Το είχε υπαινιχθεί ο Τσακαλώτος όταν έκλεισε η συμφωνία για το πρώτο πακέτο προαπαιτούμενων και φαίνεται πως συμφωνήθηκε με την τρόικα: το επόμενο πακέτο προαπαιτούμενων μπορεί να σπάσει σε δυο δόσεις, ώστε να διευκολυνθεί η συγκυβέρνηση να τα περάσει από τη Βουλή. Τα μέτρα που θα μεταφερθούν στη δεύτερη δόση είναι φορολογικά, που αφορούν εισοδήματα που θα αποκτηθούν μέσα στο 2016 και θα φορολογηθούν το 2017 (συντελεστής φορολογίας αγροτών, συντελεστής φορολογίας εισοδημάτων από ενοίκια, ενσωμάτωση της έκτακτης -που έγινε μόνιμη- εισφοράς αλληλεγγύης στη φορολογική κλίμακα). Επομένως, δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα αν νομοθετηθούν ακόμα και το Φλεβάρη.
Η τρόικα και τ' αφεντικά της, μολονότι είναι σαφές το χρονοδιάγραμμα του Μνημόνιου-2, δείχνουν κατανόηση και δεν έχουν αντίρρηση σε μια αλλαγή του, η οποία δε θα έχει δημοσιονομική επίπτωση. Αυτή η κατανόηση αποτελεί δείγμα πολιτικής (και όχι τεχνοκρατικής) συμπεριφοράς, που έρχεται ως αποτέλεσμα της καλής μέχρι στιγμής συνεργασίας και της απόλυτης προσήλωσης στην εφαρμογή του Μνημόνιου, που έχει επιδείξει η συγκυβέρνηση Τσίπρα-Καμμένου. Οταν η κυβέρνηση ζητά αλλαγές στο χρονοδιάγραμμα, χωρίς δημοσιονομική επίπτωση, και παράλληλα δεσμεύεται ότι θα τα εφαρμόσει όλα, δεν έχουν λόγο να της αρνηθούν αυτή τη μικρή βοήθεια.
Το Ασφαλιστικό, όμως, που πρέπει ν' αρχίσει να εφαρμόζεται από 1.1.2016, δεν μπαίνει σε… λίστα παράτασης. Θα πρέπει να ψηφιστεί μέχρι τα τέλη του χρόνου. Γι' αυτό και έχει πιάσει κωλοπιλάλα τον Τσίπρα και προσπαθεί να βάλει μπροστά και τα άλλα μνημονιακά κόμματα, να τον στηρίξουν τουλάχιστον στο Ασφαλιστικό.
Η τακτική του σπασίματος των προαπαιτούμενων και της μεταφοράς μερικών απ' αυτά σε ελαφρώς μεταγενέστερο χρόνο δεν αλλάζει τίποτα στα κοινωνικά και πολιτικά δεδομένα. Ο ελληνικός λαός έχει καταλάβει τι γίνεται και τι πρόκειται να έρθει. Η περίοδος ανοχής στην κυβέρνηση έχει τελειώσει. Κι αυτό είναι που θα καθορίσει και τις πολιτικές εξελίξεις, αν η κοινοβουλευτική πλειοψηφία φυλλορροήσει σε αριθμό κάτω της δεδηλωμένης.
