Ως οπαδοί του «νηφάλιου διαλόγου» προσπαθούν να λανσαριστούν οι 1000 περίπου πανεπιστημιακοί καθηγητές, υποστηρικτές της «μεταρρύθμισης» της κυβέρνησης.
Αυτοί οι σιωπηροί εργάτες της πανεπιστημιακής εκπαίδευσης, που ως τώρα δεν έμπαιναν στα αμφιθέατρα παρά μόνο για να διδάξουν, οι ακραιφνείς δημοκράτες, που ως τώρα περί άλλα ετύρβαζαν, στα μείζονα θέματα του Πανεπιστημίου, που διακυβεύονται στις μέρες μας, προτίμησαν αντί να τα συζητήσουν ανοικτά με τους συναδέλφους τους στα συνδικαλιστικά τους όργανα, να προβούν στη διακίνηση κειμένων για τη συλλογή υπογραφών, με τα οποία στηρίζουν αναφανδόν τις αντιδραστικές αλλαγές στα ΑΕΙ.
Τούτοι οι εκσυγχρονιστές όλων των αποχρώσεων, συγκρότησαν Συντονιστική Επιτροπή, που ανέλαβε να παίξει το ρόλο του κολαούζου του υπουργείου Παιδείας και προσπαθούν να πείσουν την «κοινή γνώμη» ότι διεξάγεται ουσιαστικός διάλογος και ότι η πλειοψηφία των πανεπιστημιακών καθηγητών τάσσεται υπέρ των αλλαγών.
Με πολλά ταρατατζούμ, με τη φανερή στήριξη των τηλεοπτικών καναλιών και του Τύπου ανακηρύχτηκαν αυτόκλητοι συνομιλητές του υπουργείου Παιδείας και έδωσαν συνέντευξη τύπου, αφού συναντήθηκαν με τη Μ. Γιαννάκου.
Υποκρινόμενοι ότι αναζητούν τον ουσιαστικό διάλογο, διατύπωσαν σε κείμενο τα κοινά τους σημεία, συνιστώντας μια αντίληψη πανομοιότυπη με αυτή του Προσχέδιου για το νόμο πλαίσιο, που ξεσήκωσε φοιτητές και ΠΟΣΔΕΠ το προηγούμενο καλοκαίρι. Τα «κοινά σημεία» προέκυψαν με βάση τα επί μέρους κείμενα και σχέδια που έχουν κυκλοφορήσει για τη «μεταρρύθμιση» του Πανεπιστήμιου από τους : «Πρωτοβουλία Πανεπιστημιακών», «Πρωτοβουλία για τη μεταρρύθμιση του Πανεπιστημίου με πυξίδα την κοινή λογική», «ΑΡΣΗ» («Αριστερά Σήμερα» με επικεφαλής τον πρώην πρύτανη του ΕΜΠ Λ. Παπαγιαννάκη, αδερφό του γνωστού Παπαγιαννάκη του Συνασπισμού), τη Σύγκλητο Πανεπιστημίου Κρήτης, το ΕΛΙΑΜΕΠ, το ΕΣΥΠ.
Στη συνέντευξη τύπου, οι σφουγγοκωλάριοι της κυβέρνησης φρόντισαν να μας δώσουν ως πρόγευση μια καλή δόση άκρατης εκσυγχρονιστικής αντίληψης. Καταδίκασαν τα «κλειστά Πανεπιστήμια» λες και το λουκέτο μπήκε σε αυτά από τους φοιτητές και τους πανεπιστημιακούς συναδέλφους τους για ψύλλου πήδημα. Δεν δίστασαν να ταχθούν στην ουσία υπέρ της αναθεώρησης του άρθρου 16, κάνοντας νύξη για ανάγκη δημοσιοποίησης από τα κόμματα της «νέας διατύπωσης του άρθρου και κυρίως του κανονιστικού νόμου». Σε ερώτηση δημοσιογράφου της εφημερίδας μας ομολόγησαν την πίστη τους και συμφωνία τους στη Διακήρυξη της Μπολόνια, η οποία -ως γνωστόν- προτείνει τρεις κύκλους σπουδών (ο πρώτος τριετής), την ενθάρρυνση της κινητικότητας των φοιτητών-πελατών, την καθιέρωση συστήματος πιστωτικών μονάδων κ.λ.π. Και ως ρεζουμέ ζήτησαν από την κυβέρνηση να ανακοινώσει άμεσα το χρόνο υποβολής του νομοσχέδιου για το νέο νόμο πλαίσιο, ο οποίος προτείνουν να έχει ως βάση τα σημεία της κοινής συμφωνίας τους.
Τώρα μάλιστα! «έκαναν τα μούτρα κρέας» της Μ. Γιαννάκου! Η οποία δεν θα έχει κανένα πρόβλημα να πάρει υπόψη της, στη σύνταξη του νομοσχέδιου, τα περίφημα τούτα κοινά σημεία, αφού αυτά είναι καρμπόν του «Προσχέδιου» του καλοκαιριού.
Ας δούμε, λοιπόν, τα κυριότερα απ’ αυτά, για τα οποία η υπουργός εξέφρασε μεγάλη ικανοποίηση.
