζητήματα αιχμής, είναι σίγουρο ότι θα ανοίξουν θέματα σε περίπτωση παρατεταμένου αγώνα και διαπραγμάτευσης με το ΥΠΕΠΘ και την κυβέρνηση. Πού είναι, λοιπόν, οι ξεκάθαρες θέσεις;
Πού είναι οι «διαπιστώσεις» κάποιων ότι πέρυσι άφησαν το Μπράτη να κάνει «παιχνίδι» και ότι δε βοήθησαν τη βάση των εκπαιδευτικών να πάρει την υπόθεση στα χέρια της και να παραμερίσει τη συνδικαλιστική γραφειοκρατία; Πού είναι το απεργιακό ταμείο για να στηρίξει έναν παρατεταμένο αγώνα; Πού είναι η ζύμωση μέσα στην εργαζόμενη κοινωνία, ώστε οι δάσκαλοι να αποκτήσουν ενεργούς συμμάχους;
γ) Εκείνοι που θα καθορίσουν τις εξελίξεις είναι και πάλι οι εκπαιδευτικοί της βάσης. Το κλίμα που επικρατεί δεν είναι βεβαίως ακόμη σε εύρος και με σαφήνεια γνωστό. Ομως ένα είναι σίγουρο, ότι όλος αυτός ο κόσμος, μετά την εξέλιξη της περσινής απεργίας του, αφέθηκε στη μοίρα του, δεν έγινε καμιά προσπάθεια για την εξαγωγή συμπερασμάτων, για την αναπτέρωση του ηθικού του, για την προετοιμασία του για έναν νέο αγώνα διάρκειας. Ισως, λοιπόν, πάλι η ΠΑΣΚ θέλει να φορτώσει σε αυτό τον κόσμο την αποτυχία ενός νέου γύρου κινητοποιήσεων και να βγει λάδι, ότι τάχα αυτή επιθυμεί αγώνες, αλλά η βάση δεν τραβά. Η περσινή «εξέλιξη» του απεργιακού αγώνα με 24ωρες ήταν κόλαφος για τους εμπνευστές της και βάρυνε πάνω τους το στίγμα. Οι Παρεμβάσεις, λοιπόν, δεν το αντιλαμβάνονται αυτό; Ή μήπως τους βολεύει και αυτούς μια τέτοια εξέλιξη;
Εμείς επιθυμούμε διακαώς, οι απλοί εκπαιδευτικοί να διαψεύσουν κάθε προσδοκία για οπισθοχώρηση. Να αποδειχθούν περισσότερο σοφοί και φωτισμένοι από τους ηγέτες τους, βγάζοντας τα δικά τους συμπεράσματα, παίρνοντας την υπόθεση στα χέρια τους, οργανώνοντας τον αγώνα τους. Να ανατρέψουν όλα τα προγνωστικά στην πράξη. Να βάλουν κάθε κατεργάρη στον πάγκο του. Κυριακή κοντή γιορτή. Οι συνελεύσεις θα δείξουν.
Γιούλα Γκεσούλη
