Συνεχίζουμε τις αποκαλύψεις αθέατων πτυχών του κρατικού προϋπολογισμού του 2012, που αναδεικνύουν σημαντικά ζητήματα που κρύβονται επιμελώς από την τρικομματική κυβέρνηση και τα παπαγαλάκια της.
Χρέος και τοκοχρεολύσια
Τα στοιχεία που θα παρουσιάσουμε πάρθηκαν από τον προϋπολογισμό του 2012 και έτσι δεν μπορούν να αμφισβητηθούν από κανένα. Το χρέος στα τέλη του 1992 ανερχόταν σε 44,93 εκατ. ευρώ, ενώ στα τέλη του 2011 θα φτάσει τα 364.600 εκατ. ευρώ! Από το 1992 μέχρι τα τέλη του 2011 θα έχουμε πληρώσει για τοκοχρεολύσια 684,7 δισ. ευρώ. Απ’ αυτά, τα 495,6 δισ. ευρώ είναι τοκοχρεολύσια για μεσοπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα δάνεια, ενώ τα 189,1 δισ. για βραχυπρόθεσμα δάνεια. Για τα τελευταία δάνεια δεν υπάρχουν στοιχεία για τόκους και χρεολύσια χωριστά. Για τα μεσοπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα δάνεια, όμως, υπάρχουν στοιχεία, σύμφωνα με τα οποία οι τόκοι αυτής της περιόδου ανέρχονται σε 182,7 δισ. ευρώ!
Για να υπολογίσουμε το ύψος του χρέους που έχει πληρώσει ο ελληνικός λαός την περίοδο 1992-2011, κάνουμε την υπόθεση ότι μέχρι το τέλος του 2011 ξεπληρώνεται όλο το χρέος των 364,6 δισ. και έτσι δεν θα πληρώσουμε κι άλλους τόκους. Σ’ αυτή την περίπτωση, ο ελληνικός λαός, για την περίοδο 1992-2011, θα έχει πληρώσει 1,05 τρισ. ευρώ. Δηλαδή, μιλάμε για έναν ετήσιο μέσο όρο αυτής της εικοσαετίας ύψους 52,46 δισ. ευρώ για τοκοχρεολύσια. Τοκοχρεολύσια που επιβλήθηκαν και καταβλήθηκαν προς όφελος του ξένου χρηματιστικού και ντόπιου κεφαλαίου.
Ας σταματήσουν, λοιπόν, τα παραμύθια τους τα παπαγαλάκια του κεφαλαίου και των κυβερνήσεων που διαχειρίζονται την καπιταλιστική εξουσία στην Ελλάδα. Ούτε όλοι μαζί τα φάγαμε, ούτε συνέβαλε ο δήθεν υπεράριθμος δημόσιος τομέας.
Οι συνταξιούχοι του δημοσίου
Οι απολογητές του καπιταλιστικού συστήματος, προκειμένου να εξαπατήσουν τον ελληνικό λαό και να κρύψουν τις πραγματικές αιτίες της βαθιάς οικονομικής και πολιτικής κρίσης του (κρίσης ιδιαίτερα παρατεταμένης), πλασάρουν διάφορες θεωρίες. Μία απ’ αυτές είναι και ο μεγάλος αριθμός των συνταξιούχων δημοσίων υπαλλήλων, χωρίς να κάνουν διαχωρισμό των πολιτικών από τους στρατιωτικούς υπαλλήλους. Αυτό, όπως θα δούμε στη συνέχεια, δεν γίνεται τυχαία.