♦ Προτείνεται η κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου. Η δικαιοδοσία για την άρση του περνά στο Πρυτανικό Συμβούλιο και η απόφαση παίρνεται με αυξημένη πλειοψηφία.
♦ Ζητείται η τακτική αξιολόγηση των πάντων: της διδασκαλίας, της έρευνας, της διοικητικής λειτουργίας, η οποία θα είναι εσωτερική και εξωτερική (π.χ. με νέα «ανεξάρτητη αρχή»).
Για ξεκάρφωμα, προτείνεται και η αξιολόγηση των υπηρεσιών του υπουργείου Παιδείας ως προς τη δική τους αποτελεσματικότητα.
♦ Ζητείται η «οικονομική αυτοτέλεια» των ΑΕΙ, με αναβάθμιση του ρόλου στη διαχείριση, του πανεπιστημιακού κατεστημένου. Η κάστα θέλει να κάνει μόνη της κουμάντο, στο πώς θα διαχειρίζεται την κρατική χρηματοδότηση και πώς και από πού θα αντλεί πόρους «από την τοπική κοινωνία» (όπως λέγεται χαρακτηριστικά). Τούτο χωράει από δίδακτρα μέχρι χορηγίες και εισφορές από παρτίδες και εργασίες με επιχειρήσεις και κεφάλαιο.
♦ Η «οικονομική αυτοτέλεια» και γενικά η «αυτοτέλεια» των ΑΕΙ στη λειτουργία τους, συνοδεύεται από τετραετείς προγραμματικές συμφωνίες με το κράτος, οικονομικής και διοικητικής ανάπτυξης.
Προφανώς, τα κριτήρια κρατικής οικονομικής στήριξης θα είναι η τήρηση των συμπεφωνημένων, που θα προκύπτει ως συμπέρασμα και της αξιολόγησης των Ιδρυμάτων.
♦ Η κάστα ζητά για την πάρτη της καθεστώς α) μερικής απασχόλησης β) πλήρους απασχόλησης και γ) πλήρους και αποκλειστικής απασχόλησης. Για να καλύπτονται όλα τα γούστα και οι «συνειδήσεις».
♦ Ιδια γεύση με το «Προσχέδιο» νόμου έχουμε και στις προτάσεις για τους φοιτητές.
Οι πανεπιστημιακοί, αν και χαρακτηρίζουν δευτερεύον θέμα την ανώτατη διάρκεια φοίτησης (προφανώς για να μην εξευτελιστούν ντιπ καταντίπ), προτείνουν καθορισμό ανώτατου χρονικού ορίου για τους νέους φοιτητές, με απόφαση του Ιδρύματος και μέριμνα-επικοινωνία με τους επί πτυχίω, με σκοπό την υποκίνηση-προώθησή τους να ολοκληρώσουν τις σπουδές.
♦ Προτείνεται επίσης η κατάργηση των δωρεάν συγγραμμάτων, με «παράλληλη ενίσχυση των ακαδημαϊκών βιβλιοθηκών», που αποτελούν και το άλλοθι για το αντιλαϊκό τούτο μέτρο (σε καιρούς μάλιστα σκληρής και σταθερής υποχρηματοδότησης).
♦ Η «μέριμνα» για τους φοιτητές περιλαμβάνει και τις υποτροφίες σε συνδυασμό με την επίδοση και τις ανταποδοτικές υποτροφίες.
♦ Οι 1000 προτείνουν και τον καθορισμό του αριθμού των εισακτέων κάθε χρονιάς από τα Τμήματα ή τις Σχολές, στο πλαίσιο της τετραετούς προγραμματικής συμφωνίας.
Κοντολογίς, όλα τα παραπάνω, που οι αυτόκλητοι συνομιλητές της κυβέρνησης τα παρουσίασαν ως προϊόν μεγάλης και σοβαρής σκέψης και αναζήτησης, είναι φωτογραφικές διατάξεις του νόμου που ετοιμάζει το υπουργείο Παιδείας. Γι’ αυτό και η Μαριέττα είπε μετά το τέλος της συνάντησης με τη Συντονιστική Επιτροπή, ότι το υπουργείο «δεν έχει καμία εμμονή στην πρόταση που έφερε» και ότι στην «τελική επεξεργασία θα τις λάβει -τις προτάσεις- σοβαρότατα υπόψη και θα ξανασυζητήσει με την πρωτοβουλία των πανεπιστημιακών».
Με την αποστροφή αυτή η Γιαννάκου εξήγγειλε «νέο γύρο διαλόγου», προκειμένου να ροκανίσει χρόνο, προσπαθώντας να βρει το κατάλληλο timing, για την κατάθεση του νόμου πλαισίου, μετά το τέλος του σήριαλ της αναθεώρησης.
Στο παιχνίδι της έχει για ντάμες την «Πρωτοβουλία» των 1000 και τους πρυτάνεις.
Μένει να της το ακυρώσουν οι φοιτητές και οι κινητοποιήσεις τους, που τώρα -μετά και την εξέλιξη με το άρθρο 16- πρέπει να είναι πιο δυνατές και αποφασιστικές.
Γιούλα Γκεσούλη
