Ποιοι θα πληρώσουν την ελεύθερη πτώση του ελληνικού καπιταλισμού;

0

Σύμφωνα με τον περιβόητο οικονομικό σύμβουλο του πρωθυπουργού, Αλέξη Πατέλη, το κυβερνητικό επιτελείο είναι ικανοποιημένο από τις εξελίξεις στην οικονομία, διότι η ύφεση του δεύτερου τριμήνου «περιορίστηκε» στο -15,2% έναντι πρόβλεψης για -15,7%.

Πρόκειται, ασφαλώς, για γελοιότητα. Κάτι, όμως, έπρεπε να πει κι αυτός. Τα υπόλοιπα τα ανέλαβαν ο ακροδεξιός τηλεπλασιέ-υπουργός, που… εκλαϊκεύει την κυβερνητική προπαγάνδα με τον ίδιο τρόπο που πουλούσε θαυματουργά νανογιλέκα, και ο ίδιος ο Μητσοτάκης, που στη Βουλή εμφανίστηκε σίγουρος για περιορισμό της ύφεσης κατά τα δύο επόμενα τρίμηνα και… ορμητική ανάκαμψη το 2021.

Τα «σκληρά» δεδομένα λένε ότι η καπιταλιστική ύφεση που μετρήθηκε στο δεύτερο τρίμηνο του 2020 είναι ελαφρώς πάνω από το μέσο όρο της Ευρωζώνης (-15%). Και πως η Ελλάδα είναι πέμπτη σε αρνητικό ρυθμό οικονομικής μεγέθυνσης, μετά την Ισπανία (-22,1%), τη Γαλλία (-19%), την Ιταλία (-17,3%) και την Πορτογαλία (-16,3%). Αν σκεφτούμε ότι –πλην της Πορτογαλίας- οι άλλες τρεις χώρες είναι αυτές που επλήγησαν ιδιαίτερα από το πρώτο κύμα της πανδημίας, δεν το λες και… επιτυχία το -15,2% του ελληνικού καπιταλισμού.

Αυτά, όμως, ξεχάστηκαν ήδη. Ουδείς ασχολείται με το νούμερο που αποτυπώνει την καπιταλιστική ύφεση. Θα ξανασχοληθούν μετά από κάνα μήνα, όταν θα βγουν τα αποτελέσματα του τρίτου τριμήνου, στα οποία θα αποτυπώνονται και τα κέρδη από τη «βαριά βιομηχανία» της χώρας τον τουρισμό. Ο οποίος μπορεί να κινήθηκε σε χαμηλή πτήση (αν ο τζίρος είναι 20% του περσινού θα το θεωρήσουν… επιτυχία!), όμως πρόλαβε να φέρει πρόωρα ένα δεύτερο κύμα πανδημίας του κοροναϊού, που ακόμα συνεχίζει να φουσκώνει, σε βαθμό που να μην υπάρξει διάλειμμα ανάμεσα στο ανοιξιάτικο και το (αναπόφευκτο πλέον) χειμερινό κύμα (το τρίτο). Για μια χούφτα τουρίστες διέλυσαν τη χώρα. Aυτό θα έχει μεγαλύτερο οικονομικό αντίκτυπο στο τέταρτο τρίμηνο, καθώς θα αναγκαστούν να πάρουν περιοριστικά μέτρα. Και μόνο στην Αττική να γίνει αυτό, φτάνει και περισσεύει για να δώσει μια γερή κλωτσιά στους δείκτες που διαμορφώνουν την εξέλιξη του ΑΕΠ.

Τον κύριο Ρέγκλινγκ, βέβαια, που ήρθε στην Ελλάδα και συναντήθηκε με τους Σταϊκούρα και Μητσοτάκη, τον απασχολούν τα θέματα της αρμοδιότητάς του. Τα οποία δεν είναι τα κονδύλια του «Ταμείου Ανάπτυξης», όπως εμμέσως προσπάθησε να διαδώσει η κυβερνητική προπαγάνδα. Ο Ρέγκλινγκ είναι διοικητής του ESM, δηλαδή του μηχανισμού που διαχειρίζεται τα δάνεια που δόθηκαν κατά την προηγούμενη κρίση σε ευρωπαϊκές χώρες, προεχόντως στην Ελλάδα. Αρμοδιότητά του είναι να πάρει πίσω τα δανεικά. Και έχει την εξουσία να εξασφαλίσει την τήρηση των όρων για να ξεπληρωθούν τα δανεικά. Να εξασφαλίσει την τήρηση των μνημονιακών όρων, δηλαδή.

