ΠΡΟΚΗΡΥΞΗ ΤΩΝ ΦΟΙΤΗΤΩΝ ΤΗΣ «ΚΟΝΤΡΑΣ»
Συνάδελφοι,
Η εαρινή ραστώνη του Πάσχα δίνει τη θέση της στην αμείλικτη πραγματικότητα. Μας προσγειώνει όλους απότομα σε ένα πεδίο νέων προκλήσεων και αντιπαραθέσεων, αναπόφευκτων αν θέλουμε να διατηρήσουμε ανέπαφη τη ζωντάνια και την ορμητικότητα των προηγούμενων μηνών, αρχής γενομένης από την εξέγερση του Δεκέμβρη. Η παγκόσμια καπιταλιστική κρίση βαθαίνει και λειτουργεί σαν θρυαλλίδα για όλες τις αντιδραστικές μεταρρυθμίσεις που δεκαετίες τώρα πασχίζουν να επιβάλλουν το κεφάλαιο και το πολιτικό του προσωπικό σε όλους τους τομείς. Σε εργασιακές σχέσεις, ασφάλιση, παιδεία, υγεία, δημοκρατικές ελευθερίες, όλα τα μέτωπα ανοίγονται με ρυθμούς καταιγιστικούς, χωρίς την απαιτού-μενη αντίσταση και απάντηση από την πλευρά της εργαζόμενης κοινωνίας, από τη δική μας την πλευρά.
Πριν από 160 χρόνια ο Καρλ Μαρξ και ο Φρίντριχ Εγκελς έγραφαν στο «Μανιφέστο του Κομμουνιστικού Κόμματος»:
«Στις κρίσεις ενσκήπτει ορμητικά μια κοινωνική επιδημία που, σε όλες τις προηγούμενες εποχές, θα είχε φανεί παραλογισμός: η επιδημία της υπερπαραγωγής. Η κοινωνία έξαφνα μοιάζει να έχει επιστρέψει σε μια κατάσταση στιγμιαίας βαρβαρότητας, σάμπως ένας λιμός, ένας γενικευμένος αφανιστικός πόλεμος να της έχουν στερήσει κάθε προμήθεια για τη διατήρηση της ύπαρξής της. Η βιομηχανία και το εμπόριο μοιάζουν ολότελα κατεστραμμένα. Γιατί άραγε; Διότι υπάρχει υπερβολικά πολύς πολιτισμός, υπερβολικά πολλά μέσα διατήρησης της ύπαρξης, υπερβολικά πολλή βιομηχανία, υπερβολικά πολύ εμπόριο. Οι παραγωγικές δυνάμεις που είναι κοινωνικά διαθέσιμες τείνουν να μην προωθούν πια την ανάπτυξη των αστικών σχέσεων ιδιοκτησίας, απεναντίας, έχουν γίνει υπερβολικά πολύ ισχυρές για τις σχέσεις αυτές, δεσμεύονται πια από τις σχέσεις αυτές, και, αμέσως μόλις σπάσουν και υπερβούν τούτα τα δεσμά, επιφέρουν αναστάτωση και ταραχή σε όλη την αστική κοινωνία, θέτουν σε κίνδυνο την ύπαρξη της αστικής ιδιοκτησίας. Οι συνθήκες της αστικής κοινωνίας έχουν γίνει πια πολύ στενές για να περιλάβουν όλο τον πλούτο που οι ίδιες δημιούργησαν. Και πώς ξεπερνά η αστική τάξη τις κρίσεις; Αφ’ ενός με την επιβεβλημένη καταστροφή ενός αριθμού παραγωγικών δυνάμεων, αφ’ ετέρου με την κατάκτηση νέων αγορών και την πληρέστερη εκμετάλλευση των παλαιών. Σαν να λέμε, προετοιμάζοντας κρίσεις ακόμα πιο εκτεταμένες και ολέθριες, και περιορίζοντας τα μέσα για την αποτροπή τους».
