Ρελάνς στα ζητήματα της Παιδείας (και όχι μόνο) προσπάθησε να κάνει η κυβέρνηση της ΝΔ, με την προ ημερησίας διατάξεως συζήτηση στη βουλή σε επίπεδο αρχηγών κομμάτων. Επιδίωξη ήταν να ανασκευαστεί η κακή εικόνα που άφησε η διαχείριση των εκπαιδευτικών θεμάτων απ’ το υπουργείο Παιδείας και να κηρυχτεί η απαρχή του περίφημου «διαλόγου» για την Παιδεία.
Σαφέστατος, μέσα στις γενικότητές του, υπήρξε ο πρωθυπουργός που όρισε και το πλαίσιο του «διαλόγου» και το χρονοδιάγραμμα περάτωσής του.
Σύμφωνα με τον Κ. Καραμανλή ο «διάλογος» θα αφορά πρωτίστως στον τρόπο υλοποίησης των δεσμεύσεων που έχει αναλάβει η Ελλάδα απέναντι στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή και οι οποίες δεσμεύσεις απορρέουν απ’ τη διακήρυξη της Μπολόνιας (πρώτη ενότητα), αλλά και σε οκτώ ακόμη άξονες, που τέμνουν όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης (δεύτερη ενότητα), ο δε χρόνος ολοκλήρωσής του προσδιορίζεται για τη μεν πρώτη ενότητα έως τους πρώτους μήνες του 2005 για δε τη δεύτερη μέχρι το καλοκαίρι του 2005.
Ο σαφής και επιτακτικός τρόπος με τον οποίο ο Καραμανλής τοποθέτησε το θέμα των εκκρεμοτήτων της Μπολόνια, δεν άφησε περιθώρια υπεκφυγής στην αξιωματική αντιπολίτευση, η οποία και είχε υπογράψει το 1999 την αρχική διακήρυξη και στη συνέχεια την επιβεβαίωσε το 2001 και 2003. Γι’ αυτό και ο Γ. Παπανδρέου απέφυγε επιμελώς να θίξει το θέμα. Τα δυο κόμματα έχουν ταυτόσημες πολιτικές σ’ αυτό το ζωτικής σημασίας για το μέλλον της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης ζήτημα, γι’ αυτό και δεν θα αποτελέσει σημείο μικροκομματικής αντιπαράθεσης. Αλλωστε μπροστά στο μεγάλο αφεντικό (ΕΕ) και τις επιθυμίες του στέκονται όλοι κλαρίνο. Επισημαίνουμε ότι ακόμη και τα λογάκια που ψέλλιζε η ΝΔ στο προεκλογικό της πρόγραμμα ενάντια στη Μπολόνια τώρα που έγινε κυβέρνηση τα έκανε γαργάρα.
Σύμφωνα με τον Καραμανλή οι δεσμεύσεις απέναντι στην ΕΕ αφορούν πέντε θεματικές ενότητες. Επείγουν (το χρονικό όριο που βάζει η ΕΕ είναι ο ερχόμενος Μάιος που θα γίνει η συνάντηση των υπουργών Παιδείας) πρώτον η υλοποίηση της «διασφάλισης της ποιότητας της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης», δηλαδή η αξιολόγηση των πανεπιστημίων και η πιστοποίηση των πανεπιστημιακών προγραμμάτων, όπως και η θεσμοθέτηση «εθνικού φορέα αξιολόγησης».Σχετικά σχέδια νόμου είχε προετοιμάσει και η προηγούμενη κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ.
Πανεπιστήμια πολλών ταχυτήτων, για την ελίτ, τον περιορισμένο αριθμό μεγαλοστελεχών της καπιταλιστικής παραγωγής και την κορυφή της ιεραρχικής πυραμίδας του κρατικού μηχανισμού και για τους παρίες, τη μεγάλη μάζα της ολοένα και διογκούμενης βάσης της πυραμίδας, των απασχολήσιμων της παραγωγής, με διαφοροποιημένες χρηματοδοτήσεις απ’ την πλευρά του κράτους, είναι το αποτέλεσμα τούτης της αξιολόγησης, της οποίας τα κριτήρια δεν είναι δύσκολο να φανταστούμε, όπως θα δούμε παρακάτω.
