Κάθε σχεδόν χρονιά, οι μαθητές, απηυδισμένοι από ένα εκπαιδευτικό σύστημα που τους στραγγαλίζει και δεν τους προσφέρει καμιά χαρά, προχωρούν σε καταλήψεις, τις οποίες σπεύδει να κατασυκοφαντήσει όλος ο εσμός του συστήματος, επικρίνοντας τα μικρά παιδιά ότι κάνουν καταλήψεις για το «χαβαλέ», χωρίς αιτήματα. Πολλές φορές έχουμε γράψει ότι τα παιδιά ξέρουν πολύ καλά τι δεν θέλουν –κι αυτό το κραυγάζουν με τις αντιδράσεις τους αυτές, που στο κάτω-κάτω φανερώνουν υγεία– ενώ το τι θέλουν δεν είναι εύκολο να το διατυπώσουν και μάλιστα ενοποιημένα, αφού ο προσδιορισμός αιτημάτων απαιτεί βαθύτερες διεργασίες στην κοινωνική συνειδητοποίηση των παιδιών, που προφανώς δεν γίνεται από μόνη της, ούτε είναι ξεκομμένη από τις υπόλοιπες κοινωνικές διεργασίες μέσα στην εργαζόμενη κοινωνία.
Φέτος, με το «καλημέρα» της σχολικής χρονιάς, οι μαθητικές καταλήψεις πρόβαλαν στο προσκήνιο και αυξάνονται μέρα με τη μέρα σε πολλά μέρη ανά την επικράτεια, όπως στην Αχαΐα, την Αιτωλοακαρνανία, την Ελευσίνα, τη Λέσβο, τη Θεσσαλονίκη, την Αθήνα (σχολεία στου Ζωγράφου, τον Κορυδαλλό). Η άγρια περιστολή των κοινωνικών δαπανών έβαλε στο μάτι του κυκλώνα την Παιδεία. Χιλιάδες είναι τα κενά σε εκπαιδευτικούς, εκατοντάδες οι χαμένες ώρες διδασκαλίας, ανύπαρκτη η Πρόσθετη Διδακτική Στήριξη και η ενισχυτική διδασκαλία, πάμπολλα τα κτιριακά προβλήματα, ενώ οι λειτουργικές δαπάνες έχουν πετσοκοπεί στο 1/3 των περσινών, η μεταφορά των μαθητών από τα χωριά στα σχολεία τους είναι στον αέρα και στον ορίζοντα μαύρος προμηνύεται ο χειμώνας με την εκτίναξη της τιμής του πετρελαίου στα ύψη, που θα κρατήσει τις σχολικές αίθουσες παγωμένες.
Ολα τούτα αποτελούν τον πυρήνα των μαθητικών καταλήψεων που έχουν ξεσπάσει. Κανείς δεν μπορεί να πει από τώρα με σιγουριά τι θα γίνει στο επόμενο διάστημα. Γιατί η φετινή χρονιά φέρνει το μαύρο, ανεξίτηλο στίγμα του Μνημόνιου. Τα παιδιά δε ζουν μέσα στη γυάλα. Είναι παιδιά οικογενειών που μαστίζονται από την ανεργία, που υποφέρουν απ’ τις απολύσεις, την άγρια λιτότητα, βομβαρδίζονται νυχθημερόν από ειδήσεις τρόμου που περιμένουν στη γωνία την εργαζόμενη κοινωνία, έχουν φίλους, συγγενείς, γνωστούς που ενώ έχουν σπουδάσει στα Πανεπιστήμια παραμένουν άνεργοι ή έχουν εξευτελιστικές αμοιβές. Είναι, λοιπόν, πολύ πιθανόν να βάλουν φωτιά στα μπατζάκια της Διαμαντοπούλου.
Ακόμη δε, δεν έχουν γίνει πλατιά γνωστές και δεν έχουν συνειδητοποιηθεί οι αλλαγές στο «νέο Λύκειο» και στον τρόπο πρόσβασης στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Ενώ από την άλλη, η κατεδάφιση του δημόσιου Πανεπιστήμιου και του άρθρου 16 μπορεί να ξυπνήσει ένα μαζικό, μαχητικό φοιτητικό κίνημα. Η όσμωση αυτών των δυο κινημάτων (μαθητικού και φοιτητικού), μέσα στο γενικότερο πλαίσιο της αγανάκτησης που προκαλεί η σιδερένια μπότα του Μνημόνιου στα λαϊκά στρώματα (αγανάκτηση που προς το παρόν είναι βουβή και υφέρπουσα) μπορεί ν’ ανάψει φως κι ελπίδες, που ίσως φέτος να μην είναι φρούδες.
Γιούλα Γκεσούλη