Αντλώντας στοιχεία από τον προϋπολογισμό του 2012 φτιάξαμε τον Πίνακα 1. Στην πρώτη οριζόντια στήλη καταγράφεται, αθροιστικά, ο αριθμός των πολιτικών συνταξιού-χων και των συνταξιούχων δημοτικών υπαλλήλων, ενώ στη δεύτερη οριζόντια στήλη ο αριθμός των συνταξιούχων στρατιωτικών και αστυνομικών. Τι διαπιστώνουμε; Οτι ο αριθμός των στρατιωτικών συνταξιούχων είναι πολύ μεγάλος, τόσο σε απόλυτα μεγέθη, όσο και ως ποσοστό σε σχέση με τους πολιτικούς υπαλλήλους.
Είναι γνωστό σ’ όσους ασχολούνται με την αντιασφαλιστική νομοθεσία, ότι μπάτσοι και καραβανάδες βγαίνουν πολύ πιο γρήγορα στη σύνταξη απ’ όλους τους άλλους συνταξιούχους του δημοσίου και έτσι επιβαρύνουν τον κρατικό προϋπολογισμό, μιας και παίρνουν τη σύνταξη για περισσότερα χρόνια.
Δεν είναι μόνο αυτή η διαφορά σε σχέση με τους άλλους συνταξιούχους του δημοσίου. Οι συνταξιούχοι καθηγητές, δάσκαλοι, νοσηλευτές, γιατροί, δημοτικοί υπάλληλοι κ.λπ. πρόσφεραν πραγματικό έργο στον εργαζόμενο ελληνικό λαό, όταν ήταν στην ενεργό δράση. Αντίθετα, οι μπάτσοι και οι καραβανάδες στελέχωναν και στελεχώνουν τους μηχανισμούς καταστολής του αστικού κράτους που ήταν και είναι στην υπηρεσία του κεφαλαίου.
Φορομπηχτική πολιτική
Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ στέγνωσε τον ελληνικό λαό μέσω της άμεσης και έμμεσης φορολογίας και ανάμεσα στ’ άλλα κατέβασε το αφορολόγητο στις 5.000 ευρώ και στο 20% το συντελεστή με τον οποίο φορολογούνται οι καπιταλιστικές επιχειρήσεις, για τα αδιανέμητα κέρδη τους. Ενώ συντελέστηκε το στέγνωμα του εργαζόμενου ελληνικού λαού, όχι μόνο μέσω της φορολογικής πολιτικής, αλλά και μέσω της συνολικά ασκούμενης αντιλαϊκής και αντεργατικής πολιτικής, η τρικομματική κυβέρνηση έχει το πολιτικό θράσος να δηλώνει ότι έχει στρατηγικό στόχο να φτιάξει ένα δίκαιο φορολογικό πλαίσιο. Και όχι μόνο. Να αυξάνει μέσω του προϋπολογισμού τη φορολογία του εργαζόμενου και στυγνά εκμεταλλευόμενου ελληνικού λαού κατά 29,13% και να μειώνει τη φορολογία των καπιταλιστικών επιχειρήσεων κατά 22%!
Με τα στοιχεία του προϋπολογισμού του 2012 φτιάξαμε τον Πίνακα 2, που αποτυπώνει τη φορολογία εισοδήματος φυσικών και νομικών προσώπων. Ο ελληνικός λαός θα κληθεί να καταβάλει, μέσω της φορολογικής δήλωσης που θα καταθέσει το 2012 για τα εισοδήματα του 2011, επιπλέον φόρο 2,41 δισ. ευρώ σε σχέση με το φόρο που κατέβαλε το 2011 και 1,344 δισ. ευρώ φόρο περισσότερο απ’ αυτόν που κατέβαλε το 2010.
Πώς θα μπορέσει η κυβέρνηση να εισπράξει φόρο περισσότερο κατά 1,344 δισ. ευρώ σε σχέση μ’ αυτόν που εισέπραξε το 2010; Αυτό θα συμβεί, γιατί έχει βάλει στόχο να καταργήσει όλες τις φοροαπαλλαγές του ελληνικού λαού. Ακόμη, θα φτάσει στο σημείο να μηδενίσει το αφορόγητο, σε πρώτη φάση των «ελεύ-θερων επαγγελματιών». Στον προϋπολογισμό του 2012 δεν γίνεται μεν νύξη για το αφορολόγητο, γίνεται όμως λόγος για την κατάργηση των φοροαπαλλαγών.
