Το μόνο βέβαιο είναι πως στη συνάντησή τους στις Βρυξέλλες ο Τσίπρας δεν έθεσε στον Ολάντ το ζήτημα των αποκαλύψεών του σε γάλλους δημοσιογράφους, για την ενημέρωση που του έκανε ο Πούτιν ότι ο Τσίπρας του ζήτησε να τυπώσει στη Ρωσία δραχμές. Μπορεί ο Τσίπρας να εμφανίστηκε σαν ένας καραγκιοζάκος με τον οποίο οι ιμπεριαλιστές ηγέτες σπάνε πλάκα (ο Πούτιν «κάρφωσε» το εμπιστευτικό αίτημα στον Ολάντ κι αυτός το «κάρφωσε» σε δυο δημοσιογράφους που του έφτιαχναν την αγιογραφία – έτσι νόμιζε τουλάχιστον), όμως μετά από σχεδόν δυο χρόνια στην εξουσία, στη διάρκεια των οποίων έφαγε πολύ «ξύλο», ο Τσίπρας έχει καταλάβει και πώς παίζεται το παιχνίδι και ποια είναι τα «κιλά» και του ελληνικού καπιταλισμού και τα δικά του.
Ο Τσίπρας παίζει το παιχνίδι του χρέους. Και σ' αυτό το παιχνίδι χρειάζεται καλά λογάκια από τον Ολάντ, τον Σαπέν, τον Μοσκοβισί. Λογάκια, όχι τίποτα περισσότερο. Γιατί η υποτιθέμενη «εκστρατεία» για το χρέος είναι ένα παιχνίδι προπαγάνδας, που στόχο έχει να κοροϊδέψει τον ελληνικό λαό. Τίποτα περισσότερο, και σ' αυτό είμαστε απόλυτα κατηγορηματικοί.
Στη διπλανή στήλη θυμίζουμε τι ακριβώς προβλέπουν για το χρέος όλες οι αποφάσεις των ευρω-οργάνων, από το περιβόητο Eurosummit των 17 ωρών, στις 12-13 Ιούλη του 2015, που κατέληξε στην πλήρη υποταγή των Τσιπροκαμμένων και χάραξε την πορεία προς τη μνημονιακή προσαρμογή (και όχι μετάλλαξή) τους, μέχρι το Eurogroup της 24ης του περασμένου Μάη. Τι λένε αυτές οι αποφάσεις, που χαρακτηρίζονται από εσωτερική ενότητα και συνέχεια;
♦ Παραδέχονται ότι το ελληνικό χρέος μετά από μερικά χρόνια δε θα είναι βιώσιμο. Τι εννοούν μ' αυτό; Οτι τα ετήσια τοκοχρεολύσια θα είναι τόσο υψηλά που το ελληνικό κράτος δε θα μπορεί να τα αποπληρώσει. Κι αυτό θα συμβεί μετά το 2021, γιατί μέχρι τότε έχουν κόψει τις δόσεις στο πλαίσιο των δυνατοτήτων του δανειολήπτη (με την προϋπόθεση, φυσικά, ότι αυτός θα εφαρμόζει σκληρότατη δημοσιονομική λιτότητα και θα ξεπουλά όποιο περιουσιακό στοιχείο του μπορεί να ξεπουληθεί).
♦ Ξεκαθαρίζουν ότι αποκλείεται οποιαδήποτε ονομαστική μείωση του χρέους (κούρεμα), ενώ το ελληνικό κράτος δηλώνει ότι θα ξεπληρώσει τους πιστωτές του μέχρι τελευταίας δεκάρας. Παρά ταύτα, ο Τσίπρας εξακολουθεί ακόμα να μιλάει για «απομείωση» του χρέους, γεγονός που δείχνει ότι αυτό που τον ενδιαφέρει κυρίως είναι η προπαγάνδα με την οποία κάποιους μπορεί να κοροϊδέψει.
♦ Δεσμεύονται ότι θα πάρουν μέτρα αναδιάρθρωσης του ελληνικού χρέους, υπό τον όρο ότι θα εφαρμοστεί πλήρως το τρίτο Μνημόνιο και ότι η μνημονιακή πολιτική θα συνεχιστεί και μετά το τέλος του.
♦ Η τελευταία εξειδίκευση (Μάης 2016) χώρισε τα μέτρα σε βραχυπρόθεσμα, μεσοπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα. Αμεσης απόφασης είναι μόνο τα βραχυπρόθεσμα. Τα μεσοπρόθεσμα και τα μακροπρόθεσμα θα συζητηθούν μετά το τέλος του τρίτου Μνημόνιου.
Επομένως, από την άποψη της κοινοτικής νομιμότητας, ο Σόιμπλε είναι απόλυτα καλυμμένος και κανείς δεν μπορεί να του πει τίποτα. Οχι μόνο η συγκυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, που δεν μπορεί να διεκδικήσει τίποτα, αλλά ούτε το ΔΝΤ, που έχει αποδεχτεί την απόφαση του Eurogroup τον περασμένο Μάη. Εδώ πρέπει να θυμίσουμε και κάτι που σκόπιμα η προπαγάνδα των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ το έχει βάλει κάτω από το χαλί. Μετά το Eurogroup στις 24 Μάη, Τσακαλώτος, Σταθάκης, Χουλιαράκης, Τσίπρας και σία πανηγύριζαν για ένα σημείο της απόφασης: οι ρυθμίσεις για το χρέος μεσομακροπρόθεσμα θα είναι τέτοιες ώστε το ελληνικό κράτος να πληρώνει για τοκοχρεολύσια (για το σύνολο του χρέους) 15% του ΑΕΠ όσο θα διαρκεί το τρίτο Μνημόνιο (μέχρι και το 2018, δηλαδή) και 20% του ΑΕΠ τα επόμενα χρόνια.
Eλεγε, λοιπόν, ο Τσακαλώτος, και σε συνεντεύξεις και από το βήμα της Βουλής, ότι μπορεί οι τελικές αποφάσεις να μεταφέρθηκαν μετά το 2018, όμως αυτή η ρήτρα είναι «όλα τα λεφτά», γιατί αποτελεί στην ουσία «κόφτη χρέους». Οι δανειστές -έλεγε- αναλαμβάνουν την υποχρέωση να κρατάνε τα τοκοχρεολύσια εντός ενός ποσοστού που δε θα ξεπερνά το 20% του ΑΕΠ, πράγμα που σημαίνει ότι αυτόματα -κατά κάποιο τρόπο- θα επιμηκύνουν τις λήξεις των ομολόγων, ώστε το ετήσιο ύψος των τοκοχρεολυσίων ν' ανταποκρίνεται σ' αυτή τη ρήτρα. Ελεγαν, μάλιστα, ότι αυτή είναι ταυτόχρονα και «ρήτρα ανάπτυξης», γιατί δείχνει στους υποψήφιους επενδυτές ότι το χρέος είναι ρυθμισμένο μακροπρόθεσμα, μέσα από αυτόματες διαδικασίες, ώστε να είναι βιώσιμο εσαεί, και επομένως δεν υπάρχει κανένα ρίσκο μελλοντικής αστάθειας και μπορούν άνετα να φέρουν τα κεφάλαιά τους στην Ελλάδα.
Τι άλλαξε και τώρα επικαλούνται το ρίσκο μελλοντικής αστάθειας, το οποίο αποθαρρύνει τους επενδυτές από το να έρθουν να επενδύσουν στην Ελλάδα; Γιατί τώρα ζητούν «να ανακοινωθούν από τώρα τα μεσομακροπρόθεσμα μέτρα κι ας εφαρμοστούν μετά το 2018»; Το μόνο που άλλαξε είναι οι ανάγκες της προπαγάνδας τους. Ενδεχομένως και η ανάγκη του ελληνικού καπιταλισμού να μπει στο περιβόητο πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης της ΕΚΤ (QE). Ισως στο πίσω μέρος του μυαλού του ο Τσίπρας να έχει και τις πρόωρες εκλογές, για τις οποίες θα ήθελε κάτι «δυνατό» (ή την αποτυχία σ' αυτό το «δυνατό», που θα απαιτούσε «νέα εντολή», όπως το Σεπτέμβρη του 2015).
Ολ' αυτά, όμως, δεν έχουν καμιά σημασία για τους ιμπεριαλιστές δανειστές. Γι' αυτούς το χρέος είναι ένα εργαλείο αποικισμού της Ελλάδας και κινεζοποίησης του ελληνικού λαού. Και θα το χρησιμοποιήσουν σύμφωνα με τη στρατηγική τους, έτσι που να εξασφαλίσουν τους στόχους τους και μετά το 2018 που τελειώνει το τρίτο Μνημόνιο. Αυτό το γνωρίζουν και οι περιβόητοι επενδυτές και δεν είναι η αβεβαιότητα για το μέλλον του χρέους που δεν τους αφήνει να επενδύσουν στην Ελλάδα (λες και επενδύουν πουθενά αλλού στην Ευρώπη)!
Σ' αυτή τη φάση, λοιπόν, οι Τσιπραίοι θα κάνουν πολύ προπαγανδιστικό θόρυβο, όμως το περισσότερο που θα πάρουν θα είναι τα βραχυπρόθεσμα μέτρα (ήδη διεξάγονται διαπραγματεύσεις ανάμεσα στον ΟΔΔΗΧ και τον ESM) και ενδεχομένως κάποιες πιο συγκεκριμένες υποσχέσεις για το μέλλον. Τίποτα, όμως, δεν είναι δωρεάν, όπως έλεγε πριν από λίγο καιρό ο Ρέγκλινγκ. Κι αυτός μεν αναφερόταν στην αύξηση των σημερινών επιτοκίων, προκειμένου από κυμαινόμενα να γίνουν σταθερά, όμως τα πολιτικά στελέχη του ιμπεριαλιστικού στρατοπέδου θα απαιτήσουν επιτάχυνση και βάθεμα της μνημονιακής πολιτικής.