Γενικευμένη επίθεση σε παιδεία και εργασία
Λίγες μέρες πριν τις διακοπές η κυβέρνηση άναψε -δια στόματος Καραμανλή- το πράσινο φως στους βιομήχανους να προωθήσουν την λεγόμενη «εκ περιτροπής» εργασία. Οι εργάσιμες μέρες της βδομάδας μειώνονται στις μισές και αντίστοιχα μειώνονται οι αποδοχές και τα ένσημα, σηματοδοτώντας ένα νέο εργασιακό εφιάλτη. Σε όλη την Ελλάδα σε σημαντικό τμήμα της βιομηχανίας οι εργαζόμενοι βιώνουν τη σκληρή πραγματικότητα του μισθού τους να μειώνεται κατά το ήμισυ. Στο δημόσιο τομέα παγώνουν μισθοί και συντάξεις. Οι απολύσεις αυξάνονται με γεωμετρική πρόοδο και η ανεργία καλπάζει παρά τις λογιστικές αλχημείες των αρμόδιων κρατικών φορέων. Το δικαίωμα στην εργασία, το δικαίωμα στην ίδια τη ζωή των εργαζομένων αμφισβητείται πλέον και με τον πιο επίσημο τρόπο, από τις δηλώσεις των εκπροσώπων της πλουτοκρατίας. Στο βωμό του κέρδους, οι εργαζόμενοι πρέπει να θυσιάσουν ό,τι τους απομένει. Ανεξάρτητα αν οι τελευταίοι παράγουν τα κέρδη που μοιράζονται έμποροι, βιομήχανοι και τραπεζίτες στη σφαίρα της παραγωγής και της κυκλοφορίας των εμπορευμάτων, την κρίση πρέπει να την πληρώσουν οι εργαζόμενοι. Να σκύψουν το κεφάλι ακόμη πιο χαμηλά και να δεχτούν καρτερικά και υπομονετικά τη μοίρα που τους επιφυλάσσει η ταξική θέση τους.
Η παιδεία δεν μπορεί βέβαια να ξεφύγει από αυτή τη λαίλαπα. Δεκαετίες τώρα η κρατική υποχρηματοδότηση έστρωσε το δρόμο για τη λεηλασία της δημόσιας εκπαίδευσης σε όλες τις βαθμίδες της. Από τα ιδιωτικά σχολεία, λύκεια και γυμνάσια, τα φροντιστήρια και τα ιδιαίτερα, φτάσαμε στα ΚΕΣ και τα κολέγια, στα δίδακτρα, τα μεταπτυχιακά, τα ενοίκια στις εστίες. Ο πόθος για μια καλύτερη εργασία και η καρμανιόλα των πανελλαδικών εξετάσεων οδήγησαν πολλούς νέους σε αυτά τα μαγαζιά της «γνώσης» που πουλάνε αμφίβολα πτυχία με το κιλό. Χρόνια τώρα μια μεγάλη πελατεία διαμορφώνεται που πιέζει να αναγνωριστούν τα κολέγια σε ανώτατα ιδρύματα και ιδιωτικά πανεπιστήμια. Η ευρωπαϊκή κοινοτική οδηγία που αναμένεται να ενταχθεί στο εθνικό δίκαιο ανοίγει το δρόμο σε αυτήν την κατεύθυνση. Ο ψηφισμένος νόμος-πλαίσιο από την άλλη εφαρμόζεται ήδη. Ενδεχομένως, με βραδύτερους ρυθμούς από ό,τι περίμεναν οι εμπνευστές του, αλλά εφαρμόζεται και βάζει φουρνέλο στα θεμέλια της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Οι «οικονομικά ασθενέστεροι συμπολίτες μας»… καπιταλιστές, που καθημερινά χάνουν ποσοστά απ’ τα κέρδη τους, χρειάζονται επειγόντως υποστήριξη από το κράτος. Παράλληλα, οι «περιττές» κρατικές δαπάνες πρέπει να μειωθούν στο ελάχιστο. Η ήδη πενιχρή χρηματοδότηση της παιδείας θα εκμηδενιστεί σταδιακά με αποτέλεσμα τα εκπαιδευτικά ιδρύματα να υποβαθμιστούν ακόμα περισσότερο, να μη μπορούν να καλύψουν ούτε καν τις βασικές λειτουργικές ανάγκες τους και να φυτοζωούν. Τα περιφερειακά ΤΕΙ, ως πιο ευάλωτα οικονομικά, θα βάζουν λουκέτο, αφήνοντας χιλιάδες νέους ανθρώπους εκτός της εκπαιδευτικής διαδικασίας. Το πακέτο στήριξης των 28 δισεκατομμυρίων που δόθηκε στους τραπεζίτες, το μεγαλύτερο μέρος του οποίου θα χρησιμοποιηθεί για τις θυγατρικές τους στα Βαλκάνια, ήταν μόνο η αρχή. Κάθε ευρώ που βγαίνει απ’ το μόχθο των εργαζομένων θα γεμίσει τους τραπεζικούς λογαριασμούς και τις μετοχές των αστών, αντί να γεμίσει με βιβλία, με διδακτικό προσωπικό, με σύγχρονο εξοπλισμό τις σχολές.