Αντίθετα, όπως προαναφέραμε, μειώνεται δραστικά η φορολογία των καπιταλιστικών επιχειρήσεων στο όνομα της περιβόητης ανάπτυξης και της διατήρησης των θέσεων εργασίας. Το έχουμε ξαναπεί: το χρηματιστικό κεφάλαιο βγάζει τεράστια κέρδη, μέσω της φάμπρικας του δημοσίου χρέους. Μιας φάμπρικας που έχει ξεκινήσει από τον 17ο αιώνα στον καπιταλιστικό κόσμο και πάει πακέτο, σαν δίδυμο αδερφάκι, με τη στυγνή φορολογία της εργαζόμενης και σκληρά εκμεταλλευόμενης κοινωνίας, ενώ το ντόπιο κεφάλαιο βγάζει τεράστια κέρδη, χωρίς να ρισκάρει, εκμεταλλευόμενο τα πάσης φύσεως κίνητρα που του παρέχουν οι μπλε και πράσινες κυβερνήσεις, όπως π.χ. η μείωση των φορολογικών συντελεστών. Ετσι, οι καπιταλιστικές επιχειρήσεις το 2012 θα πληρώσουν για φόρο εισοδήματος 608 εκατ. ευρώ λιγότερα από το 2011 και 1.010 εκατ. ευρώ λιγότερα σε σχέση με το 2010. Ετσι, γίνεται εξόφθαλμα φανερό, ότι η ασκούμενη φορολογική πολιτική είναι βαθιά ταξική και ληστρική.
Ασφαλιστικά ταμεία
Καταρχάς, να υπενθυμίσουμε την προγραμματική μας άποψη, ότι η εργατική τάξη της χώρας μας (όπως και σε κάθε καπιταλιστική χώρα) παράγει τον πλούτο στην κοινωνία, δεν «κοστίζει» στο κεφάλαιο και έχει το δικαίωμα να απαιτεί πλήρη ασφάλιση για σύνταξη, για υγεία, για ατυχήματα κ.λπ. χωρίς να καταβάλλει εισφορές. Γι’ αυτές έχουν αποκλειστική υποχρέωση οι καπιταλιστές και το αστικό κράτος. Αυτό το αίτημα τέθηκε για πρώτη φορά από τον Λένιν στις αρχές του 20ού αιώνα και είναι ένα αίτημα που διαχωρίζει τους επαναστάτες και τους κομμουνιστές από τους αναθεωρητές του μαρξισμού-λενινσμού και τους απολογητές του καπιταλιστικού συστήματος, που δεν δέχονται ότι υπάρχει εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο και γι’ αυτό έχουν τη θέση ότι πρέπει να είναι τριμερής η συμμετοχή στα έσοδα των ασφαλιστικών ταμείων (κράτος, καπιταλιστές και εργαζόμενοι).
Ιστορικά, με τον ιδρυτικό νόμο του ΙΚΑ 1846/1951, προβλεπόταν συμμετοχή του κράτους στα έσοδα των ασφαλιστικών ταμείων. Ομως, πέρασαν 40 χρόνια για ν’ αρχίσει να εφαρμόζεται κολοβά, με τους αντιασφαλιστικούς νόμους 1902/1990 και 2084/1992. Λέμε κολοβά, γιατί εξαιρούνταν όλοι οι εργαζόμενοι που είχαν προσληφθεί μέχρι τον Οκτώβρη του 1992, ενώ οι κυβερνήσεις, μπλε και πράσινες, δεν απέδιδαν έγκαιρα και στο προβλεπόμενο ύψος τους πόρους από τον κρατικό κορβανά.
Εμπνευστής της ιδέας της περιβόητης τριμερούς χρηματοδότησης ήταν η παράταξη του Περισού, ΕΣΑΚ. Αυτό για να ξέρουν οι αγωνιστές της νέας εργατικής βάρδιας, που θεωρούν το κόμμα αυτό ως κόμμα επαναστατικό.
Εμείς εναντιωθήκαμε στην καθιέρωση της τριμερούς χρηματοδότησης, όχι μόνο για λόγους αρχών (μιας και η αποδοχή της θα σήμαινε ότι εγκαταλείπουμε τη θέση ότι υπάρχει εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο), αλλά και γιατί αποδείξαμε με πολλά άρθρα, ότι με την τριμερή χρηματοδότηση το ασφαλιστικό σύστημα δεν έχει μέλλον και θα δίνει συντάξεις πείνας.
Μετά από μια δεκαετία κολοβής εφαρμογής της περιβόητης τριμερούς χρηματοδότησης, η χρηματοδότηση των ασφαλιστικών ταμείων άλλαξε με τον αντιασφαλιστικό νόμο 3029/2002 του Δ. Ρέππα. Με το νόμο αυτό δινόταν στο ΙΚΑ-ΕΤΑΜ από τον κρατικό προϋπολογισμό, την περίοδο 2003-2007, γύρω στο 0,8% του ΑΕΠ ετησίως, ενώ από το 2008 το ποσοστό έγινε 1% και δόθηκε η διαφορά για τα προηγούμενα χρόνια. Οπως είχαμε αποδείξει τότε, με το νέο τρόπο χρηματοδότησης δίνονταν λιγότερα κονδύλια από τον κρατικό προϋπολογισμό στα ασφαλιστικά ταμεία.
Ερχεται τώρα ο υπουργός Εργασίας Γ. Κουτρουμάνης –σε μια εποχή που φούντωσαν η μαζική ανεργία και η εισφοροδιαφυγή, ενώ η παροχή κινήτρων προς το κεφάλαιο πήρε τη μορφή χιονοστιβάδας, με την απαλλαγή του από την καταβολή εισφορών στο όνομα της διατήρησης των θέσεων εργασίας– και ζητά ν’ ανοίξει η συζήτηση για να βρεθούν «εναλλακτικές μορφές χρηματοδότησης». Παραθέτουμε το σχετικό απόσπασμα της ομιλίας του από τη συζήτηση στη Βουλή για τον προϋπολογισμό του 2012: «Επιβάλλεται όμως ταυτόχρονα να ξεκινήσει η συζήτηση για τις εναλλακτικές μορφές χρηματοδότησης του ασφαλιστικού συστήματος και για το σκοπό αυτό υπάρχει επικοινωνία με άλλες ευρωπαϊκές χώρες για να εξετάσουμε την εφαρμογή μοντέλων που εφαρμόζονται σε άλλα συστήματα εδώ και χρόνια».
Από τα λεγόμενά του γίνεται φανερό, ότι ετοιμάζει «εναλλακτική μορφή χρηματοδότησης» των ασφαλιστικών ταμείων πολύ χειρότερη από την ισχύουσα, με προφανή στόχο να μειωθεί η χρηματοδότηση από τον κρατικό προϋπολογισμό. Ο κύριος αυτός είναι αδίστακτος και «αιμοχαρής» και πάντα στην υπηρεσία του κεφαλαίου. Δεν ικανοποιήθηκε με τους αντιασφαλιστικούς νόμους 3863, 3865, 3996 και 4002, με τους οποίους μπήκε η ταφόπλακα στην κοινωνική ασφάλιση, με αποτέλεσμα οι εργαζόμενοι που άρχισαν να ασφαλίζονται από την 1/1/2011 να παίρνουν ένα προνοιακό βοήθημα. Θέλει κι άλλο «αίμα», πριν ξεκουμπιστεί από το υπουργείο Εργασίας.
Γεράσιμος Λιόντος
