Η 82η Γενική Συνέλευση της Διδασκαλικής Ομοσπονδίας δεν έκανε τη διαφορά, όπως ίσως ήλπιζαν μερικοί θιασώτες της «αλλαγής των συσχετισμών των δυνάμεων» μέσα σε συνδικαλιστικά όργανα αστικοποιημένα ως το μεδούλι, τα οποία διατηρούνται εν ζωή επειδή οι εργαζόμενοι πάσχουν ακόμη από τη βαριά αρρώστια της ανάθεσης και δεν έχουν κάνει το βήμα στην κατεύθυνση της ταξικής και πολιτικής ανασυγκρότησης.
Απίστευτες δολοπλοκίες από την πλευρά της συνδικαλιστικής συγκυβέρνησης των ΔΑΚΕ-ΠΑΣΚ (η ΠΑΣΚ για να μπορέσει να επιβιώσει στα συνδικαλιστικά δρώμενα και για να εξαπατήσει τους εκπαιδευτικούς παριστάνει από πέρυσι την «ανεξάρτητη» και φέτος βαπτίστηκε σε Δημοκρατική Συνεργασία), τραμπούκικη συμπεριφορά, φίμωση κάθε άλλης φωνής, που δεν ανήκε στις μεγάλες καθιερωμένες παρατάξεις.
Αβάσταχτος βερμπαλισμός των Παρεμβάσεων και αγωνιστική πλειοδοσία, στο έδαφος μιας κουτσής και παραπλανητικής πολιτικής πρότασης (που μιλάει για εθνικοποίηση τραπεζών, έξοδο από την ΕΕ και το ευρώ χωρίς να αναφέρεται στα προαπαιτούμενα για την πραγμάτωσή τους, την επανάσταση δηλαδή, τη συντριβή του καπιταλισμού και το επαναστατικό υποκείμενο) και υπό το βάρος μιας παρελθούσας πολιτικής και συνδικαλιστικής συμπεριφοράς (μεγάλη απεργία του 2006) που δεν ταιριάζει σε πρωτοπόρους αγωνιστές.
Νομιμόφρονα στάση από το ΠΑΜΕ (στις ανακοινώσεις του μάλιστα επαίρεται γι’ αυτό!), που δεν κωλοχτύπησε ούτε μια φορά τη συνδικαλιστική συγκυβέρνηση για τα όργιά της, δεν υπονόησε ούτε μια στιγμή ότι επιδιώκει τη ρήξη μαζί της. Οι τοποθετήσεις των συνδικαλιστών του γνωστές από το περιεχόμενο των τοποθετήσεων και πολιτικών αναλύσεων του Περισσού: Μαρξίζων λόγος, καταγγελία των δυναμικών μορφών και δράσεων ως τυχοδιωκτικών, με το νεφέλωμα της Λαϊκής Εξουσίας στο βάθος (που θα πραγματοποιηθεί χωρίς να σπάσει ούτε ένα τζάμι, κατά τη ρήση της Παπαρήγα).
«Είμαστε κι εμείς εδώ» φώναζαν συνεχώς με τις παρεμβάσεις και τις πράξεις τους οι «ερα» (εκπαιδευτικοί ριζοσπαστικής αριστεράς, παράταξη του ΣΥΡΙΖΑ). Προσπάθησαν να λανσαριστούν ως ανερχόμενη δύναμη, που ο πολιτικός τους χώρος σύντομα θα κληθεί να διαχειριστεί τις τύχες της καπιταλιστικής Ελλάδας δέσμιας του Μνημονίου, και γι’ αυτό να τονίσουν στα άλλα καρτάλια της ΓΣ ότι θα πρέπει να τους πάρουν σοβαρά υπόψη τους. Πλην, όμως, μάταια.
Δυστυχώς γι’ αυτούς, όπως και για όλους τους υπόλοιπους, που διαλέγουν να «παίζουν» σ’ αυτού του είδους τα συνέδρια, η κυβερνητική συνδικαλιστική γραφειοκρατία έχει ακόμα πολλά δόντια για να τους δαγκώνει. Ακόμα και σήμερα που χάνει κάποιες δυνάμεις, λόγω και της γενικότερης ξεφτίλας της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, είναι σκληρή, ανελέητη και δεν τους παραχωρεί ούτε πόντο. Τσακίζοντας διαδικασίες,
ερμηνεύοντας όπως τη βόλευε κάθε φορά το καταστατικό πέτυχε να επικαιροποιήσει εκ νέου τις αντιδραστικές της θέσεις για την εκπαίδευση και τον εκπαιδευτικό (αξιολόγηση, οικονομικά, ασφαλιστικό, προνόμια της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας, κ.λπ.) και να πάρει τελικά έστω και οριακά την πλειοψηφία των εδρών (3 έδρες η ΔΑΚΕ, 3 η Δημοκρατική Συνεργασία-πρώην ΠΑΣΚ). Γιατί στο συντηρητικό χώρο των δημόσιων υπάλληλων -και στην περίπτωσή μας των εκπαιδευτικών- πάντα θα υπάρχουν άνθρωποι δεμένοι με την κυβερνητική εξουσία, που επιθυμούν να έχουν ή κατέχουν διοικητικά πόστα.
Προϋπόθεση για τη συγκρότηση ενός ταξικού συνδικαλιστικού κινήματος είναι η ρήξη με τη σαπισμένη συνδικαλιστική γραφειοκρατία και ολόκληρο το φάσμα του αστισμού.