Δεύτερον, σ’ ό,τι αφορά στη δεύτερη θεματική ενότητα, η ευρωπαϊκή δέσμευση συνίσταται στην εφαρμογή από το 2005 δύο κύκλων σπουδών εκ των οποίων ο πρώτος, ο προπτυχιακός θα είναι τριετούς τουλάχιστον διάρκειας και ο δεύτερος, ο μεταπτυχιακός θα είναι διετούς διάρκειας.
Ναι, έτσι ακριβώς τα είπε ο Καραμανλής. Θυμάστε βεβαίως που απαξάπαντες ποιούσαν την νήσσαν ή και διερρήγνυαν τα ιμάτιά τους (πχ ο προηγούμενος υπουργός Παιδείας Π. Ευθυμίου) όταν οι πανεπιστημιακοί στο σύνολό τους σχεδόν τοποθετούνταν με οργή ενάντια στο διαχωρισμό των σπουδών σε κύκλους και τον τριετή προπτυχιακό κύκλο. Γιατί τι άλλο από ημιθανή γνώση που δε μπορεί ν’ αντέξει σε βάθος χρόνου, τι άλλο από επιστήμονες μιας χρήσης, τι άλλο από μισομορφωμένους και μισοειδικευμένους ανθρώπους, έρμαια τελικά στα χέρια του κεφαλαίου, μπορεί να σημαίνει ο τριετής προπτυχιακός κύκλος; Και βεβαίως ο διαχωρισμός των σπουδών σε κύκλους σημαίνει αυτόματα τη μεταφορά σημαντικού μέρους της γνώσης στο δεύτερο κύκλο, με άμεση συνέπεια τον υποβιβασμό του πρώτου, σημαίνει απαξία του πτυχίου, σημαίνει ότι ολοένα και λιγότεροι θα μπορούν να συνεχίζουν και στο δεύτερο κύκλο. Ενώ μέχρι σήμερα οι σπουδές ήταν αδιάσπαστες, τουλάχιστον τετραετείς, κοινές για τους φοιτητές κάθε πανεπιστημιακού τμήματος, το πτυχίο ένα και σαφώς αναβαθμισμένο σε σχέση μ’ αυτό που συνδέεται με τριετείς σπουδές και τα μεταπτυχιακά, παρότι είχαν πολλαπλασιαστεί και σε μερικές περιπτώσεις θεωρούνταν επιβεβλημένα από την αγορά εργασίας, εντούτοις εξακολουθούσαν να είναι διαδικασία (όχι κύκλος σπουδών) παροχής εξειδικευμένων γνώσεων έξω απ’ το πτυχίο και προαιρετική. Ενώ τώρα…
Η τρίτη θεματική ενότητα αφορά στην εφαρμογή από το 2005 ευρωπαϊκού συστήματος μεταφοράς ακαδημαϊκών μονάδων και στην έκδοση από τα Ιδρύματα συμπληρώματος του διπλώματος. Με δυο λόγια η ΕΕ και οι κολαούζοι της στη χώρα μας βάζουν τέλος στο ενιαίο πτυχίο και τις ενιαίες σπουδές που απαιτεί η προσέγγιση και κατάκτηση μιας επιστήμης. Οι φοιτητές μετατρέπονται σε γυρολόγους που διαλέγουν ακαδημαϊκές μονάδες και τα πτυχία εξατομικεύονται ανάλογα με το σύνολο των ακαδημαϊκών μονάδων και την προέλευσή τους. Την «ταυτότητα» του απόφοιτου στον μελλοντικό εργοδότη του γνωστοποιεί το «συμπλήρωμα διπλώματος». Είναι σα να λέμε όλα τα γνωστικά χαρακτηριστικά του, που κατέγραψε ο μεγάλος αδερφός κατά τη διάρκεια των επιλεκτικών και περιπλανώμενων σπουδών του.
Το τοπίο συμπληρώνει η «κινητικότητα» των φοιτητών και η αναγνώριση των πτυχίων, που αποτελούν και την τέταρτη θεματική ενότητα που απορρέει απ’ τη Μπολόνια. Δηλαδή η προσέλκυση φοιτητών-πελατών, προερχόμενων είτε από την Ευρώπη είτε από χώρες του λεγόμενου τρίτου κόσμου, από πανεπιστήμια κυρίως των ιμπεριαλιστικών κρατών της ΕΕ.
