Η 22α του Ιούλη είναι μια μαύρη επέτειος για την εκπαίδευση, αλλά και για τους δημόσιους υπάλληλους. Για πρώτη φορά ύστερα από 100 χρόνια απολύθηκαν δημόσιοι υπάλληλοι. Οι πρώτοι που μπήκαν στο απόσπασμα ήταν 2.500 περίπου καθηγητές ειδικοτήτων από τη λεγόμενη Τεχνικοεπαγγελματική Εκπαίδευση και οι σχολικοί φύλακες.
Στην εκπνοή της σχολικής χρονιάς, ο υπουργός Παιδείας με τις υποδείξεις και τη στήριξη της συγκυβέρνησης και της τρόικας, προχώρησε αιφνιδιαστικά στην κατάργηση 49 ειδικοτήτων της τεχνικοεπαγγελματικής εκπαίδευσης, από τις πλέον περιζήτητες ανάμεσα στους μαθητές που κατέφευγαν στην ΤΕΕ, διότι μόνο έτσι μπορούσε να χτιστεί βήμα βήμα ο αριθμός των 15.000 απολύσεων που απαιτεί η τρόικα μέχρι το τέλος του 2014.
Από κει και ύστερα, τα κομμένα κεφάλια σωριάζονται σωρηδόν στην αυλή των ντόπιων και ξένων αφεντικών: καθαρίστριες υπουργείου Οικονομικών, διοικητικοί υπάλληλοι των Πανεπιστημίων, ιατρικό προσωπικό του ΕΟΠΥΥ και έπεται συνέχεια στη μακάβρια διαδικασία (π.χ. εργαζόμενοι στους Δήμους), που δε λογαριάζει τις ζωές των ανθρώπων, τις ανάγκες τους, παρά μόνο τα κέρδη του κεφαλαίου.
Ολα τούτα συνοδεύονται από μια παραπλανητική προπαγάνδα για τη διάσωση δήθεν της χώρας και την απαλλαγή από το χρέος, ενώ στην πραγματικότητα εκείνοι που διασώζονται είναι οι δανειστές, οι τράπεζες, το μεγάλο κεφάλαιο και ο ελληνικός λαός, με εργαλείο και πρόφαση το χρέος, εξαθλιώνεται σε μια ατέρμονη διαδικασία «κινεζοποίησης», που του αρπάζει ό,τι κατέκτησε με αίμα και αγώνες.
Την προπαγάνδα «εθνικής διάσωσης» συνοδεύει μια γκεμπελική επίθεση ενάντια στους δημόσιους υπάλληλους με χοντρά ψέματα για δήθεν υπερτροφικό δημόσιο, για στρατιές «επίορκων» και «κοπανατζήδων», με στόχο να εγερθεί ένας αντιδραστικός «κοινωνικός αυτοματισμός» και να μην εκδηλωθεί η αλληλεγγύη στους εργαζόμενους που χάνουν τη δουλειά τους.
Σήμερα, ένα χρόνο μετά, πάνω από 1.700 καθηγητές ειδικοτήτων είναι ακόμη όμηροι, καθώς δόθηκε παράταση στο χρόνο διαθεσιμότητάς τους, ενώ καμιά απόφαση πρόσληψης – τοποθέτησης σε νέα θέση για κανέναν από αυτούς δεν υπήρξε.
Την ίδια στιγμή, ένας στους δυο διοικητικούς υπάλληλους των ΑΕΙ, με τα μέχρι τώρα δεδομένα απολύεται, ενώ οι πόρτες έκλεισαν ερμητικά για τους σχολικούς φύλακες και τις καθαρίστριες, που καθημερινά δέχονται τις «περιποιήσεις» των ορδών των ΜΑΤ, επειδή δεν έχουν σκύψει το κεφάλι και είναι «καρφί στο μάτι» του υπουργού των Οικονομικών, και του κόβουν την καλή διάθεση, με την «εμμονή» τους κάθε πρωί που πάει στο γραφείο του να τις βλέπει φάτσα-κάρτα μπροστά στην πόρτα του.
Ενας χρόνος πέρασε λοιπόν, και οι εργαζόμενοι στο δημόσιο που δέχθηκαν το σκληρό χτύπημα, μαζεύονται συχνά στην πλατεία Κλαυθμώνος, για να συνεχίσουν -δυστυχώς- την ιστορία των συναδέλφων τους που κράτησε ως τις αρχές του περασμένου αιώνα. Μια ιστορία δακρύων, απογοητεύσεων, κινήσεων διαμαρτυρίας κάτω από ξένες προς τα ταξικά τους συμφέροντα σημαίες, εναποθέτοντας τις ελπίδες τους και τη διαχείριση των αγώνων τους στη συνδικαλιστική γραφειοκρατία «τους», που είναι μανούλα στην ίντριγκα, στην παραπλάνηση και στο ξεπούλημα. Η απογοήτευση πέφτει βαριά στις πλάτες τους, όπως συμβαίνει άλλωστε και σε όλους τους εργαζόμενους, ύστερα από τις απανωτές ήττες που δέχτηκαν σε κάθε αντίσταση που πρόβαλαν για τη μη εφαρμογή των Μνημονίων.
Φωτεινές εξαιρέσεις υπήρξαν, όπως η μαζική, μαχητική, παρατεταμένη απεργία των διοικητικών των ΑΕΙ (ειδικά αυτών του ΕΚΠΑ και του ΕΜΠ), που αγνόησε και καταπάτησε την αστική νομιμότητα και χρειάστηκε πισώπλατα χτυπήματα εκ των έσω για να σπάσει, καθώς και ο αγώνας των καθαριστριών, που διακρίνεται για την επιμονή στο στόχο -την επαναπρόσληψη- και το θάρρος μιας χούφτας γυναικών, ώριμων ηλικιακά στην πλειοψηφία τους, που δε λυγίζουν μπροστά στην αγριότητα των ανθρωπόμορφων σκυλιών των αφεντικών.
Αυτά, όμως, δεν αρκούν για να αποτρέψουν αυτά που γίνονται και αυτά που έρχονται. Απαιτείται πανστρατιά των εργαζόμενων, ταξική πολιτική ανασυγκρότηση, ρήξη με τον αστισμό σε όλες τις εκφάνσεις του. Η 22α Ιούλη δεν πρέπει να είναι ημέρα-μνημόσυνο, αλλά ημέρα υπενθύμισης της αναγκαιότητας για αγώνα με τα χαρακτηριστικά που απαιτούν οι ανάγκες των καιρών.
