Η κατάργηση της επετηρίδας διορισμών στο δημόσιο σχολείο δεν έγινε για να εξυπηρετήσει την «αξιοκρατία», αλλά για να φύγει από τη μέση το πρώτο και μεγάλο εμπόδιο για την αλλαγή του εργασιακού τοπίου και στη δημόσια εκπαίδευση. Δέκα χρόνια μετά την κατάργησή της και την καθιέρωση του «διαγωνισμού της ντροπής» του ΑΣΕΠ, με τη φωτιά και το σίδερο των ορδών των ΜΑΤ, η αδιοριστία συνεχίζει να ταλανίζει χιλιάδες εκπαιδευτικούς, ενώ ο διαγωνισμός ουδέποτε νομιμοποιήθηκε στη συνείδησή τους. Τη θέση της μιας ενιαίας επετηρίδας πήραν -πλάι στο διαγωνισμό που δίνει στην εκπαίδευση το 60% των διορισμών κάθε έτους- μικρές επετηρίδες (οι λεγόμενοι πίνακες), των οποίων τα μέλη κονταροχτυπιούνται -δυστυχώς- για μια θέση στον ήλιο.
Η Πανελλήνια Ενωση Αναπληρωτών ζητά το ποσοστό προσλήψεων από τον πίνακα αυτών που διαθέτουν προϋπηρεσία να αυξηθεί από 40% στο 50% και η Συντονιστική Επιτροπή Καθηγητών οι προσλήψεις να γίνονται αποκλειστικά μέσω ΑΣΕΠ. Διαίρει και βασίλευε, λοιπόν, και όλοι αυτοί να ξεχνούν το ένα και μοναδικό πρόβλημα, το ένα και μοναδικό αίτημα, που εξασφαλίζει στοιχειώδη εργασιακή αξιοπρέπεια: Την πολιτική των ελαχιστότατων διορισμών (το πρόβλημα) από τη μια και την κατάργηση του διαγωνισμού και την επαναφορά της μιας και αδιαίρετης επετηρίδας, στην οποία η κατάταξη θα γίνεται σύμφωνα με το έτος λήψης του πτυχίου (το αίτημα).
Το τελευταίο, συν τοις άλλοις, δεν αμφισβητεί την αξία των πανεπιστημιακών πτυχίων, που αποκτήθηκαν ύστερα από 4 και 5 χρόνια σπουδές και τις γνώσεις που αυτές προσφέρουν στους μελλοντικούς εργαζόμενους της εκπαίδευσης. Το αν δεν υπάρχουν μέσα σ’ αυτές τις σπουδές γνώσεις παιδαγωγικής και διδακτικής δεν βαρύνει τους φοιτητές. Την ευθύνη φέρνει το κράτος που δεν έχει πάρει ανάλογα μέτρα.
Τα περί «αξιοκρατίας» απλώς τα θεωρούμε γελοία. Ποιος σοβαρός άνθρωπος μπορεί να ισχυριστεί ότι ένας τρίωρος διαγωνισμός μπορεί να ελέγξει την «αξιοσύνη» ενός απόφοιτου Πανεπιστημίου, την οποία δεν κατάφερε να πιστοποιήσει ένα Πανεπιστήμιο κατά τη διάρκεια ετών σπουδών; Ποιος σοβαρός άνθρωπος μπορεί να ισχυριστεί ότι η «αξιοσύνη» ενός εκπαιδευτικού είναι θέμα μόνο γνώσεων; Και δεν είναι πάνω απ’ όλα -συμπληρώνουμε εμείς- αγάπη για τα παιδιά, συνεχής ανιδιοτελής προσπάθεια να διαμορφωθούν νέες προσωπικότητες με γνώσεις και χαρίσματα (όσο αυτό είναι δυνατό στον καπιταλισμό), ειλικρινή, έντιμη στάση ζωής, σεβασμός στον άνθρωπο και στο μόχθο των εργαζόμενων, κ.λπ.
Βέβαια, για το αστικό κράτος όλα αυτά είναι ψιλά γράμματα. Το μόνο που επιθυμεί διακαώς είναι να ελαχιστοποιήσει τις δαπάνες για το δημόσιο σχολείο και να επιβάλλει κι εδώ ένα καθεστώς υποταγής και φόβου. Γι’ αυτό και κατήργησε την επετηρίδα διορισμών. Γι’ αυτό και κάθε χρόνο κάνει διορισμούς με το σταγονόμετρο.
Γι’ αυτό και διορίζει με απλοχεριά, στη θέση των μονίμων, χιλιάδες αναπληρωτές και ωρομίσθιους. 7.500 είναι φέτος οι εκπαιδευτικοί που θα διοριστούν σε μόνιμες θέσεις στην Πρωτοβάθμια και Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση. 9.067 ήταν πέρυσι οι αναπληρωτές (και άλλοι τόσοι περίπου αναμένονται να είναι φέτος) και στις δυο βαθμίδες και 19.000 περίπου οι ωρομίσθιοι. Εργασιακός μεσαίωνας ή μήπως κάνουμε λάθος;
Γι’ αυτό και καθιερώνει μαζί με όλα αυτά το Καθηκοντολόγιο και την «αξιολόγηση» των εκπαιδευτικών και των σχολικών μονάδων. Η τελευταία, είναι σύμφωνα με τις δηλώσεις της υπουργού Παιδείας, το επόμενο πεδίο δράσης για τη νέα σχολική χρονιά, μετά φυσικά το πανηγύρι των εκλογών.
Γιούλα Γκεσούλη