Η οριστική κατάργηση των τελευταίων ψηγμάτων δημόσιας δωρεάν παιδείας και ο εργασιακός μεσαίωνας είναι το ζοφερό μέλλον που μας επιφυλάσσουν. Στο χέρι μας είναι να αντισταθούμε και να βάλουμε ταφόπλακα στα σχέδιά τους. Τώρα μαζί με την εργαζόμενη κοινωνία να βάλουμε φρένο στην άμετρη απληστία τους. Τώρα που ακόμα είναι αρχή του πλιάτσικου των κεκτημένων προγενέστερων δεκαετιών. Γιατί για τον αντίπαλο η επίθεση βρίσκεται ακόμη στην αρχή, όσο εμείς δεν αντιδρούμε, τόσο αυτός συνεχίζει ακάθεκτος.
Οι εφεδρείες του εχθρού: τα κοινοβουλευτικά κόμματα
Τα κοινοβουλευτικά κόμματα της αντιπολίτευσης δεν είναι διατεθειμένα να θέσουν κανένα φραγμό στα σχέδια που δρομολογούνται. Το ΠΑΣΟΚ, ως υπεύθυνη δύναμη του συστήματος και κόμμα που φιγουράρει πρώτο στις δημοσκοπήσεις για την κυβερνητική εναλλαγή, στηρίζει τις αντιδραστικές μεταρρυθμίσεις τόσο στην εργασία όσο και στην εκπαίδευση. Δε διαφωνεί στην ουσία των προτάσεων της κυβέρνησης, αλλά στη διαχείριση και υλοποίηση αυτών των προτάσεων. Πράγμα οφθαλμοφανές για την πλειοψηφία της εργαζόμενης κοινωνίας σήμερα, που αν και κατανοεί ότι τα δυο κυβερνητικά κόμματα εκφράζουν τα συμφέροντα της άρχουσας τάξης, δεν εμπιστεύεται τις δικές της δυνάμεις. Δεν εμπιστεύεται τον αγώνα και τον δρόμο, την ταξική πάλη, την μόνη δύναμη που μπορεί να ανατρέψει σήμερα τους δυσοίωνους συσχετισμούς, να γείρει την πλάστιγγα υπέρ των εργαζομένων. Οι τελευταίοι συνεχίζουν να εξαντλούν την δυσαρέσκειά τους στην «τιμωρία» των εκλογών. Ο περισσότερο διεφθαρμένος του «χτες», το ΠΑΣΟΚ -κυρίως λόγω των πόστων που κατείχε στο τιμόνι του κράτους για χρόνια- φαντάζει ο λιγότερο διεφθαρμένος του «σήμερα». Οσο το κίνημα στους χώρους εργασίας βρίσκεται σε ύφεση, όσο δεν υπάρχουν στοιχειώδεις δίαυλοι αντι-πληροφόρησης, ζύμωσης, επικοινωνίας «από τα κάτω», η διαμόρφωση συνείδησης διαμεσολαβείται από την «κοινωνία της τηλοψίας». Η μνήμη ξεθωριάζει και το παλιό μίσος και η οργή λησμονιούνται. Η «ύβρις» διαπράχτηκε από την σημερινή κυβέρνηση, η «κάθαρση» επιβάλλεται δια της ψήφου. Η δραματουργία του θεάματος καθαγιάζει το παρελθόν, ενισχύει την παθητικότητα και την αδράνεια, διασφαλίζει την αστική ομαλότητα. Στο δρόμο γεννιούνται συνειδήσεις: το σύνθημα των φοιτητικών κινητοποιήσεων του 2006-7 είναι επίκαιρο όσο ποτέ.
