Με συνεχείς εκπτώσεις, από την αρχική αντίθεση στους νόμους Διαμαντοπούλου-Αρβανιτόπουλου, κινείται πλέον η Σύνοδος των Πρυτάνεων. Η οποία, εκφράζοντας σε συλλογικό επίπεδο την υψηλόβαθμη πανεπιστημιακή κάστα, φροντίζει να επιβεβαιώνει καθημερινά το θεσμικό της ρόλο μέσα στο αστικό σύστημα εξουσίας, επιλέγοντας την πλήρη υποταγή στην αστική νομιμότητα, μόλις οι σχετικοί νόμοι ψηφίστηκαν.
Ετσι τώρα, οι πρυτάνεις ζητούν να γίνουν κάποια «γιατροσόφια» στους νόμους, ενώ έχουν παραιτηθεί από τη σκληρή καταγγελτική γλώσσα, αποδεχόμενοι την κατάσταση ως τετελεσμένη, στην οποία μέσα επιδιώκουν να αποκτήσουν ερείσματα και κάποιον αναβαθμισμένο ρόλο.
Με το ψήφισμα της 71ης Συνόδου ζητούν να λειτουργήσουν «τα συλλογικά όργανα αυτοδιοίκησης των Πανεπιστημίων, που σήμερα συρρικνώνονται και αποδομούνται» και «να τύχουν επεξεργασίας από τα ανώτατα συλλογικά όργανα διοίκησης, τις Συγκλήτους» «οι Οργανισμοί και οι Εσωτερικοί Κανονισμοί τους».
Επιπλέον υποστηρίζουν ότι «θα πρέπει να υπάρξουν νομοθετικές ρυθμίσεις» για την «ευρεία εκπροσώπηση της πανεπιστημιακής κοινότητας στην Σύγκλητο», την επαναφορά του θεσμού του Πρυτανικού Συμβουλίου «ως συλλογικού, αιρετού, ολιγομελούς και ευέλικτου αποφασιστικού οργάνου, με αρμοδιότητες ανάλογες εκείνων που διέθετε στο προϊσχύον νομικό καθεστώς», κ.λπ.
Με τη «δικαιολογία» ότι σήμερα «οι Πρυτανικές Αρχές λειτουργούν υπό τη δαμόκλειο σπάθη της εισαγγελικής παρέμβασης» -«δικαιολογία» που ταιριάζει σε προσκυνημένους και όχι σε φωτισμένους δασκάλους-, οι πρυτάνεις καλύπτουν ταυτόχρονα και την αισχρή στάση των πανεπιστημιακών αρχών διοίκησης του ΑΠΘ [«είναι αδιανόητο να στοχοποιούνται αυτές επειδή προσπαθούν να λειτουργήσουν τα Πανεπιστήμια σε ακαδημαϊκό και έννομο πλαίσιο (όπως στο ΑΠΘ)].
Την απόφασή τους να πάρουν μέρος «ενεργά» στα νέα «συλλογικά θεσμικά όργανα» (εννοείται αυτά που ορίζουν οι νόμοι Διαμαντοπούλου-Αρβανιτόπουλου) τη μετατρέπουν σε επίκληση προς όλα τα μέλη της πανεπιστημιακής κοινότητας, ζητώντας «διασφάλιση της συνοχής τους» και «σεβασμό όλων στις αποφάσεις τους (των θεσμικών οργάνων)».
Βεβαίως, η Σύνοδος των Πρυτάνεων δε θα μπορούσε να μη θίξει τα μείζονα ανοιχτά ζητήματα που μπαίνουν μπροστά στο Πανεπιστήμιο, καταφέροντάς του νέα σκληρά χτυπήματα, όπως είναι το απειλητικό τσουνάμι των συγχωνεύσεων-καταργήσεων με το σχέδιο «Αθηνά», η αναβάθμιση των μαγαζιών των κολλεγίων, τα οποία ισοτιμούνται στην ουσία με τα Πανεπιστήμια, καθ’ υπόδειξη της τρόικας, οι απολύσεις διοικητικού προσωπικού με το κόλπο της «διαθεσιμότητας», η δραματική υποβάθμιση των υπηρεσιών της φοιτητικής μέριμνας (σίτιση-στέγαση φοιτητών), ο οικονομικός στραγγαλισμός των Πανεπιστημίων, η σχεδιαζόμενη νέα κλοπή των λιγοστών πια (μετά το «κούρεμα») αποθεματικών τους, κ.λπ. Ολα τούτα, όμως, οι Πρυτάνεις, τα απαριθμούν κλαψουρίζοντας, με γλώσσα παρακλητική προς το υπουργείο Παιδείας και την κυβέρνηση, που δεν ταιριάζει στο μέγεθος και την ένταση της άγριας επίθεσης, δείχνοντας για μια ακόμη φορά και τα όρια της αντίθεσής τους.
