Μπορεί σε προσωπικό επίπεδο ο Στουρνάρας να βλέπει τον Τσίπρα και να βγάζει σπυράκια, όμως στα 62 του χρόνια έχει μάθει να υπηρετεί με συνέπεια τα αφεντικά του, παραβλέποντας προσωπικές πικρίες. Υπό άλλες συνθήκες δε θα άφηνε αναπάντητες τις προκλήσεις των Πολάκηδων που άρχισαν να τον τρολάρουν με την «προληπτική γραμμή πίστωσης», που την υποστήριζε με πάθος αλλά δεν υιοθετήθηκε από το Eurogroup. Θα τους έλεγε ευθέως ότι το «μαξιλάρι ρευστότητας», έτσι όπως αποφασίστηκε, δε διαφέρει σε τίποτα από την «προληπτική γραμμή πίστωσης». Ηταν όμως υποχρεωμένος να μην πάει κόντρα στη γραμμή του Βερολίνου, του Παρισιού, των Βρυξελλών και της Φρανκφούρτης, που λέει «στηρίζουμε Τσίπρα γιατί μια χαρά μας κάνει τη δουλειά». Ετσι, στην ενδιάμεση έκθεση νομισματικής πολιτικής, που παρέδωσε στον Βούτση την περασμένη Δευτέρα, ο Στουρνάρας επέλεξε να μιλήσει με πυθιακή γλώσσα, αποδομώντας εμμέσως πλην σαφώς το κυβερνητικό παραμύθι. Μόνο που αυτή την αποδόμηση την αντιλαμβάνονται μόνο όσοι μπορούν να διαβάσουν πίσω από τις γραμμές, γι' αυτό και την εκλαϊκευση των συμπερασμάτων της έκθεσης Στουρνάρα την ανέλαβε ο αντιπολιτευόμενος αστικός Τύπος.
Ο Στουρνάρας υποστηρίζει ότι το «μαξιλάρι ρευστότητας» αυξάνει το δημόσιο χρέος, ενώ δεν οδηγεί ούτε στη διατήρηση της κατ' εξαίρεση αποδοχής ελληνικών ομολόγων ως εγγύηση από την ΕΚΤ για τη χορήγηση φτηνού δανεικού χρήματος στις τράπεζες (waiver), ούτε στη συμμετοχή της Ελλάδας στο περιβόητο QE, το πρόγραμμα «ποσοτικής χαλάρωσης» της ΕΚΤ, που μέχρι τα μέσα του 2017 ήταν για τους συριζαίους η σύγχρονη «μεγάλη ιδέα του έθνους» (έκτοτε το «ξέχασαν»). Εκείνο που περιέγραψε ο Στουρνάρας (χωρίς να το ονοματίζει) είναι μια υβριδική γραμμή πίστωσης, η οποία δεν έχει το τυπικό στάτους της «προληπτικής γραμμής πίστωσης» του ESM, σχηματίζεται όμως με δανεικά (τα οποία εξακολουθεί να διαχειρίζεται ο ESM) και συνοδεύεται από όρους και αυστηρή επιτροπεία, όπως θα συνέβαινε και με την «προληπτική γραμμή πίστωσης». Μ' άλλα λόγια, ο Στουρνάρας λέει στην αντιπολίτευση να εντάξει στην προπαγάνδα της το επιχείρημα ότι μια «προληπτική γραμμή πίστωσης» θα ήταν προτιμότερη, γιατί θα ήταν ίδια με το καθεστώς που συνοδεύει το «μαξιλάρι ρευστότητας», όμως παράλληλα θα διατηρούσε το waiver και μπορεί να οδηγούσε και στο QE (έστω και συμβολικά, με ένα εξαιρετικά χαμηλό ποσό δανεισμού).
Ο Στουρνάρας αμφισβητεί και τη βιωσιμότητα του χρέους (σιγά την είδηση!), στηριζόμενος στο ότι τα υψηλά «πρωτογενή πλεονάσματα» μόνο πετρελαιοπαραγωγοί χώρες θα μπορούσαν να τα πιάσουν για τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα συνεχώς. Παρά ταύτα, θεωρεί και αυτός ότι το χρέος έγινε βιώσιμο «τουλάχιστον μεσοπρόθεσμα». Και ότι η απόφαση του Eurogroup θα συμβάλει στην «ομαλή έξοδο στις αγορές». Αρα, θέλοντας και μη, ο Στουρνάρας εμφανίστηκε να επιβεβαιώνει τον πυρήνα του κυβερνητικού παραμυθιού. Τα υπόλοιπα, τα ουσιαστικά στοιχεία, έπρεπε να τα βγάλουν με το τσιγκέλι από την έκθεση οι αντιπολιτευόμενες φυλλάδες.
Ο Βούτσης, που είναι παλιά καραβάνα της αστικής πολιτικής, δεν παρέλειψε να στήσει κι έναν… ευγενικό καυγά με τον Στουρνάρα μπροστά στις κάμερες, υπερασπιζόμενος το έργο της κυβέρνησης και της Βουλής τα τελευταία τρία χρόνια και αφήνοντας αιχμές για τις προηγούμενες κυβερνήσεις και την τρόικα. «Τα προγράμματα αυτά εν πολλοίς εμπεριείχαν μέσα τους ισχυρό σπέρμα αδικίας και ισχυρών λαθών από πλευράς και του ΔΝΤ και των άλλων εταίρων, όταν είχαν επιβληθεί στη χώρα. Αισιόδοξα τώρα μπορούμε να αντικρίσουμε το παρόν και το μέλλον έτσι ώστε στο επίπεδο της ελληνικής κοινωνίας να υπάρξει επούλωση, θεραπείες και μια ανάπτυξη δίκαιη, με κοινωνικό πρόσημο», είπε, αναγκάζοντας τον Στουρνάρα να ξαναζητήσει το λόγο για να πει πως λάθη έγιναν και από την τωρινή κυβέρνηση. «Θέλω να το τονίσω για να μην ξεχάσουμε γιατί φτάσαμε εδώ. Γιατί δυο γενιές πληρώνουν τόσο μεγάλα πρωτογενή πλεονάσματα. Δεν πρέπει να επαναλάβουμε με τίποτα τα λάθη της οικονομικής πολιτικής που έγιναν τόσο στο απώτερο όσο και στο εγγύτερο παρελθόν» είπε, για ν' ακολουθήσουν νέα πυρά από τον Βούτση κατά των κυβερνήσεων του παρελθόντος.
