Την τακτική αποπροσανατολισμού και αποκλιμάκωσης του αγώνα των εργαζομένων στα Πανεπιστήμια, που εφαρμόζει εδώ και ένα μήνα ο Περισσός, έρχεται να συμπληρώσει κάλεσμα της φοιτητικής του παράταξης σε συλλαλητήριο την επόμενη εβδομάδα. Ο αγώνας των διοικητικών «παίζεται» καθημερινά, αλλά η νεολαία του Περισσού δεν βρίσκει λέξη να πει γι’ αυτόν στο κάλεσμά της. Περιμένει, προφανώς, να έχει σταματήσει η απεργία, για να κάνει την παρέλασή της πάνω στα συντρίμμια, φωνάζοντας τις ίδιες γενικολογίες που φωνάζει εδώ και χρόνια. Λες και δεν υπάρχει αίτημα αιχμής αυτή τη στιγμή, που είναι η νίκη του αγώνα των διοικητικών.
Οποιος έχει βρεθεί σε γενική συνέλευση Φοιτητικού Συλλόγου τον τελευταίο μήνα καταλαβαίνει πολύ καλά τι εννοούμε. Στα λόγια ο Περισσός στηρίζει την απεργία και στην πράξη δεν κάνει τίποτα, ενώ τα «πλαίσια» που κατεβάζει δε γράφουν κουβέντα για το διά ταύ-τα. Δε λένε τίποτα για την ανάλυση που θα έπρεπε το φοιτητικό κίνημα να κάνει για έναν τέτοιο απεργιακό αγώνα που συνεχίζεται για 14η εβδομάδα. Δε λένε τίποτα ούτε για τα μέσα πάλης που θα έπρεπε το φοιτητικό κίνημα να χρησιμοποιήσει για να ενισχύσει έναν αγώνα που είναι και δικός του.
Ο αγώνας χάνεται κάπου ανάμεσα στα υπόλοιπα που η ηγεσία του Περισσού επιλέγει να βάλει. Φαίνεται πως αξιολογούν τη σίτιση και τη στέγαση, την κατάργηση του σχεδίου «Αθηνά» και τη χρηματοδότηση των ΑΕΙ ως ζητήματα σημαντικότερα από μια απεργία που ξεχωρίζει μέσα σ’ ένα καταθλιπτικό τοπίο ήττας και ηττοπάθειας. Φυσικά και όλ’ αυτά θα έπρεπε να είναι κομμάτι των διεκδικήσεων του φοιτητικού κινήματος. Αν όμως βγει αυτή τη στιγμή ένα κίνημα διεκδίκησης τέτοιων αιτημάτων σπάει το μέτωπο της Παιδείας στα δύο. Κι αυτό ακριβώς επιδιώκουν τα στελέχη του Περισσού. Αφού δεν ελέγχουν αυτόν τον αγώνα, ας πάει στο διάολο. Οι φοιτητές που επηρεάζουν θα πρέπει να ζυμωθούν με την ιδέα ότι κανένας αγώνας δεν μπορεί να νικήσει, γι’ αυτό στην πρώτη γραμμή πρέπει να μπαίνουν μόνο τα γενικά πολιτικά αιτήματα του «κόμματος».
Οταν έχεις να αντιμετωπίσεις την κυβέρνηση και τα παπαγαλάκια των ΜΜΕ, που τις τελευταίες εβδομάδες προσπαθούν με κάθε τρόπο να ενεργοποιήσουν τον κοινωνικό αυτοματισμό κατά της απεργίας, δεν καλείς σε συλλαλητήριο με προτάγματα διαφορετικά απ’ το μοναδικό που θα έπρεπε να υπάρχει αυτή την περίοδο, τη στήριξη του αγώνα των εργαζομένων. Οταν έχεις να αντιμετωπίσεις τη συνδικαλιστική γραφειοκρατία που προσπαθεί να σπάσει την απεργία, αλλά και τις αντικειμενικές δυσκολίες που προκύπτουν σε έναν αγώνα που έχει τραβήξει τόσες εβδομάδες, αν θέλεις να λέγεσαι κομμάτι του φοιτητικού, αλλά και του ευρύτερου λαϊκού κινήματος, οφείλεις να στηρίξεις την απεργία με όσα μέσα διαθέτεις.
Οταν έχεις ένα μέτωπο ανοιχτό και μάλιστα ένα τέτοιο μέτωπο, που κρατάει από το Σεπτέμβρη, όταν έχεις έναν αγώνα ο οποίος αν ξεπεράσει τα εμπόδια που μπαίνουν όλο και πιο έντονα τον τελευταίο καιρό, μπορεί να οδηγηθεί σε νίκη, είναι το λιγότερο διασπαστικό να προτάσσεις πράγματα διαφορετικά απ’ αυτά που βάζει ο ίδιος ο αγώνας.