Σημειώνουμε μερικά χαρακτηριστικά αποσπάσματα:
– «Σχετικά με το σχέδιο ‘’ΑΘΗΝΑ’’, η Σύνοδος επιμένει στα ακαδημαϊκά κριτήρια που θα προσδιορίσουν τα ίδια τα ΑΕΙ και η ΑΔΙΠ, ενώ τα αναπτυξιακά κριτήρια θα πρέπει να προσδιοριστούν στο επίπεδο του ΣΑΠΕ και του ΣΑΤΕ, σε συνεργασία με άλλους κοινωνικούς εταίρους…»
– «Η Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου (ΦΕΚ 229/19-11-2012) με την οποία αναγνωρίζονται τα πιστοποιητικά σπουδών των Κολλεγίων ως ισοδύναμα με τους τίτλους της ανώτατης εκπαίδευσης του ελληνικού συστήματος τυπικής εκπαίδευσης, παραβιάζει κατάφωρα το άρθρο 16 παρ. 5 του Συντάγματος, απαξιώνει τους 4ετείς και 5ετείς τίτλους σπουδών εξισώνοντάς τους με τους τίτλους 3ετούς φοίτησης των κολλεγίων (που λειτουργούν χωρίς έλεγχο ποιότητας στα γνωσιακά τους περιεχόμενα, στο διδακτικό προσωπικό, στις υποδομές, στα μαθησιακά αποτελέσματα των προγραμμάτων σπουδών τους) και δίνει βορά την ανώτατη εκπαίδευση στα ιδιωτικά συμφέροντα. Αποκορύφωμα αυτού είναι η αναγνώριση του 2ου τίτλου σπουδών των Κολλεγίων (3+2 έτη) ως Master… Η Σύνοδος δηλώνει την κατηγορηματική της αντίθεση στην αντισυνταγματική αυτή ρύθμιση που πλήττει το δημόσιο συμφέρον και ζητά από το Υ.ΠΑΙ.Θ.Π.Α. να επανορθώσει…»
– «Τα Πανεπιστήμια χάνουν το ανθρώπινο δυναμικό τους, όταν με το ‘’μηχανισμό’’ της διαθεσιμότητας απειλούνται με απώλεια και απόλυση του διοικητικού τους προσωπικού. Τα Πανεπιστήμια σήμερα ζητούν από τον αρμόδιο Υπουργό Διοικητικής Μεταρρύθμισης να αποσύρει άμεσα και δίχως χρονοτριβή την αυθαίρετη ψευδο-ερμηνευτική εγκύκλιο με την οποία παράνομα και αντισυνταγματικά συναιρεί δημοσίους υπαλλήλους και δημοσίους λειτουργούς…»
– «Λαμβάνοντας υπόψη την πολύπλευρη κρίση που πλήττει την ελληνική κοινωνία, και ειδικότερα την ελληνική οικογένεια, αναδεικνύεται σε μείζον ζήτημα το αίτημα για αναβάθμιση των υπηρεσιών φοιτητικής μέριμνας. Η Σύνοδος ζητά την αύξηση της επιχορήγησης…»
-«Ενώ βρισκόμαστε μόλις ένα μήνα πριν το τέλος του 2012, τα Πανεπιστήμια δεν έχουν λάβει επίσημη ενημέρωση από το Υπουργείο σε ό,τι αφορά το ύψος των προϋπολογισμών τους για το 2013 (λειτουργικές δαπάνες και δαπάνες σίτισης).
Ο Υπουργός Παιδείας φέρεται να έχει αναφερθεί σε πιθανότητα μείωσης των προϋπολογισμών κατά 20% σε σχέση με τους (ήδη σημαντικά μειωμένους) προϋπολογισμούς του 2012. Κάτι τέτοιο θα επιφέρει σημαντικότατο πλήγμα στη λειτουργία των Ιδρυμάτων…»
– «Αναφορικά με το πρόγραμμα επαναγοράς ομολόγων, η Σύνοδος Πρυτάνεων ζητά να δεσμευτεί η ηγεσία του Υπουργείου Παιδείας, αλλά και του Υπουργείου Οικονομικών και της ΤτΕ, ότι η συμμετοχή των Πανεπιστημίων στο πρόγραμμα αυτό θα παραμείνει προαιρετική, όπως προβλέπεται στο νέο πρόγραμμα σε αντίθεση με το PSI, και ότι τα Πανεπιστήμια δε θα βρεθούν δέσμια τυχόν μονομερούς απόφασης της ΤτΕ να συμμετάσχουν στο πρόγραμμα επαναγοράς…».
Την οπορτουνιστική στάση –και με τον αστυφύλαξ και με τον χωροφύλαξ- των πρυτανικών αρχών του Πανεπιστημίου Αθηνών (ΕΚΠΑ), (χαρακτηριστική στάση που απορρέει από τη φύση τούτων των θεσμών), καταγγέλλει με ανακοίνωσή του ο Σύλλογος Διοικητικού Προσωπικού ΕΚΠΑ. Οι εργαζόμενοι σημειώνουν:
«Καταγγέλλουμε την απόφαση της διοίκησης του ΕΚΠΑ να αποστείλει έγγραφο για την υπενθύμιση περικοπής των μισθών των εργαζομένων-απεργών μεσούσης της απεργίας, η οποία δεν μπορεί παρά να εκληφθεί ως επιχείρηση εκφοβισμού μας και υπονόμευσης του αγώνα μας…
Η προάσπιση της δημόσιας δωρεάν τριτοβάθμιας εκπαίδευσης δε συνάδει με την αντιμετώπιση των εργαζομένων ως αναλώσιμων, ούτε με την τρομοκράτησή τους….
Κατά τη συνεδρίαση της Συγκλήτου, στις 29.11.2012, έγινε ξεκάθαρο ότι οι πρυτανικές αρχές δεν έχουν καμιά πρόθεση να σταθούν στο πλευρό των εργαζομένων, αντίθετα συντάσσονται με το μέτωπο κυβέρνησης-τρόικας-κεφαλαίου. Με τη στάση τους ακυρώνουν κάθε προσπάθεια δημιουργίας κοινού μετώπου αγώνα ενάντια στην ολοκληρωτική διάλυση της Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης, η οποία δεν μπορεί παρά να περνάει μέσα από την ενεργό στήριξη των εργαζομένων….
Οι διακηρύξεις περί συμπαράστασης και αναγνώρισης του έργου των διοικητικών υπαλλήλων είναι κενές περιεχομένου όταν δε συνοδεύονται από ανάλογα έργα….».
Γιούλα Γκεσούλη