Η κοινοβουλευτική – καθεστωτική «αριστερά» δεν πάει πίσω. Μέσα στην εξέγερση του Δεκέμβρη έδωσε τα διαπιστευτήριά της στο σύστημα για ακόμη μια φορά. Τα γκάλοπ, η κάλπικη κάλπη και η επικοινωνιακή αναμέτρηση είναι το πεδίο που επέλεξε εδώ και χρόνια ως κυρίαρχο για την άσκηση της πολιτικής της. Και το σύστημα της εξασφάλισε πρόθυμα προνομιακό πόστο. Μετά την αφοπλιστική ατάκα της Παπαρήγα στη βουλή ότι δεν θα σπάσει τζαμαρία στην επανάσταση, και το σιγοντάρισμα Αλαβάνου και Τσίπρα σε αντίστοιχες δηλώσεις νομιμοφροσύνης, η συνέχεια παραπέμπεται στις… καλένδες των εκλογών. Τόσο για το ΣΥΡΙΖΑ όσο και για το «Κ»ΚΕ, η λύση θα δοθεί στις κάλπες. Οι αγώνες… έπονται. Αλλωστε η ίδια η συνδικαλιστική γραφειοκρατία, στο σύνολό της: ΓΣΕΕ – ΑΔΕΔΥ- ΠΑΜΕ, η υποτιθέμενη θεσμική έκφραση των εργαζομένων, τηρεί σιγή ιχθύος. Ενα νέο, ριζικά διαφορετικό τοπίο διαμορφώνεται στις εργασιακές σχέσεις σε όλη την χώρα, και αυτοί δεν κουνάνε το δαχτυλάκι τους. Δεν πυροδοτούν κανένα μέτωπο, πλην μιας ανώδυνης αντιπολίτευσης στην κυβέρνηση με επικοινωνιακές πομφόλυγες.
Θωράκιση του κατασταλτικού μηχανισμού: νέο μπαράζ τρομοϋστερίας
Η κρίση έχει κινητοποιήσει τους ηγέτες της ΕΕ που πλέον εκφράζουν ανοιχτά τους φόβους τους για φαινόμενα τύπου ελληνικού Δεκέμβρη 2008. Το σύστημα προσπαθεί να διασφαλίσει την «κοινωνική γαλήνη» προλαμβάνοντας εξεγερτικά φαινόμενα, ετοιμάζεται να προχωρήσει στην πάταξη του μη ελεγχόμενου ταξικού συνδικαλισμού, στην ποινικοποίηση των αγώνων, στη δημιουργία ενός εφιαλτικού οπλοστάσιου καταστολής. Ξέρουν ότι είναι δύσκολο να αποφύγουν τις αντιδράσεις με τα νέα αντι-λαϊκά μέτρα που παίρνουν ήδη και που ετοιμάζονται να πάρουν. Η τρομοϋστερία δεν έχει επιλεγεί τυχαία, αλλά είναι το επικοινωνιακό τρικ που παίζεται μέσω των αστικών ΜΜΕ, προκειμένου να εξασφαλιστεί η νομιμοποίηση των νέων κατασταλτικών μέτρων από την «κοινή γνώμη». Είναι ο «διάλογος», που είπε ο Χ. Αλμούνια ότι πρέπει να γίνει, διότι προβλέπει κοινωνικά «θερμό φθινόπωρο», λόγω των επιπτώσεων της κρίσης στα λαϊκά στρώματα. Οι άθλιοι αυτοί γκεμπελίσκοι φτάνουν σε τέτοιο σημείο ώστε να αναδεικνύουν το θέμα της «ασφάλειας» ως το μείζον πρόβλημα που απασχολεί τους πολίτες! Η φτώχεια, η ακρίβεια, η ανεργία, είναι δευτερεύοντα προβλήματα…