Το χαστούκι από την πανδημία της CoviD-19, που βάθυνε δυσανάλογα την κρίση, παρεμβαίνοντας καταλυτικά σε μια διαδικασία που είχε ήδη ξεκινήσει, δεν επιτρέπει βέβαια τήρηση του βασικού μνημονιακού όρου («πρωτογενές πλεόνασμα» 3,5% μέχρι και το 2022 και 2,2% από το 2023 μέχρι το 2060). Το μήνυμα που κόμισε ο Ρέγκλινγκ, όμως, ήταν πως είναι άλλο η «ευελιξία» και άλλο η «χαλαρότητα».

Δημόσια, βέβαια, ο Ρέγκλινγκ είπε αυτά που έλεγε και επί ΣΥΡΙΖΑ. Οτι η χώρα πήρε τα σωστά μέτρα και ότι η κυβέρνηση είναι δεσμευμένη στο μεταρρυθμιστικό της πρόγραμμα. Οταν ο εργαζόμενος και ο συνταξιούχος ακούνε για «μεταρρυθμίσεις» φτύνουν στον κόρφο τους. Και δικαίως, γιατί έχουμε μακρά εμπειρία πλέον. Μπορεί ο μνημονιακός κανόνας για το «πρωτογενές πλεόνασμα» (όπως και ο γενικός κανόνας για δημοσιονομικό έλλειμμα το πολύ 3%, που ισχύει για όλες τις ευρωπαϊκές χώρες) να παραμείνουν σε αναστολή και το 2021 (και βλέπουμε, γιατί ουδείς μπορεί να προβλέψει την εξέλιξη), όμως αντεργατικές και αντιλαϊκές μεταρρυθμίσεις θα γίνουν. Ο Μητσοτάκης στη ΔΕΘ εξήγγειλε κάποιες. Με τον Ρέγκλινγκ είναι σίγουρο ότι συζήτησαν περισσότερες.

Η αστική (όχι στενά η κυβερνητική) προπαγάνδα έχει φορέσει και πάλι το ταγιέρ της «εθνικής μας οικονομίας». Τα γνωστά: «όλοι μαζί», «στο ίδιο σκάφος επιβαίνουμε» κτλ. κτλ. Ας μην την ξαναπατήσουμε. Μπορεί να επιβαίνουμε στο ίδιο σκάφος, όμως είναι άλλος ο πλοιοκτήτης, άλλος ο καπετάνιος και άλλος ο ναύτης. Πριν από μισό αιώνα, στις 13 Σεπτέμβρη του 1970, ο (μετέπειτα νομπελίστας) Μίλτον Φρίντμαν δημοσίευε στο Νεw York Times Magazine το περιβόητο άρθρο που πολιτογραφήθηκε στη συνέχεια ως «Δόγμα Φρίντμαν». Τα είπε όλα από τον τίτλο: «Η κοινωνική ευθύνη των επιχειρήσεων είναι να αυξάνουν τα κέρδη τους»!

Πετάξτε στα σκουπίδια, λοιπόν, όλη τη βρόμικη προπαγάνδα της «συνευθύνης», γιατί οδηγεί στην υποταγή στις ορέξεις των καπιταλιστών που ξέρουν τον τρόπο να βγάζουν κέρδη και στην κρίση. Ο ταξικός διαχωρισμός και η ταξική αντίθεση όχι μόνο δεν εξαφανίζονται σε συνθήκες καπιταλιστικής ύφεσης, αλλά οξύνονται στο έπακρο.

Ας βάλουμε μπροστά τα ταξικά συμφέροντα του προλεταριάτου και της φτωχολογιάς. Τίποτ’ άλλο. Αλλωστε, η υπεράσπιση αυτών των ταξικών συμφερόντων στις σημερινές συνθήκες είναι ζήτημα επιβίωσης.

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ: