Βαρύγδουπα ονόματα, επιστημονικοί τίτλοι, ακόμη και Νόμπελ, και όμως τόσο φτηνιάρηδες. Και δεν είναι ένας και δυο, είναι εκατοντάδες αυτοί οι άνθρωποι που βγάζουν το παντεσπάνι τους υπηρετώντας την αστική ιδεολογία με τον πιο χυδαίο (από επιστημονική άποψη) τρόπο. Πιο επικίνδυνοι απ’ όλους είναι όσοι από δαύτους εμφανίζονται ως «αιρετικοί», «κριτικοί», «ριζοσπαστικοί», «αντισυστημικοί».
Σαν τον Πολ Κρούγκμαν, για παράδειγμα, που τις προάλλες έγραψε ένα άρθρο στους Νew York Times, για να κρούσει τον κώδωνα του κινδύνου για το σταμάτημα της ανάπτυξης και το «φάντασμα του αποπληθωρισμού». Κατηγόρησε τις κυβερνήσεις για «πολιτικά λάθη», τα οποία επαναλαμβάνουν χρόνο με το χρόνο. Και έδωσε την απάντηση στο ερώτημα που ο ίδιος έθεσε («γιατί οι κυβερνήσεις συνεχίζουν να κάνουν αυτά τα λάθη;»). Κρατηθείτε για να μην πέσετε από την καρέκλα: «Το πρόβλημα, νομίζω, είναι η υπερβολική ηθική. Η ηθικολογία σκοτώνει την παγκόσμια οικονομία»!!! Εχει και συνέχεια το παραλήρημα της φτήνιας «Στην Ευρώπη, οι πολιτικές λιτότητας ήταν λιγότερο αποτέλεσμα οικονομικής ανάλυσης και περισσότερο η ηθική αγανάκτηση (sic!) της Γερμανίας για τους ανεύθυνους οφειλέτες».
Αναρωτιόμαστε αν αυτός ο «επιστήμονας» θα μπορούσε να σταθεί έστω για πέντε λεπτά σε μια συζήτηση μ’ έναν αρχάριο μαρξιστή ενώπιον ακροατηρίου.
