Οταν μεταφράζεις ένα επίσημο κείμενο, πρέπει να το μεταφράζεις με ακρίβεια. Οταν μάλιστα πρόκειται για κοινοτικά κείμενα και μάλιστα για αποφάσεις μιας συνόδου κορυφής, τότε έχεις υποχρέωση να κάνεις ακριβέστατη μετάφραση.
Στο κείμενο αποφάσεων της τελευταίας συνόδου κορυφής της ευρωζώνης γίνεται αναφορά σε collaterals, δηλαδή σε εμπράγματες εγγυήσεις, οι οποίες θα πρέπει να χορηγηθούν στους δανειστές από τη μεριά του ελληνικού κράτους. Ξέρετε πώς μεταφράστηκε ο όρος στα ελληνικά, κατ’ εντολήν του Βενιζέλου προφανώς; Σαν «δίχτυ ασφαλείας».
Ο λόγος είναι προφανής. Θέλουν ν’ αποφύγουν τη σχετική συζήτηση στην Ελλάδα. Κι ας ήταν ο ίδιος ο Βενιζέλος, μιλώντας στην εκπομπή του Παπαχελά, αμέσως μετά το διορισμό του ως υπουργός Οικονομικών, που έκανε για πρώτη φορά λόγο στα collaterals, μεταφράζοντας σωστά ως «εμπράγματες εγγυήσεις», υποστηρίζοντας ότι δεν τρέχει τίποτα κι ότι ο όρος θα μπει γιατί τον ζητούν οι Φιλανδοί που το έχουν στην εθνική πολιτική παράδοσή τους.
Οι Ευρωπαίοι γιατί ανέχτηκαν αυτή τη «ζαβολιά» της ελληνικής κυβέρνησης; Γιατί δεν τους ενδιαφέρει η μετάφραση, αλλά το νομικά δεσμευτικό κείμενο που οι ίδιοι υπέγραψαν. Από εκεί και πέρα είναι σε θέση να κατανοήσουν τις πολιτικές ανάγκες μιας κυβέρνησης.
