Το πολυνομοσχέδιο Μπαλτά για την Παιδεία, που σύμφωνα με τον υπουργό Παιδείας Ν. Φίλη θα αποτελέσει τμήμα του «εθνικού διαλόγου», με ορίζοντα κατάληξης την ερχόμενη Ανοιξη, διατηρούσε την ΑΔΙΠΠΔΕ (Αρχή Διασφάλισης της Ποιότητας στην Πρωτοβάθμια και Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση) και αυτό, σε συνδυασμό με τις μετέπειτα δηλώσεις της πολιτικής ηγεσίας του υπουργείου της για «δεύτερη φορά Αριστερά» συγκυβέρνησης για την αξία της αξιολόγησης του εκπαιδευτικού έργου που υποκρύπτει την αξιολόγηση των εκπαιδευτικών, έχει σημαντική σημασία για τις προθέσεις του υπουργείου Παιδείας.
Το πολυνομοσχέδιο καταργούσε μόνο τις αρμοδιότητες που είχε αυτή η δήθεν ανεξάρτητη Αρχή (Ν. 4142/2013) σε σχέση με την αξιολόγηση των εκπαιδευτικών, όπως είναι «η εποπτεία των διαδικασιών αξιολόγησης των εκπαιδευτικών της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης και η κρίση επί των ενστάσεων των περιφερειακών διευθυντών εκπαίδευσης, των σχολικών συμβούλων και των διευθυντών εκπαίδευσης κατά των εκθέσεων αξιολόγησής τους», καθώς και τη συγκρότηση πενταμελών επιτροπών από εμπειρογνώμονες (ράμπο) για την αξιολόγηση του εκπαιδευτικού έργου.
Πλην, όμως, διατηρούσε τη γενική και σημαντική αρμοδιότητα η ΑΔΙΠΠΔΕ, ως γενικός δερβέναγας, να «διαμορφώνει, οργανώνει, εξειδικεύει, τυποποιεί και δημοσιοποιεί εκ των προτέρων τις διαδικασίες αξιολόγησης του εκπαιδευτικού έργου και τα σχετικά κριτήρια και δείκτες στο πλαίσιο, ιδίως, αντίστοιχων διεθνών προτύπων» (διάβαζε: στο πλαίσιο ιδίως του ΟΟΣΑ, των αγγλοσαξονικών και των ευρωπαϊκών συστημάτων εκπαίδευσης που διαπερνώνται από το πνεύμα του «ανταποδοτικού», «ανταγωνιστικού» και «αποτελεσματικού» σχολείου).
Σήμερα, 10 μήνες περίπου μετά το πάγωμα της διαδικασίας εφαρμογής της αξιολόγησης στην εκπαίδευση, η ΑΔΙΠΠΔΕ δημοσίευσε την ετήσια έκθεσή της (ηλεκτρονική εφημερίδα esos για την Παιδεία), περιγράφοντας τι πήγε στραβά και η αξιολόγηση δεν περπάτησε και τι περικοκλάδες πρέπει να επινοηθούν ώστε αυτή να γίνει αποδεκτή από την εκπαιδευτική κοινότητα.
Καταρχάς, η ΑΔΙΠΠΔΕ μέμφεται το timing εφαρμογής της διαδικασίας της αξιολόγησης. Δυστυχώς γι' αυτήν η οικονομική κρίση, με όσα αρνητικά επέφερε στο εκπαιδευτικό σύστημα και τη ζωή των εκπαιδευτικών «(μείωση και στη συνέχεια πάγωμα αποδοχών, ελλείψεις σε διδακτικό προσωπικό, περιορισμός λειτουργικών δαπανών και συγχωνεύσεις σχολικών μονάδων, κατάρρευση επιμορφωτικών προγραμμάτων, αύξηση του διδακτικού ωραρίου, μείωση των εισοδημάτων και αύξηση της φτώχειας των οικογενειών των μαθητών κλπ.)» δεν ήταν το κατάλληλο ειδυλλιακό περιβάλλον για την αποδοχή εκ μέρους τους της αξιολόγησης. Κοντολογίς, οι εκπαιδευτικοί ήταν γενικώς αγανακτισμένοι και «ψυλλιασμένοι» για τα χειρότερα γι' αυτό και δεν αποδέχτηκαν να γίνουν αδιαμαρτύρητα πρόβατα επί σφαγή.
Επειτα δε βοηθούσε και το νομοθετικό πλαίσιο, καθώς απαρτιζόταν από διαφορετικά νομοθετήματα (Νόμοι 3848/2010, 4024/2011, 4142/2013, το ΠΔ 152/2013, η ΥΑ 30972/Γ1/05-03-2013, ΦΕΚ Β/614/15-03- 2013 κ.ά.), με αντιφάσεις και επικαλύψεις.