Ενόψει λοιπόν του επικείμενου κινδύνου, δεν τους αρκούν οι κάμερες στους δρόμους που καταγράφουν κάθε μας κίνηση, οι ασφαλίτες και οι τρομονόμοι. Αυτά είναι πλέον ξεπερασμένα μέτρα, γι’ αυτό άλλωστε ο Καραμανλής έφερε μέχρι και αξιωματικούς της Σκότλαντ Γιαρντ για να διδάξουν τους έλληνες ασφαλίτες με την «πολύτιμη» εμπειρία τους στον τομέα της αντιτρομοκρατίας! Ο δε υπουργός Δικαιοσύνης Ν. Δένδιας, προχωρά στην εφαρμογή του «ιδιώνυμου της κουκού-λας», αναγνωρίζοντας ως ποινικό αδίκημα με βαριές ποινές την άμυνα του διαδηλωτή για να μην τον φακελώνουν οι κάμερες και οι ασφαλίτες ή απλά για να προστατευτεί από τα χημικά που τον δηλητηριάζουν. Επιπλέον, έχουν ήδη αρχίσει η διαδικασίες εύρεσης προμηθευτή για την αγορά οχημάτων ρίψης νερού, τα οποία θα χρησιμοποιούνται στις πορείες. Παράλληλα, η προσπάθεια γκετοποίησης του κέντρου της Αθήνας περνάει σε νέο στάδιο καθώς πλέον, πολλές ετοιμοπόλεμες ομάδες μπάτσων ζώνουν τους δρόμους, τρομοκρατούν και συλλαμβάνουν τυχόν «υπόπτους». Κάνοντας ένα βήμα παραπέρα, ο Χ. Μαρκογιαννάκης δε ζητά, αλλά απαιτεί να γίνουμε ρουφιάνοι και να συνδράμουμε στο έργο της αστυνομίας, καθώς «υποχρεούμαστε βάσει του νόμου». Τέλος, επαναφέρεται το φασιστικό εξάμβλωμα περί «περιύβρισης αρχής». Μέτρο που θα λειτουργεί ως άλλοθι για τους μπάτσους προκειμένου να συλλαμβάνουν κόσμο απ’ το σωρό, επειδή φωνάχτηκε το γνωστό σύνθημα… που όλους μας ενώνει, και με το οποίο θα διώκονται οργανώσεις που εκφράζουν πολιτικές καταγγελίες ενάντια στο σύστημα και σ’ αυτούς που το εκπροσωπούν.
Η απάντηση του φοιτητικού κινήματος: το άσυλο δεν χαρίζεται, ούτε παζαρεύεται
Το άσυλο είναι μια κατάκτηση των κινημάτων της μεταπολίτευσης που δεν έχουμε σκοπό να τη χαρίσουμε στο σύστημα. Με αυτό δεν προστατεύεται η ελεύθερη ακαδημαϊκή έρευνα, όπως παραπλανητικά διατυμπανίζουν τα ΜΜΕ, αλλά η πάλη των πολιτικών ιδεών μέσα στις σχολές. Προστατεύεται το δικαίωμά μας να εκφράζουμε τις πολιτικές μας απόψεις τόσο σε συνδικαλιστικό επίπεδο όσο και σε επίπεδο δράσης. Μας δίνει το δικαίωμα να μπορούμε να αγωνιστούμε με τα μέσα πάλης που εμείς επιλέγουμε, χωρίς να κινδυνεύουμε να υποκύψουμε στις πιέσεις της κάθε κυβέρνησης. Αυτή η ελευθερία, που αναγκάστηκαν να παραχωρήσουν μετά την πτώση της χούντας, θεωρείται πλέον επικίνδυνη, όχι μόνο επειδή θέλουν να τελειώνουν με τη μαχητική νεολαία, αλλά και επειδή θέλουν να βάλουν σε γύψο ολόκληρο