Πέμπτη θεματική ενότητα, τέλος, είναι τα κοινά διευρωπαϊκά, διαπανεπιστημιακά προγράμματα σπουδών, για τα οποία έχει ήδη γίνει νομοθετική ρύθμιση.
Οπως διαπιστώνουμε τα παραπάνω ζητήματα είναι σαφώς προσδιορισμένα και δρομολογημένα από τους ισχυρούς της ΕΕ και απομένουν να ρυθμιστούν οι λεπτομέρειες εφαρμογής τους σε κάθε χώρα, που θα αποτελέσουν και την πρώτη φάση του «διαλόγου».
Ο Καραμανλής, όμως, έθεσε και το πλαίσιο της δεύτερης φάσης πάνω σε οκτώ άξονες: Τη θέσπιση γενικών αρχών λειτουργίας του εκπαιδευτικού συστήματος, τις αλλαγές στον προσανατολισμό των δύο πρώτων βαθμίδων, τον τρόπο επέκτασης της υποχρεωτικής φοίτησης από τα εννέα στα δώδεκα χρόνια, την ενίσχυση της αυτοτέλειας των πανεπιστημίων, την οικονομική αυτοτέλεια των ιδρυμάτων, την αξιολόγηση του εκπαιδευτικού έργου σε όλες τις βαθμίδες, την αξιολόγηση μαθητών, σπουδαστών, φοιτητών, σχολικών μονάδων, τη δια βίου εκπαίδευση και την ανοικτή εξ αποστάσεως εκπαίδευση, τη σύνδεση της εκπαίδευσης με κορυφαίες επιλογές της σύγχρονης κοινωνίας, της νέας οικονομίας, την αγορά εργασίας, τον τρόπο με το οποίο η Ελλάδα θα γίνει «κέντρο παιδείας» για τη Νοτιοανατολική Ευρώπη και την Ανατολική Μεσόγειο.
Το τι εννοεί ο Καραμανλής και το κόμμα του με τα παραπάνω, φρόντισε να κάνει σαφές και κατανοητό σε όλη τη διάρκεια της ομιλίας του με τις συνεχείς αναφορές στην αναγκαιότητα προσανατολισμού της εκπαίδευσης όλων των βαθμίδων στις ανάγκες της αγοράς εργασίας, με την τοποθέτηση ότι πρέπει να επιδιωχτεί η συνεργασία των ΑΕΙ με τα ερευνητικά κέντρα και τις καπιταλιστικές επιχειρήσεις, να συνδεθούν οι εκπαιδευτικές μονάδες με τον κόσμο της εργασίας, με τη θέση για ευέλικτα προγράμματα, για λειτουργική διασύνδεση των βαθμίδων της εκπαίδευσης με την κατάρτιση, με τη διατύπωση ότι οικονομική αυτοτέλεια των Ιδρυμάτων της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης σημαίνει χρηματοδότηση βάσει συμπεφωνημένων ανάμεσα στο κράτος και τα Ιδρύματα.
Περιέγραψε δηλαδή ο πρωθυπουργός ένα σχολείο υποταγμένο στην αγορά και τις επιχειρήσεις, ένα σχολείο που θα λειτουργεί κατ’ εντολή και σε όφελός τους, γι’ αυτό και συνέδεσε το σχολείο με την κατάρτιση και όχι την ολόπλευρη μόρφωση. Συνεπώς όλα τα μέτρα που αφορούν στην επέκταση της υποχρεωτικής εκπαίδευσης και στο Λύκειο, μόνο ως τεχνικά ζητήματα θα πρέπει να θεωρήσουμε ότι τα αντιλαμβάνεται, σαν έναν εκσυγχρονισμό χωρίς ουσία και αντίκρισμα. Τι σημαίνει όμως πλήρης υποταγή του σχολείου στην καπιταλιστική αγορά (γιατί σύνδεση της παιδείας με την παραγωγή πάντοτε υπήρξε);
Σημαίνει ότι το σχολείο θα χάσει κάθε τι (έστω και το ελάχιστο που υπήρχε) που βγαίνει πάνω απ’ την τελείως απαραίτητη μηχανιστική γνώση που απαιτείται να έχει ο μεθαυριανός εργαζόμενος-δούλος του κεφαλαιοκράτη, θα χάσει κάθε μικρή έστω υπόνοια παιδείας και όχι απλά εκπαίδευσης, θα χάσει κάθε ψήγμα ανθρωπιστικής πλευράς, παιδαγωγικής ελευθερίας και δημοκρατίας. Θα ποτιστεί απ’ την κορφή ως τα νύχια με τις στραγγαλιστικές, αγριανθρωπικές «αξίες» του κέρδους, του στενού ωφελιμισμού, της ατομικότητας, του σκληρού ανταγωνισμού και θα χάσει κάθε κοινωνική αναφορά και περιεχόμενο. Η προσφερόμενη γνώση θα συρρικνωθεί ακόμη περισσότερο και θα εξειδικευτεί στο έπακρο. Σημαίνει ότι θα έχει ευέλικτα προγράμματα, που συνεχώς θα ανατρέπονται από τις ανάγκες της αγοράς και θα καθορίζονται από αυτές, δημιουργώντας στρεβλώσεις.
Μάλιστα ο Καραμανλής έδωσε συγχωροχάρτι στο καπιταλιστικό σύστημα για τη γάγγραινα της ανεργίας (που αποτελεί μια από τις χειρότερες μορφές καταπίεσης του εργαζόμενου) και την απέδωσε στον τρόπο συγκρότησης και λειτουργίας του εκπαιδευτικού συστήματος. Δηλαδή άνεργος μένει κάποιος που δεν φροντίζει να αποκτά τα σωστά και ενδεδειγμένα για τη χρονική στιγμή μορφωτικά και επαγγελματικά προσόντα και όχι επειδή η συνολική διάρθρωση της οικονομίας και η τοποθέτηση κεφαλαίων στην παραγωγική διαδικασία γίνεται με γνώμονα το κέρδος του ατομικού καπιταλιστή ή και του συλλογικού καπιταλιστή, που είναι το κράτος.
Δεν μας εξηγεί εν προκειμένω ο κ. Καραμανλής γιατί ενώ τα σχολεία χρειάζονται εκπαιδευτικούς (χιλιάδες είναι οι χαμένες διδακτικές ώρες) υπάρχουν χιλιάδες αδιόριστοι, γιατί ενώ τα νοσοκομεία χρειάζονται γιατρούς και νοσηλευτικό προσωπικό παραμένουν ουρά οι άνεργοι με αυτές τις ειδικότητες; Δεν μας εξηγεί γιατί δε βρίσκουν δουλειά οι προτρέχοντες στα προγράμματα επανακατάρτισης και επανειδίκευσης; Γιατί οι καπιταλιστές βάζουν καθημερινά λουκέτο στις εδώ επιχειρήσεις τους και κατευθύνονται σε αγορές με φθηνά εργατικά χέρια, με σαφώς λιγότερα μορφωτικά προσόντα; Γιατί οι βιομήχανοι ενώ στις έρευνές τους διατείνονται ότι έχουν ανάγκη από χημικούς μηχανικούς, μηχανολόγους μηχανικούς, χημικούς, φυσικούς, λογιστές, οικονομολόγους, κ.λπ., χιλιάδες είναι οι απόφοιτοι αυτών των ειδικοτήτων που μένουν χωρίς δουλειά;
Ο Καραμανλής έκανε ιδιαίτερη μνεία στην τελευταία μεγάλη αγάπη της ΝΔ, τα ιδιωτικά πανεπιστήμια, που τους έβαλε για να μην προκαλούν το φερετζέ των «μη κρατικών-μη κερδοσκοπικών» ιδρυμάτων. Και εξέφρασε την ικανοποίηση και τη χαρά του που βρήκε σύμμαχο στο πρόσωπο του αρχηγού του ΠΑΣΟΚ. Βέβαια επικαλέστηκε όλα τα συνταγματικά κωλύματα, όμως εξέφρασε την απόφασή του να εργαστεί στην κατεύθυνση πραγματοποίησής τους. Δε φρόντισε όμως να μας φέρει και κάποιο παράδειγμα ευγενούς και αφιλοκερδώς σκεπτόμενου καπιταλιστή που θα δαπανήσει τόσα τεράστια ποσά για την ίδρυση ενός πανεπιστήμιου απλώς και μόνο για την ψυχή της μανούλας του.
Το παρασκήνιο και το πώς προετοιμάζεται σιγά-σιγά το έδαφος για τα ιδιωτικά πανεπιστήμια το γνωρίζουμε ήδη με τη γνωστή τροπολογία Χατζηδάκη, τη βρόμικη ιστορία με τα ΚΕΣ, τις παρτίδες με τη ΓΣΕΕ, που ηγείται μιας τέτοιας προκλητικής πρωτοβουλίας, κ.λπ.
Τέλος ο Καραμανλής εξέφρασε τη φιλοδοξία να γίνει και η Ελλάδα πόλος έλξης φοιτητών-πελατών από χώρες των Βαλκανίων και της Μεσογείου με την ίδρυση Διεθνούς Πανεπιστήμιου στη Θεσσαλονίκη. Αποσκοπεί, δηλαδή, και η ψωροκώσταινα να φάει το κατιτίς της από την πίτα του φοιτητικού συναλλάγματος (προφανώς οι υπηρεσίες του Πανεπιστήμιου θα προσφέρονται με αντίτιμο χοντρά δίδακτρα), αλλά και να έχει λόγο και ρόλο, μέσω της παιδείας, στην πολιτική και οικονομία αυτών των χωρών, κυρίως των Βαλκανικών, όπου και λανσάρεται ως χωροφύλακας.
Ευήκοα ώτα βρήκε ο Καραμανλής στο πρόσωπο του αρχηγού του ΠΑΣΟΚ. Μάλιστα ο Γ. Παπανδρέου βγήκε από τα δεξιά στον αρχηγό της ΝΔ και προχώρησε πολύ περισσότερο, απροκάλυπτα, πετώντας κάθε πρόσχημα και μάσκα (σσ τέτοια κάνει και γι’ αυτό το ΠΑΣΟΚ κινδυνεύει να μη ξαναδεί εξουσία για πολλά χρόνια).
Εξωράισε την «κινητικότητα» των φοιτητών και φρόντισε να μας διευκρινίσει πως εννοεί την εναλλαγή πανεπιστημίων, τμημάτων και χωρών στη διάρκεια μιας φοιτητικής θητείας κάποιου ο οποίος θέλει να αποχτήσει «ακαδημαϊκό πλούτο». Κάτι σαν την αλλαγή «σώβρακου».
Είπε μάλιστα ότι η δυνατότητα αυτή είναι θέμα «ελεύθερης επιλογής». Εδώ φυσικά γελάμε, γιατί είναι γνωστό ότι τα παιδιά των φτωχολαϊκών στρωμάτων δεν έχουν μια τέτοια «πολυτέλεια». Αλλά και γι’ αυτούς φρόντισε ο Παπανδρέου, αφού όπως τόνισε θα τους δίδονται διάφορες «βοήθειες» και «δάνεια», που θα ξεπληρώνουν μετά μέσω της φορολογίας ως εργαζόμενοι. Δε φτάνουν δηλαδή οι πολλαπλές εξαρτήσεις απ’ τις τράπεζες, η υποθήκευση ολόκληρων νοικοκυριών και επαγγελματιών στους νομότυπους μεγαλοτοκογλύφους, ο Παπανδρέου θέλει τώρα να δέσει τον εργαζόμενο απ’ τα νεανικά του ακόμη χρόνια και μάλιστα για κάτι -τη μόρφωση- που θεωρείται υποκριτικά απ’ όλους «δικαίωμα».
Την «αυτοτέλεια» των Πανεπιστημίων ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ τη θεωρεί ως χυδαία αυτονόμηση, όπου κάθε Πανεπιστήμιο θα αποφασίζει αποκλειστικά το ίδιο για τα του οίκου του, από το ποιους υποψήφιους θα εισάγει μέχρι το τι πτυχία θα δίνει. Δεν θα υπάρχει κανένας κεντρικός σχεδιασμός. Το κράτος θα λειτουργεί απλά ως μάνατζερ, διαχειριζόμενο την αξιολόγηση-πιστοποίηση και τη χρηματοδότηση. Αλλά και κομμάτι της χρηματοδότησης (πόσο;) ο Παπανδρέου προτείνει να δίνεται στον ίδιο το φοιτητή, που θα αγοράζει τις υπηρεσίες που προσφέρουν τα Πανεπιστήμια.