Η ΑΔΙΠΠΔΕ επιθυμεί να περιγράφονται αναλυτικά και ολοκληρωμένα οι διαδικασίες του παραμυθιάσματος των εκπαιδευτικών, ότι τάχα η αξιολόγηση δεν έχει τιμωρητικό χαρακτήρα, αλλά χαρακτήρα «βελτίωσης της ποιότητας του εκπαιδευτικού και του διοικητικού έργου» (ΠΔ 152/2013), δηλαδή οι διαδικασίες ενδοσχολικής επιμόρφωσης για όσους εκπαιδευτικούς «κριθούν ότι παρουσιάζουν αδυναμίες», ώστε να συσκοτίζεται καλύτερα ο τελικός σκοπός που είναι η απόλυση. Επιθυμεί επίσης να ορίζεται ακριβώς ο αριθμός των «επαναληπτικών αξιολογήσεων», που ακολουθούν την ενδοσχολική επιμόρφωση, ώστε ο εκπαιδευτικός που κριθεί τελικά «ελλιπής» να «“εγγράφεται στον πίνακα των μη προακτέων…'', που, σύμφωνα με την παράγραφο 4 του άρθρου 8 του ν. 4024/2011, συνεπάγεται τη στέρηση του δικαιώματος για προαγωγή για τα δύο (2) επόμενα έτη».
Τον τελικό στόχο της αξιολόγησης ομολογεί η έκθεση της ΑΔΙΠΠΔΕ, που αμέσως μετά αναφέρει χαρακτηριστικά: «Υφίσταται, βεβαίως και ο “Υπαλληλικός Κώδικας'' (Ν.3528/2007) ο οποίος στο άρθρο 95 προβλέπει: “υπάλληλος, ο οποίος εγγράφεται σε δύο διαδοχικούς πίνακες μη προακτέων στον ίδιο βαθμό, παραπέμπεται μέσα σε δύο (2) μήνες από την κύρωση του οικείου πίνακα υποχρεωτικώς προς κρίση στο υπηρεσιακό συμβούλιο, το οποίο, με αιτιολογημένη απόφασή του και μετά από προηγούμενη κλήση αυτού, για να παράσχει εγγράφως ή προφορικώς τις αναγκαίες διευκρινίσεις, μπορεί να τον απολύσει ή να τον υποβιβάσει κατά έναν βαθμό…''».
Δεν τα δρομολογήσατε καλά τα πράγματα, λέει στην ουσία η ΑΔΙΠΠΔΕ στις προηγούμενες κυβερνήσεις, με αποτέλεσμα να δημιουργήσετε αρνητικό κλίμα μέσα στους εκπαιδευτικούς. Δεν τα κουκουλώσατε, όπως έπρεπε και να τώρα το αποτέλεσμα: οι εκπαιδευτικοί να ξεσηκωθούν και να βγάζουν τα συμπεράσματά τους για το χαρακτήρα της αξιολόγησης (σ.σ. και σωστά), με βάση τις ποσοστώσεις που προέβλεπε ο Νόμος 4024/2011«Συνταξιοδοτικές ρυθμίσεις, ενιαίο μισθολόγιο – βαθμολόγιο, εργασιακή εφεδρεία και άλλες διατάξεις εφαρμογής του μεσοπρόθεσμου πλαισίου δημοσιονομικής στρατηγικής 2012-2015», αφού η αξιολόγησή τους προέκυπτε μέσα από τη νομική ρύθμιση του παραπάνω νόμου.
Δεν υπάρχουν αξιολογητές «υψηλής ειδημοσύνης και διάκρισης» φωνάζει η ΑΔΙΠΠΔΕ, ώστε να γίνει εφικτή η εφαρμογή της «οριζόντιας λειτουργίας της αξιολόγησης υπό το πρίσμα του Ν. 4024/2011, σύμφωνα με τον οποίο από τους εκπαιδευτικούς που κρίνονται επαρκείς, πολύ καλοί ή και εξαιρετικοί μόνο ένα μέρος τους θα προαχθούν στον επόμενο βαθμό, π.χ. μέχρι το 30 % των κρινόμενων υπαλλήλων για την προαγωγή από το βαθμό Β' στο Βαθμό Α΄». Η Αρχή, δηλαδή, διαπιστώνει την αδυναμία να βρεθούν τα εξειδικευμένα εκείνα καρτάλια της εκπαιδευτικής διοικητικής πυραμίδας, που θα μπορούν να κάνουν το τελικό ξεσκαρτάρισμα. Να ξεχωρίζουν από το σωρό π.χ. των «επαρκών» εκπαιδευτικών μόνο το αναγκαίο δεσμευτικό ποσοστό που ορίζει ο νόμος που θα προαχθεί στον επόμενο βαθμό, αφήνοντας τους υπόλοιπους στον Καιάδα.
Καημός μέγας της ΑΔΙΠΠΔΕ είναι η αντίσταση που προέβαλαν οι εκπαιδευτικοί στην προσπάθεια επιβολής της αξιολόγησης, με τη βία και το κνούτο, πετυχαίνοντας τελικά να ακυρώσουν ουσιαστικά τα σεμινάρια-παρωδία επιμόρφωσης στις σχετικές διαδικασίες των στελεχών εκπαίδευσης. Ο καημός είναι διάχυτος και τούτο φαίνεται από τις συνεχείς αναφορές στην εναντίωση των εκπαιδευτικών.
Το μέλλον θα δείξει αν αυτός θα εξακολουθήσει να βασανίζει την Αρχή. Εξαρτάται από την αντίσταση των εκπαιδευτικών στα σχέδια και της συγκυβέρνησης των Τσιπροκαμμένων.