το φοιτητικό κίνημα. Ολοι αυτοί που έσκουζαν τόσο καιρό για την ανικανότητα της αστυνομίας, όλοι αυτοί που βάφτιζαν την εξέγερση της νεολαίας «οργανωμένο σχέδιο σκοτεινών κέντρων», έρχονται τώρα να υπεραμυνθούν τάχα του ασύλου, ενώ στην πραγματικότητα ακολουθούν την τακτική του Πόντιου Πιλάτου. Επί της ουσίας, κυβέρνηση, αντιπολίτευση, ΜΜΕ και καθεστωτική «Αριστερά» τραγουδούν το ίδιο φάλτσο μοτίβο: Μην αγωνίζεστε και αν θέλετε να φωνάξετε θα σας υποδείξουμε εμείς τον τρόπο ώστε να μη θιγεί κανένα από τα συμφέροντά μας. Το φοιτητικό κίνημα δεν μπορεί να σκέπτεται και να δρα με βάση όσα του υποδεικνύουν όλοι οι καλοθελητές. Συνέπειες πάντα θα υπάρχουν και πάντα υπήρχαν, όταν η δράση του κινήματος άρχιζε να ενοχλεί. Αν ακολουθήσουμε αυτή τη λογική, θα βρεθούμε στη θέση των «αμνών» που μας ετοιμάζουν, φοβισμένοι και υποταγμένοι.
Μετά τη δολοφονική απόπειρα ενάντια στην Κωνσταντίνα Κούνεβα, φοιτητές και εργαζόμενοι στο ΑΠΘ καταλαμβάνουν την πρυτανεία του ιδρύματος, απαιτώντας την κατάργηση του δουλεμπόριου των εργολαβιών στο ΑΠΘ. Τα ΜΜΕ, κατόπιν απροκάλυπτης συνεργασίας του πρύτανη Μάνθου, αντεπιτίθενται με δριμύτητα, θέτοντας για άλλη μια φορά το άσυλο στο στόχαστρο. Απαιτούν να αρθεί το άσυλο και να επέμβει ο εισαγγελέας και τα ΜΑΤ γιατί οι καταληψίες «παρακωλύουν την ομαλή λειτουργία του πανεπιστημίου»! Ο «από μηχανής θεός» Σανιδάς δίνει εντολή σε εισαγγελείς και αστυνομία να διερευνήσουν κατά πόσο οι καταλήψεις και τα στέκια στις σχολές διατηρούνται υπό την ανοχή πανεπιστημιακών αρχών και να ασκήσουν διώξεις. Το «Κ»ΚΕ, αντί να αντιδράσει στη φασιστική μεθόδευση πρύτανη, ΜΜΕ και Σανιδά, βαφτίζει τους αγωνιζόμενους της κατάληψης «συνονθύλευμα κουκουλοφόρων» και τους κατηγορεί ότι ανοίγουν το δρόμο για την άρση του ασύλου! Δίνει όλους αυτούς τους φοιτητές και εργαζόμενους βορά στα αρπακτικά του συστήματος. Το «Κ»ΚΕ δεν μπορεί να χωνέψει ότι ένα μικρό κίνημα, με αρκετές αδυναμίες και υστερήσεις, προσπαθεί να ξηλώσει το πουλόβερ των εργολαβιών και το ίδιο ως κόμμα δεν κάνει τίποτα σε αυτή την κατεύθυνση. Στο σφυροκόπημα των τηλε-εισαγγελέων για απόσπαση πιστοποιητικών νομιμοφροσύνης όσον αφορά το άσυλο, στελέχη του Συνασπισμού επικαλούνται τον νόμο που επαρκεί και δεν εφαρμόζεται! Επιρρίπτουν την ευθύνη στην αστυνομία και τον εισαγγελέα που δεν επεμβαίνει!