Ο Γιωργάκης θυμήθηκε και τα έργα και ημέρες του από το υπουργείο Παιδείας, όταν βάλθηκε με την «αποκέντρωση» να παραχωρήσει τα σχολεία στους μπατιρημένους Δήμους. Επανέφερε την πρόταση και ζήτησε οι «παραγωγικοί φορείς, οι τοπικές αυτοδιοικήσεις, οι κοινωνικοί φορείς σε κάθε περιφέρεια» να έχουν λόγο στα προγράμματα σπουδών, στη λήψη των αποφάσεων, ενώ το κράτος θα ορίζει μόνο τις γενικές αρχές και στόχους.
Τι να πει κανείς και για το πώς προσεγγίζει ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης το μεγάλο ζήτημα της μόρφωσης ή το πώς αντιλαμβάνεται την προσφορά εφοδίων για τη μελλοντική ενασχόληση με κάποιο επάγγελμα. Απαιτεί να «παράγουμε παιδιά για συγκεκριμένα κάθε φορά επαγγέλματα που απαιτεί η αγορά»!
Τι είναι βέβαια όλα αυτά από μια τελείως χυδαία προσέγγιση της Παιδείας, με επιχειρηματική νοοτροπία και πνεύμα, από ένα καθαρά αμερικάνικο όνειρο για την Παιδεία;
Ο Γιωργάκης έκανε αναφορά και στο εξεταστικό με τρόπο που λες και το ΠΑΣΟΚ δε φέρνει καμιά ευθύνη για τη μελανή εικόνα που υπάρχει σήμερα. Και βέβαια αναφέρθηκε και στην αξιολόγηση των πάντων (σχολείων, μαθητών, εκπαιδευτικών) βάζοντας και τους γονείς στο παιχνίδι που θα έχουν λόγο για όλα. Ο ψιλικατζής της γειτονιάς, η κυρά-Κατίνα (σσ οι αναφορές δεν έχουν το χαρακτήρα της υποτίμησης, αλλά καταδεικνύουν ότι δε ζούμε στην ιδανική κοινωνία), ο μπάτσος, οι σύλλογοι-σφραγίδες όλοι θα έχουν λόγο για την «αξιοσύνη» του δάσκαλου, του μαθητή, του σχολείου και τελικά θα επηρεάζουν την πορεία και το μέλλον τους.
Ο Παπανδρέου υπερθεμάτισε και για τα «μη-κρατικά, μη-κερδοσκοπικά» Πανεπιστήμια, υπενθυμίζοντας ότι αυτός παρέμεινε ντούρος στις απόψεις του, παρά την αντίθετη άποψη του κόμματός του στην πρόσφατη συνταγματική αναθεώρηση.
Μάλιστα πρότεινε λίγο-πολύ το κράτος να προχωρήσει σ’ αυτή την κατεύθυνση, παρά τη συνταγματική απαγόρευση (τη φόρμουλα θα τη βρουν), αφού πρώτα δημιουργήσει την Αρχή Αξιολόγησης και Πιστοποίησης που θα λειτουργεί δήθεν ως δαμόκλειος σπάθη πάνω από τα «ανεπαρκή» ιδιωτικά ιδρύματα.
Δεν μας διευκρίνισαν όμως και οι δυο αρχηγοί των κομμάτων εξουσίας, πώς τόσα χρόνια που λειτουργούν τα ιδιωτικά σχολεία στα πλαίσια της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, δε βγήκε ωφελημένο το δημόσιο σχολείο, ενώ αντίθετα βολοδέρνει και απαξιώνεται;
Εν κατακλείδι, πολλά θα μπορούσε να πει κανείς για το γκρίζο τοπίο με το οποίο έντυσαν την Παιδεία τα κόμματα εξουσίας, γεγονός που προοιωνίζει μαύρες μέρες, όμως ο χώρος της εφημερίδας μόνο ένα διάγραμμα μας επέτρεψε να δώσουμε. Θα επανέλθουμε όμως.
Γιούλα Γκεσούλη