Δεκάδες μπάτσοι της νεοσύστατης ομάδας «Δ» εισβάλλουν στην πανεπιστημιούπολη του ΕΚΠΑ χωρίς καμία άδεια από τις αρμόδιες πανεπιστημιακές αρχές, με το πρόσχημα ότι κυνηγούσαν φιλάθλους που είχαν συγκρουστεί έξω από το γήπεδο του Εθνικού Αστέρα. Η συμπεριφορά και η στάση τους προκλητική απέναντι σε όποιον φοιτητή ή εργαζόμενο συνάντησαν στο πέρασμά τους. Οι προπηλακισμοί και τραμπουκισμοί ήταν έντονοι από τους πραίτορες που πήραν εντολή από την ηγεσία τους να άρουν επιδεικτικά το άσυλο, για να εμπεδώσουν στην πανεπιστημιακή κοινότητα ότι αυτοί πλέον κάνουν κουμάντο στο πανεπιστήμιο και κανείς δεν πρόκειται να τους εμποδίσει. Η μαζική επιχείρησή τους κατέληξε σε δυο προσαγωγές εντός του ασύλου!
Το φοιτητικό κίνημα οφείλει να απαντήσει επιθετικά στη γκεμπελική προπαγάνδα των ΜΜΕ, καταδεικνύοντας σε όλο της το αντιδραστικό μεγαλείο την πραγματική τρομοκρατία του συστήματος. Η πραγματική τρομοκρατία δεν βρίσκεται μέσα στις σχολές, ούτε ασκείται από μαχητικούς νέους. Βρίσκεται στους εργασιακούς χώρους και ασκείται από γνωστά κουστουμαρισμένα λαμόγια. Η δολοφονική επίθεση με βιτριόλι από την εργοδοσία στην καθαρίστρια Κωνσταντίνα Κούνεβα, μετανάστρια και μαχητική συνδικαλίστρια, αποτελεί αδιάσειστη απόδειξη. Η τρομοκρατία είναι ότι κάθε χρόνο εκατοντάδες εργάτες σκοτώνονται λόγω έλλειψης μέτρων ασφάλειας. Η τρομοκρατία διδάσκεται στα αστυνομικά τμήματα, αναπτύσσεται και ασκείται στους κόλπους συμμοριών που σιτίζονται από το κράτος για να οργανώνουν επιθέσεις με χειροβομβίδες σε ριζοσπαστικούς πολιτικούς χώρους. Οι καταγγελίες ελλήνων και μεταναστών που έπεσαν θύματα αστυνομικής βίας όλο και πληθαίνουν. Και φυσικά, η «Δικαιοσύνη» κάνει τα στραβά μάτια στις γελοίες δικαιολογίες των μπάτσων που υποστηρίζουν ότι τα θύματα αυτοτραυματίστηκαν ή αυτοστραγγαλίστηκαν!
Κινηματική ανασυγκρότηση τώρα
Το φοιτητικό κίνημα έχει ανοικτούς λογαριασμούς με το σύστημα. Η καπιταλιστική κρίση δε μας αφήνει ανεπηρέαστους σε καμιά περίπτωση – δεν πρέπει μας αφήσει απαθείς ούτε να μας τρομοκρατήσει. Βλέπουμε τις οικογένειές μας να υποφέρουν, βλέπουμε πόσο δυσβάσταχτο γίνεται το κόστος των σπουδών μας. Είμαστε εμείς που θα κληθούμε να φτιάξουμε τη νέα γενιά των ευέλικτων, συνεχώς επανακαταρτιζόμενων, φθηνών εργαζόμενων, χαρωπά προσαρμόσιμων στις επιπτώσεις της κρίσης. Είμαστε εμείς που θα πρέπει να δουλεύουμε ή να μη βρίσκουμε δουλειά αναλόγως με τις ανάγκες των αφεντικών μέχρι τα βαθιά γεράματα και που θα αμειβόμαστε με φιλοδωρήματα. Είμαστε εμείς που θα πρέπει να πνίγουμε την οργή μας στη σιωπή προκειμένου να μην απολυθούμε.
Μέσα σ’ αυτό το κλίμα, το φοιτητικό κίνημα δε μπορεί να επιτρέψει να του αποσπάσουν άλλες κατακτήσεις. Καλείται να ανασυγκροτηθεί και να εξετάσει την παραπέρα πορεία του. Μέσα από την πείρα μας διδαχτήκαμε ότι το μόνο που μετράει είναι η διάθεσή μας να συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε. Αν συνειδητοποιήσουμε ότι ο μόνος χαμένος αγώνας είναι αυτός που δεν δόθηκε, τότε θα βγούμε σίγουρα κερδισμένοι. Αυτός είναι ο μόνος τρόπος να αντισταθούμε στην επίθεση που ήδη έχει ξεκινήσει. Αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς, πρέπει να παραδεχτούμε ότι ήδη έχουμε χάσει χρόνο και έδαφος.
Το χειρότερο που θα μπορούσαμε να κάνουμε είναι να μαζευτούμε από φόβο. Αυτό που μπορούμε και πρέπει να κάνουμε, είναι να βγάλουμε πολιτικά συμπεράσματα που θα υπαγορεύσουν τη δράση μας.
Η ΠΟΣΔΕΠ πλέον πέρασε στα χέρια των πιο μαύρων δυνάμεων του πανεπιστημιακού κατεστημένου, σιγοντάροντας ανοιχτά όλη την προπαγάνδα κατά του ασύλου. Αυτή η προπαγάνδα δεν πρέπει να μείνει αναπάντητη. Η ήττα των προοδευτικών δυνάμεων στην ΠΟΣΔΕΠ οφείλεται τόσο στη ρεφορμιστική στάση της όσο και στη σημαντική ύφεση στην οποία βρίσκεται το τελευταίο διάστημα το φοιτητικό κίνημα, γεγονός που κάνει επιτακτική την ανάγκη ανασυγκρότησής του.
Η ανασυγκρότηση αυτή δεν πρόκειται να γίνει απ’ τους «εκπροσώπους» των φοιτητών, όπως ακριβώς δεν έγινε στα κινήματα του παρελθόντος. Το ενεργό δυναμικό κάθε κινήματος είναι οι ίδιοι οι αγωνιζόμενοι που συναθροίζονται στις γενικές συνελεύσεις και που διαφωνούν, ανταλλάσουν και συνθέτουν τις απόψεις τους. Εχουμε το παράδειγμα του 2006-7, που τα ΔΣ δεν έπαιξαν κανένα ρόλο για την ενδυνάμωση του αγώνα, αντίθετα συνέβαλαν στο σταμάτημά του. Οι φοιτητές ήταν αυτοί που σε κάθε γενική συνέλευση συνδιαμόρφωναν αποφάσεις και που έδωσαν την μάχη κατά των αντιεκπαιδευτικών μεταρρυθμίσεων. Η νεκρανάσταση της ΕΦΕΕ, που τόσο απεγνωσμένα ζητούν ΠΑΣΟΚ-ΝΔ, ΚΚΕ-ΣΥΝ, είναι η λογική της «εκπροσώπησης» των φοιτητών από μια χούφτα «κεφαλιών» των παρατάξεων. Το ανύπαρκτο αυτό «όργανο» των φοιτητών, που εδώ και χρόνια το θυμούνται κάθε τέτοια εποχή, με τις φοιτητικές εκλογές, επιδιώκουν να το ανάγουν στο ανώτατο όργανο των φοιτητών. Το φοιτητικό κίνημα πρέπει να υπερασπιστεί το δικαίωμά του να μην εκφράζεται μία φορά κάθε χρόνο μέσα απ’ τις εκλογές και να αντιταχθεί σε κάθε λογική ανάθεσης. Οι εκλογές θα κατανείμουν ποσοστά, θα μοιράσουν πόστα ανάμεσα στις παρατάξεις, θα δώσουν αφορμή για εκδηλώσεις κομματικού και παραταξιακού πατριωτισμού, αλλά ούτε το μαχόμενο φοιτητικό κίνημα θα εκφράσουν αυθεντικά, ούτε την προοπτική της αναγκαίας αγωνιστικής ανασυγκρότησης θα θέσουν επί τάπητος.
ΝΑ ΔΡΑΣΟΥΜΕ ΤΩΡΑ
ΠΡΙΝ ΜΑΣ ΚΑΤΑΠΛΑΚΩΣΟΥΝ ΤΑ ΤΕΤΕΛΕΣΜΕΝΑ
Μάης 2009
